Wyznaczyłam sobie dużo celów, ale wiele z nich udało się spełnić i jestem z tego bardzo zadowolona.

Sporo wyjazdów za granicę

Ten rok obfitował w wyjazdy pomimo tego (i dzięki temu), że zostałam bez pracy na ponad pół roku. Miałam oszczędności i stwierdziłam, że nie mogę siedzieć w domu z założonymi rękoma, ale muszę ten czas wykorzystać, bo będę potem tego żałować i w ogóle nie odpocznę. A zdecydowanie potrzebowałam psychicznego odpoczynku. Fizycznego zresztą też, bo dziwiłam się czemu mam takie wory pod oczami, a jak zaczęłam spać ponad 9h na dobę to nagle okazało się, że wory znikają. Kto by pomyślał!

Pierwszym krajem, do którego pojechałam z Czarkiem była Portugalia – zwiedziliśmy wreszcie Lizbonę, bo czailiśmy się na nią już wcześniej, ale jakoś nie było okazji. Był dopiero styczeń, a zaczęłam już spełniać cel zwiedzenia 2 nowych stolic Europy (woohoo!). Zapowiadał się więc owocny rok. Pogoda nam dopisywała, świeciło słońce i było na tyle ciepło, że często chodziliśmy bez kurtek. Była to więc fajna odmiana od szarej i zimnej Polski.

Wtedy jeszcze blog był kulą u nogi, z którą nie miałam siły nic zrobić, nie napisałam więc niestety żadnej notki z tego wyjazdu. Jako wspomnienie zostało mi zdjęcie z tarasu katedry, które cały czas mam ustawione jako tapetę na telefonie xD (znajduje się po lewej na górze głównego zdjęcia tej notki).

Na szlaku w Finale Ligure

W kwietniu pojechaliśmy do Włoch – bazę wypadową zrobiliśmy sobie w Finale Ligure. Najpierw myśleliśmy o tym, żeby pojeździć tam na rowerze, ale ostatecznie zrezygnowaliśmy i była to dobra decyzja, bo okazało się, że trasy były w słabym stanie i osobiście nie miałabym z jeżdżenia żadnej przyjemności. Za to tęsknota za górami tak bardzo się odzywała, że postanowiliśmy pojechać właśnie tutaj, żeby powędrować po pagórkach. Niby nie ma tam dużych gór, ale przewyższenia są dość spore i widoki potrafią zrobić wrażenie. Byłam już trochę wypoczęta, miałam więc energię i powoli zaczęłam pisać notki. <3

Jako że byliśmy niedaleko Monako, to postanowiliśmy tam zajechać na jednodniową wycieczkę, żeby zobaczyć przepych, kolekcję sportowych samochodów księcia Monako, tor formuły 1 oraz kasyno. Taki krótki wyjazd był fajny, ale na dłuższą metę nie chciałabym tam przebywać. Za duży ścisk i dużo wielkich bloków. Ogólnie miasto jak miasto, przepych było widać tylko czasami.

Lot do Włoch mieliśmy do Mediolanu i Czaro był tam pierwszy raz, nie obeszło się bez zwiedzania tego miasta. Poprzednim razem byłam tam z dziewczynami i jakoś gorzej zapamiętałam tą stolicę. Miałam wrażenie, że niewiele fajnych miejsc można tu znaleźć, właściwie tylko katedrę. Teraz bardziej udało mi się docenić architekturę i nawet spodobało mi się to miasto. Najlepszy widok na katedrę, która była główną atrakcją Mediolanu, okazał się być z okna restauracji McDonald’s, która znajdowała się na przeciwko.

Na szlaku w Andorze

W wakacje poleciałam do Bułgarii, bo Czaro był w Alpach, a ja mu pozazdrościłam (proste! :P). Na szybko ogarnęłam więc sobie krótki wyjazd na zwiedzenie kolejnej stolicy! Sofia nie miała do zaoferowania tyle co niektóre wielkie stolice europejskie typu Londyn czy Rzym, zobaczyłam ją więc w jeden dzień. A że dalej było mi mało gór, to wybrałam się na wycieczkę do Siedmiu Jezior Rilskich, a potem jeszcze w pobliskie górki. Bo Sofia właściwie leży między górami, jest więc dobrym miejscem wypadowym na takie wędrówki.

Na koniec sierpnia polecieliśmy ze znajomym do Andory na kolejny wyjazd górski. Tam było naprawdę dużo chodzenia, zrobiłam prawie najdłuższą i najwyższą trasę do tej pory. Moja kondycja została mocno przetestowana, a widoki były nieziemskie! I w tym miejscu zrozumiałam, że bloga trzeba pisać, bo dzięki temu zostawię sobie bardzo żywe wspomnienia. Ten wyjazd był więc podwójnym sukcesem. I bardzo mi się podobał. ^^ A jako że nie ma lotniska międzynarodowego w Andorze, to polecielismy do Francji i tam zwiedziliśmy jeszcze Tuluzę (miasto jak miasto ;p) i Carcassone, które było średniowiecznym miastem z ogromnym zamkiem i robiło mega wrażenie.

W listopadzie był długi weekend, zdecydowaliśmy się więc polecieć do Rumunii na szybko odpoczynek i zwiedzanie. Tam, zobaczyliśmy kilka posiadłości, które reklamowali jako zamki, a które w praktyce nimi nie były. Zamek był tylko jeden – zamek Draculi, który okazał się rozczarowaniem dlatego, że w praktyce nie miał nic wspólnego z tą postacią. Żałowałam, bo był on jednym z dwóch powodów tego wyjazdu. Gdyby chociaż był ładny to jeszcze nie miałabym takiego bólu d… Do tego miałam wrażenie, że chcą mnie zobić w balona na każdym kroku, nie powiedziałabym więc, że jakoś szczególnie podobał mi się ten kraj. :]

Meczet w Abu Dhabi

Na samiusieńki koniec została kolejna wisieńka, a mianowicie wyjazd do Dubaju. W tym czasie we Wrocławiu było zimno, szaro i ponuro, a grudniowa pogoda w Dubaju była wprost idealna – klimat suchy, więc 27 stopni, które mieliśmy codziennie było temperaturą przyjemną. Można było leżeć na plaży, pływać w morzu i zwiedzać, nie przemęczając się za bardzo i nie prażąc. Ten emirat ma trochę do zaoferowania, przy okazji można zwiedzić pustynię, pojeździć po wydmach na quadach (ale frajda!) lub wybrać się na wycieczkę do Abu Dhabi, które miało nieco inną (i śliczną!) architekturę – pałac i meczet zostaną mi w pamięci na długo! Myślę, że jeszcze tam wrócimy w którąś zimę, bo loty są do zniesienia (6h), da się więc zrobić tygodniowy wyjazd, nie marnując zbyt wiele czasu na przejazd.

Polska i okolice nie zostały dłużne

W tym roku było trochę mniej koncertów niż w poprzednim – tylko 2 w Polsce (jeśli dobrze pamiętam), do tego Majówka we Wrocławiu i po raz kolejny festiwal muzyczny Rock for People. Nie było tego dużo, ale też nasza uwaga zeszła na wyjazdy weekendowe, nie było więc czasu na muzykę. Do tego zaczęłam mieć szumy uszne, a to jakoś szczególnie nie zachęcało do chodzenia na koncerty, gdzie jest głośno. Pragnęłam raczej ciszy.

Zawsze byłam fanką różnego rodzaju fortec, twierdz i pałaców. ^^ W 2025 roku zobaczyłam kilka polskich zamków przy różnych okazjach: Zamek Czocha, Grodziec, Zamek w Kwidzynie oraz Gniew. Ten ostatni widziałam tylko z zewnątrz, bo nocowałam tam w trakcie mojej podróży na rowerze do Gdańska, do której przygotowywałam się ze trzy miesiące i która zajęła mi 7 dni. Kosztowała mnie dużo wysiłku, silnej woli i samozaparcia. Momentami było ciężko, ale też przyniosło mega dużo satysfakcji.

Zamek Czocha

W Gdańsku u rodziców wylądowałam aż 4 razy, co jest pewnie moim rekordem, bo z reguły zraża mnie 5-godzinna jazda pociągiem w jedną stronę i powrót następnego lub drugiego dnia i spędzenie takiej samej ilości czasu na tyłku w klimatyzacji, z której z reguły wieje zbyt bardzo albo na ciepło albo na zimno – nie przewidzisz. No i jakoś łatwiej mi przychodzi wzięcie urlopu na zobaczenie nowego miejsca niż na pojechanie do Gdańska, w którym mieszkałam wiele lat. Well… Udało się też zobaczyć Twierdzę Wisłoujście i całkiem sporo pospacerować. Były więc też nowości w tym bardzo znanym mieście.

W Szklarskiej Porębie byłam aż dwa razy – mam sentyment do tego miasta i trafiam tam raz na jakiś czas. Tym razem więc zdecydowaliśmy się pójść na inne szlaki, żeby pozwiedzać też trochę inne miejsca. Oczywiście nie obyło się bez wędrówki na Śnieżne Kotły, bo jak to tak można nie zobaczyć ich w śniegu…? Pamiętam, że wiało niemiłosiernie i było strasznie zimno.

W tym roku nie pojechałam zbyt dużo razy w Czechy jak to często bywa, byłam tylko raz w Klinovcu ze znajomymi – chłopacy jeździli na rowerach, podczas kiedy ja z Niną chodziłyśmy po górach i oddychałyśmy świeżym górskim powietrzem.

Cudne widoki w Szklarskiej Porębie w drodze na Śnieżne Kotły xD

Z nowości – pojechaliśmy z Czarkiem na weekend do Polanicy Zdroju, żeby trochę połazić i do Kłodzka, żeby zobaczyć twierdzę. Było to przy okazji obczajania widokowej trasy Kolei Dolnośląskich, która okazała się wcale nie taka widokowa. Innym razem jesienią poszliśmy Szlakiem Kolei Sowiogórskiej prowadzącej przez wiadukty. Traska była przyjemna, a kolorowe liście dodały jej uroku.

Na koniec roku pojechaliśmy na święta do Świeradowia-Zdroju, żeby trochę inaczej spędzić ten czas i trochę się poruszać. Niestety rozchorowałam się tuż przed, ale i tak udało się zrobić 35km, wykąpać w jacuzzi znajdującym się na zewnątrz, z widokiem na śnieg, choinki oraz księżyc, a także wejść na najwyższą wieżę w okolicy.

Podsumowanie

Działo się więc bardzo dużo w zeszłym roku, było zwłaszcza dużo gór, za którymi w poprzednie lata tęskniłam. Teraz sobie to odbiłam. Zobaczymy jak będzie w tym, bo jak już w 2025 wzięłam za cel zdobyć koronę gór polski to raczej nie przystopuję z kolejnymi szczytami.

Sporo było też jeżdżenia na rowerze, bo trzeba było się przygotować do zrobienia 500-km trasy. Jak w 2024 roku wymyśliłam sobie cel, żeby przejechać rowerem Polskę, wiedziałam, że nie mam do tego kondycji. Musiałam więc sporo nad nią popracować. Co oznaczało dużo ruchu ogólnie, w tym dużo chodzenia, ale i jogi.

Na Borowej

Zdobyte cele

– 2 wyjazdy w góry – takich wyjazdów było dużo więcej, przynajmniej 10, z czego większość jednodniówek,

– 8 wyjazdów w roku, w tym 6 za granicę i kilka w Polsce + Czechy,

– wyjazd na inny kontynent – to udało się zrealizować w grudniu, lecąc do Dubaju,

– 3 nowe państwa – było ich aż 5!

– 2 nowe stolice Europy – tutaj również więcej niż chciałam – aż 4!

– Średnio dziennie 8000 kroków – to był dla mnie zupełnie nowy cel, w poprzednich latach miałam średnio 6-7000 kroków, za to w 2025 udało się mieć średnią 10200! Nie ma opcji, żebym to pobiła… xD

– Zrobić 100km za jednym razem na rowerze – udało się 2 razy!

– Przejechać 1500 km na rowerze w ciągu roku – to był mój początkowy cel, ale jakoś w kwietniu miałam już przejechane z 700 km, do tego trzeba było doliczyć 500 km na przejazd do Gdańska i ten cel wydał się zbyt prosty. Zmieniłam go więc na 2000 km i tyle miałam  już przejechane w lipcu. Łącznie w całym roku przejechałam na rowerze ponad 2300 km. To ponad dwa razy więcej niż do tej pory. :O

– Napisać trzy notki na bloga – łącznie wyszło 10 notek. Co więcej, udało mi się bloga ożywić i zacząć pisać regularnie. Mam nadzieję że to nie jest tymczasowe.

Wednesday castle w Rumunii

Cele podróżnicze z bloga

– Burj Khalifa w Dubaju (grudzień),

– Zobaczyć zamek Draculi w Rumunii (listopad),

– 5 Szczytów z korony gór polski – łącznie mam ich 10,

– początkowo miałam cel, żeby łącznie zdobyć 20 szczytów polskich, ale ten cel osiągnęłam dość szybko – w 2025 roku weszłam na 23 szczyty w Polsce! :O W tym są oczywiście małe szczyty, ale one przecież też się liczą.

– Dodałam także cel, żeby zdobyć przynajmniej połowę szczytów z Diademu Gór Polskich – i od razu zdobyłam 11. Nie powiem, kierowałam się listą szczytów należących do Korony i Diademu, wybierając kolejny cel na wędrówkę. :p

To był bardzo dobry rok. Mogłam siedzieć i płakać, że zostałam bez pracy i jest przerąbane, ale zamiast tego zadbałam o atrakcje i kondycję. Momentami pojawiały się chwile zwątpienia i niepewności, które pewnie odbiłyby się na mnie dużo bardziej gdyby nie poduszka finansowa. Pomogły oszczędności, które zbierałam latami i z których wypstrykałam się totalnie do zera, a także Czaro, który na koniec wspierał mnie także finansowo, nie tylko mentalnie, za co jestem mu bardzo wdzięczna. ^^ Czuję, że dobrze wykorzystałam ten rok. No i udało się też na koniec znaleźć dobrą pracę z fajnymi ludźmi. Oby kolejny rok też był tak dobry!

Przygotowani do wyjścia na mróz i wskoczenia do jacuzzi

Co się nie udało

Właściwie to nie ma celu, który sobie wyznaczyłam na 2025 i który faktycznie nie wyszedł. Ten, o którym jeszcze nie wspomniałam to regularne treningi. I o ile nie były one tak częste jak bym chciała, głównie z powodu jazdy na rowerze czy przeziębienia, które pojawiało się od czasu do czasu, to myślę że były one na tyle częste, na ile życie pozwoliło. Mogę je więc dodać do listy spełnionych celów.

Cele na 2026

Jako że w zeszłym roku tyle się działo to poprzeczka na następny jest postawiona dość wysoko!

• Prowadzić regularnie bloga (przynajmniej 12 notek),
• wyjazd do Stanów – pomysł pojawił się na początku zeszłego roku, ale brak pracy zupełnie udaremnił mi jakieś większe czy dalsze wyjazdy. Myślę więc o tym intensywnie,
• 8 wyjazdów w roku (nie wliczając jednodniowych),
• 2 nowe stolice Europy,
• 3 nowe państwa,
• 4 wyjazdy w góry (mogą być jednodniowe),
• dalsze chodzenie po górach – zdobyć 3 szczyty z korony gór polski,
• chodzi też za mną wyjazd w Bieszczady – w zeszłym roku wpadł mi do głowy pomysł, żeby pojechać tam na rowerze, ale chyba mi się odechciało. Zobaczymy co z tego wyjdzie… xD
• wrócić do jazdy na rowerze, bo w ostatnim półroczu prawie w ogóle nie jeździłam,
• średnio dziennie 8000 kroków,
• nauczyć się robić pompki i podciągać na drążku,
• zacząć na poważnie biegać – w zeszłym roku kilka razy próbowałam, ale nie siadło, zwłaszcza że zachorowałam, a potem zrobiło się zimno. Cel: 100km w ciągu roku,
• regularne zajęcia sportowe,
• myślę też o tym, żeby zapisać się na jakiś taniec…

Dam radę! xD

Nisia

Carcassone

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• (Prawie) Perfekcyjny wyjazd do Tajlandii
• Hanami w Japonii
• Grecja po raz drugi (Kreta)
• Wspinaczka po skałach w Hiszpanii
• Dzika wysepka (Perhentian Kecil, Malezja)

Jakie miałam plany na 2023?

Ostatnie lata, gdzie pandemia pokrzyżowała różne plany, nauczyły mnie, że nie ma co za dużo sobie wyobrażać jeśli chodzi o podróże. Postanowienia były więc ostrożne.

Yes, yes, yes!

Kilka rzeczy udało się osiągnąć:

1. Polecieć do Hiszpanii – zawsze podobał mi się klimat Hiszpanii kontynentalnej, kuchnia też jest jedną z lepszych w moim mniemaniu, myślałam więc o tym już od jakiegoś czasu. W tym roku się udało!
2. Zdobyć wyższy szczyt niż Kasprowy, który do tej pory był największym na który weszłam o własnych nogach – w lipcu weszłam na Pointe d’Angolon (2090m npm), który znajduje się we francuskich Alpach. Yeeey!
3. Pokonać strach przed wskakiwaniem do wody – to było o tyle ważne, że wskakiwanie nawet jak znajdowałam się tuż ponad taflą wody, wzbudzało we mnie dużo irracjonalnego strachu i działało mi na nerwy, bo sporo jeździmy nad morze czy jeziora. Unikałam tego, bo naprawdę bardzo mnie to stresowało. W tym roku udało się ten strach pokonać, głównie dzięki wypadom do Kopalni we Wrocławiu, gdzie wskakiwałam z pomostu do jeziora. Mam nadzieję, że da się to utrzymać.
4. Walczyć z lenistwem – największe efekty było widać dopiero pod koniec roku, ale chyba się udało wrócić do lepszego stanu. Zobaczymy!
5. Pokonać sibo – nie jest to cel podróżniczy, ale warto o tym wspomnieć, bo próbowałam pozbyć się denerwujących objawów od drugiej połowy 2022 roku i chyba wreszcie się udało. A przynamniej zminimalizowałam je znacząco. W 2023 byłam drugi raz na diecie, która trwa ponad 2 miesiące i jest naprawdę trudna jeśli ktoś jest przyzwyczajony jeść na mieście. Tu nie ma miejsca na cheat day, bo każdy oddala od celu i może sprawić, że się go nie osiągnie. Przez to też ciężko było pojechać za granicę, bo ciągle pamiętałam o tym, że nie będę mogła jeść większości rzeczy – najgorsza była cebula i czosnek, bo one są wszędzie. No i spróbujcie nie jeść glutenu we Włoszech – tego się po prostu nie da osiągnąć, chyba że gotuje się samemu, a tego nie lubię robić na wyjazdach, bo w końcu jestem na urlopie, gdzie mam odpoczywać! ;P

Z mojego bucket list też zrealizowałam kilka punktów:

• przejść szlakiem Caminito Del Rey w Hiszpanii,
• zobaczyć krzywą wieżę w Pizie,
• zjeść gnocchi we Włoszech oraz spaghetti bolognese w Bolonii.

Nope, nope, nope…

• Chciałam wyjechać poza Europę – bardzo tęskniłam za Azją, chociaż Ameryką też bym nie pogardziła. Tego nie udało się osiągnąć – ale nadgoniłam w styczniu następnego roku, więc nie ma co płakać xD. No i w sumie zdałam sobie sprawę, że były w międzyczasie wyjazdy na inne kontynenty (ale nie w 2023, tylko wcześniej) – Wyspy Kanaryjskie i Madera leżą przecież przy Afryce, a tam byliśmy ze 4 razy.
• Opanować jazdę na snowboardzie (i strach przed tym) – był tylko jeden wyjazd w góry i nie było za bardzo warunków pogodowych. Oczywiście, moglibyśmy wyjechać gdzieś dalej, np w Alpy, ale ponieważ dalej jestem początkująca i męczy mnie jazda na snowboardzie, wolę małe miejscówy gdzie spadek stoku jest nieduży i gdzie nie będę żałować, że wydałam dużo hajsu na bilet całodzienny, a jeżdżę tylko 2h. Plus jest taki, że odpoczęłam od moich nieudanych prób i obecnie sama myśl o snowboardzie nie wywołuje niepewności czy strachu jak wcześniej. Na razie jest mi to obojętne i uważam to za postęp.
• Przejechać 1000 km na rowerze – dużo mi nie zabrakło, bo przejechałam 884 km, ale rok pełen był słabej pogody, silnych wiatrów i kilku kontuzji (a może po prostu się starzeję i szukam wymówek ;P). Ale głowa do góry, bo był przejazd 116 km w ciągu jednego dnia, który jest moim dotychczasowym rekordem i z tego się cieszę.
• Napisać 3 notki na bloga – było 0. Bez komentarza ;P

Wyjazdy zagraniczne

Pierwsza była Wenecja, która bardzo mi się spodobała. Jeśli pamięć mnie nie myli – loty były prezentem od Czarka na moje urodziny. Od samego początku była to więc miła niespodzianka. Wenecja to fajne miejsce na chill, na niezaplanowane spacery po mieście i podziwianie architektury. Po zmroku Wenecja zmieniała swoje oblicze, bo niszczejące budynki sprawiały wrażenie obskurnych, a do tego łatwo było się tam zgubić, bo GPS wariował, co kilka razy spowodowało u mnie gęsią skórkę.

Nie był to jedyny wyjazd do Włoch, bo miesiąc później polecieliśmy do Bolonii, która jest świetnym miejscem wypadowym do innych pobliskich miast. Nie podzielam zachwytów nad Bolonią – od tego miasta bardziej podobała mi się Piza z krzywą wieżą, Florencja z bardzo znanym widokiem na katedrę Santa Maria del Fiore, a nawet Werona rozsławiona historią o Romeo i Julii. Do tej ostatniej miejscówki nie planowaliśmy jechać, ale zwiał nam pociąg do San Marino i coś trzeba było na szybko wymyśleć (pomysł okazał się trafny!).

Były też dwie wizyty do Czech – jedna do miasta zwanego Liberec, gdzie zwiedzaliśmy sporo skalnych miast, a kilka miesięcy później do Dolnej Morawy, w której już kiedyś byłam. W tym ostatnim miejscu miałam się nie przemęczać, bo byłam kontuzjowana – Czaro z kumplem jeździli więc na rowerach, a ja spacerowałam po pobliskich pagórkach… No dobra, miało być na spokojnie, ale Czaro polecił mi górę Pradziad, która okazała się bardzo wymagająca, bo świadomie wybrałam dziką trasę z myślą, że będzie ciekawsza (i była zajebista! :D) i do tego zapomniałam wziąć kanapki, a że byłam na diecie to nie kupiłam w schronisku nic do jedzenia! xD

Zatęskniłam też za Bristolem, który w pewnym okresie mojego życia był bardzo mi bliski, bo mieszkałam tam kilka lat i był to mój drugi (a wtedy nawet pierwszy) dom. Odwiedziliśmy więc moich znajomych, tradycyjnie udaliśmy się na karaoke (było świetnie! ^^), ale także przeszliśmy się po ulicach, które teraz wydawały mi się dość obskurne i brudne. Czar sentymentalny prysł, ale jakoś się tym nie przejmuję, bo mam tam znajomych, do których jeszcze pewnie wrócę. Fajnie było ich zobaczyć, bo z niektórymi nie widziałam się kilka lat. ^^ Zaliczyliśmy też dzień w Londynie, gdzie wylądował nasz samolot – po raz kolejny uznałam to miasto za ładne i interesujące. Ciekawe, że pierwsza moja wizyta w Londynie kilkanaście lat temu wywołała zupełnie inne wrażenia. Jak widać, zmienia się gust nawet pod tym względem.

Jednak najlepszym wyjazdem okazał się lot do Francji w Alpy! <3 Tęskniłam za górami i pięknymi widokami, do tego kilka wyjść, gdzie popitalałam po górach, zmęczyłam się mocno, ale mogłam też podziwiać cudne góry, sprawiły, że byłam bardzo zadowolona z tego wyjazdu. ^^ Poznałam też znajomych Czarka; z Niną prowadziłyśmy długie pogawędki o życiu i miłości, a także kąpałyśmy się w zimnym jeziorze tuż przy tabliczce z napisem „Zakaz kąpieli”. xD No cóż…

Pod koniec roku ziścił się mój sen o powrocie do kontynentalnej Hiszpanii z prawdziwym klimatem hiszpańskim (wyspy są zupełnie inne, a to głównie na nie lataliśmy ostatnimi laty) – wylądowaliśmy w Maladze i poszliśmy na ścieżkę króla. Miałam bardzo wysokie oczekiwania, bo jej zdjęcia znalazłam już dobrych kilka lat temu (jak nie z 10!) i bardzo się na ten wyjazd napaliłam. Ścieżka jednak przeszła generalną przebudowę i teraz był to po prostu spacer po drewnianej ścieżce przybitej do skały. Nie wywoływało to zbyt dużej ilości adrenaliny, ale wcale nie musiało to być na minus, bo widok starej ścieżki mroził momentami krew w żyłach, zwłaszcza że była w dużej mierze rozwalona. Przy okazji zahaczyliśmy o Gibraltar, który jest rzut beretem, i który był bardzo ładny. Zrobiłby jeszcze lepsze wrażenie, gdyby nad górą nie wisiała ogromna chmura i ze szczytu byłoby cokolwiek widać… Ale nie można mieć wszystkiego.

Po Polsce

Nie zabrakło oczywiście wyjazdów w naszym pięknym kraju. Był tylko jeden kilkudniowy do Dusznik-Zdroju (ktoś wie jak to odmieniać? xD) na samym początku roku. Było pełno śniegu, łaziliśmy więc słysząc chrupanie tego puszystego puchu pod stopami. ^^

Gdzieś w połowie roku (na szczęście już po Alpach!) pojechaliśmy na rower do Zieleńca. Była to chyba moja trzecia przygoda w bike parku, miałam nowy rower i chyba poczułam się zbyt pewnie na ostatnim zjeździe na odcinku pod koniec trasy. No i przeleciałam przez kierownicę (drugi raz w życiu!). poturlałam się po ziemi, widziałam rower lecący nade mną :O i mocno się poobijałam. Był szok i łzy, ale też wsiadłam na rower i zjechałam na dół, żeby nie nabawić się zbyt dużego urazu i niechęci do jeżdżenia. Niczego sobie nie złamałam, miałam tylko zapalenie obojczyka, ogromny siniak na udzie, po którym ślad mam do dziś, oraz zadrapania, po których zostały blizny. Fizjo mówił, że w takich sytuacjach ludzie łamią sobie obojczyki. Z jednej więc strony słyszałam historie jak to ludzie łamią sobie członki lub kości w mniej poważnych upadkach (albo nawet bez upadków), a z drugiej ta sytuacja pokazała mi, że człowiek nie jest z papieru. No chyba, że po prostu mam szczęście…

Fajnym zaskoczeniem był Zamek w Niemodlinie, który sam w sobie był ładny, ale mega ciekawą atrakcją były daniele łażące po terenie zamku. Cała wielka gromada! Do tego był chyba okres godów, biegały więc za sobą zwinnie omijając ludzi oraz budząc fale podziwu, ale czasem też i niepewności czy to dzikie zwierzę na pewno skręci tuż przed Tobą.

Do tego dwa razy wyjechałam do Gdańska, były to odwiedziny u rodziny, nie było więc zwiedzania czy ekscytujących nowych miejsc, ale liczy się do wyjazdów. Nawet samolotem leciałam.

Podsumowanie

W 2023 roku miałam poczucie, że mało wyjeżdżamy i w moim życiu nie chodzi już o podróże, które przestały być pasją. Albo raczej ta pasja ucichła i nie było takich ekscytacji, oczekiwania na kolejny wyjazd czy wspomnień w postaci notek na blogu. Chociaż mogło to być spowodowane tym, że wyjazdy były z reguły dość spontaniczne – decyzje podejmowaliśmy z niedużym wyprzedzeniem, czasem nawet tydzień przed wylotem.

Ale nie było ich wcale aż tak mało, bo udało się wyjechać za granicę aż 7 razy, a biorąc pod uwagę, że w roku jest 12 miesięcy, jest to dość często. I im dłużej piszę tą notkę tym bardziej zdaję sobie sprawę, że sporo dobrego się działo. No i jak się nad tym zastanowić – Alpy mega mi się spodobały, udało się też zobaczyć długo oczekiwaną ścieżkę króla i odwiedzić Hiszpanię, za którą tęskniłam. Powiedziałabym więc, że rok był udany, ale chyba trochę przyćmiony moim zmęczeniem SIBO i pracą, która trochę mnie przeorała.

Zrobiliśmy też postępy pod kątem organizowania wyjazdów i ani razu nie pojechaliśmy na all inclusive czy typowy wypoczynkowy wyjazd! Wracamy więc do ogarniania wszystkiego na własną rękę, co jak wiadomo wymaga dużo więcej energii i zaangażowania. Do tego odwiedziłam jeden nowy kraj (Francja) i nowe terytorium zamorskie (Gibraltar).

Czego mi zabrakło? Nie było żadnego babskiego wyjazdu (albo samodzielnego). Chyba podejmowałam jakieś niewielkie próby, żeby go zorganizować, ale ostatecznie spełzły one na niczym. Mam więc postanowienie w tym roku, żeby gdzieś wyjechać na weekend.

Plany na 2024 rok

Weszłam w ten rok z przytupem – już 6.01 polecieliśmy do Tajlandii, która bardzo mi się spodobała, naładowała mnie mega pozytywną energią i sprawiła, że w moim serduchu zagościł bliżej nieokreślony (ale przyjemny) spokój. Mam wrażenie, jakby mi się jakiś przełącznik w głowie przestawił i zmieniło się trochę moje podejście na różne rzeczy. Marazm i lenistwo mnie opuściło… Zobaczymy jak długo to potrwa, trzymajcie kciuki, żeby starczyło na cały rok!

Planów czy raczej postanowień na ten rok mam niedużo, nie ma co stawiać sobie poprzeczkę zbyt wysoko przynajmniej na razie, bo nikt nie mówi, że na poniższym mam poprzestać.

1. Wyjechać za granicę minimum 5 razy – miesiąc minął, a jeden wyjazd już mam Idzie mi dobrze.
2. Zaplanować wstępnie wyjazd do Azji na 2025 i może kupić bilety, żeby nie było jak z Tajlandią, że wszystko ogarnialiśmy na ostatnią chwilę (a właściwie to Czaro większość ogarniał).
3. Pójść w góry.
4. Odwiedzić nowy kraj w Europie – może Gruzja lub Chorwacja – o obu myślę nieśmiało od dość dawna, ale jakoś nigdy nie było po drodze. Chyba będzie trzeba pomóc losowi i sprowokować taki wyjazd.
5. Babski wyjazd (lub samodzielny jeśli nie znajdę chętnych).
6. Opublikować przynajmniej 3 notki na blogu – nie chcę zapeszać, ale tu mi też idzie świetnie, bo dopiero początek lutego, a to już druga notka! :O
7. Zrobić 100 km za jednym razem na rowerze – spodobało mi się to, więc kontynuuję tradycję.

Ogólnie to blog stoi pod znakiem zapytania – już miałam 2 powroty, które do niczego nie doprowadziły. Zostawiłam go więc, na jakiś czas zupełnie o nim zapomniałam. Ale będąc w Tajlandii pomyślałam, że nie chciałabym utracić wspomnień, a blog jest dla mnie właśnie wielką kopalnią służącą do ich pielęgnacji (a nie zakopywania jak mogłoby sugerować słowo „kopalnia” :P). Może więc uda się coś z tym zrobić.

I z tą pozytywną myślą wchodzę w 2024 rok (z miesięcznym opóźnieniem xD).

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Japonia podczas hanami
• Cała Uwaga Skupiona na Malezji
• Meksyk – Pierwsze Wrażenie
• Wszystko co napisałam o Hiszpanii

Podróżniczo

Styczeń zaczął się wystawą moich zdjęć z Malezji – fotografie zawisły we wrocławskiej bibliotece. Planowałam w 2019 zrobić też wystawę zdjęć z Japonii, a być może też i jakąś prezentację, ale o jednym zapomniałam, a przy drugim zwątpiłam. Prezentacje miały mi pomóc z pokonaniem fobii przed wystąpieniami publicznymi, ale niewiele dały i wciąż powodowały bardzo dużo stresu, więc na razie je odpuściłam.

W zimie wyjechaliśmy dwa razy na snowboard – raz do Zieleńca i raz do Szklarskiej. Planowałam nauczyć się jeździć na desce, ale słabo mi to idzie cały czas. W tym roku zima jakoś nie zachęca, bo śniegu mało, ale być może coś jeszcze z tego wyjdzie.

W pracy mamy „trick board”, która pomaga nauczyć się lepszego balansu, ale z reguły mało z niej korzystam. Mimo wszystko ciekawi mnie, czy ona faktycznie pomoże z lepszym balansowaniem na snowboardzie. Może jeszcze uda mi się to sprawdzić.

Poza powyższymi były 3 inne szybkie wycieczki – Ślęża po raz setny :P, bo to zawsze dobry pomysł, żeby wybrać się na spacer po pagórkach, Bardo, gdzie Czaro o mało się nie zabił, a ja walczyłam z upałem, oraz Katowice, gdzie w sumie niewiele było czasu na zwiedzanie, bo pojechaliśmy tam na konferencje z pracy.

Największe wrażenia przyniósł oczywiście wyjazd do Japonii na hanami – było to moje wielkie marzenie, które udało się wreszcie zrealizować. Niejednokrotnie jadłam tam sushi oraz ramen, zakochałam się w ich pampuchach, zobaczyłam wiele świątyń oraz kilka zamków, pochodziłam w kimonie, a także w maseczce na twarzy jak się przeziębiłam. Jest to jeden z lepszych wyjazdów.

Na tym nie mogło się jednak skończyć, więc w międzyczasie byłam też w Sztokholmie – wiecie, że tam nie używają praktycznie gotówki? Miasto mi się podobało, szkoda tylko, że był to wyjazd służbowy, więc wszystkiego nie zobaczyłam.

Potem poleciałam po raz drugi na Maltę, ale tym razem w lato i z dziewczynami – ten kraj zupełnie inaczej zaprezentował mi się poprzednim razem w grudniu jak byłam tam sama i sporo padało. Teraz Malta zupełnie mnie oczarowała pomimo braku pięknych plaż. Zdecydowanie polecam polecieć tam w czerwcu, chyba że ktoś bardzo nie lubi słońca.

Następna była Kreta pełna wrażeń – nie dość, że pierwszy raz nurkowałam z butlą to jeszcze wypożyczyłam po raz pierwszy samochód i pojechałam w góry – może dla normalnego kierowcy nie jest to nic takiego, ale dla osoby, która prowadzi może raz w miesiącu albo rzadziej, jest to niezły wyczyn, zwłaszcza jeśli jedzie się wypierdkiem, który ledwo daje radę.

Wyjątkowo w tym roku pojechałam na drugi babski wypad, ale trochę bliżej, bo tylko do Czech, gdzie kręciłyśmy się w okolicach Brna. Miałyśmy do dyspozycji tylko weekend, ale i tak trochę połaziłyśmy po jaskiniach i trochę po mieście – jak dla mnie wyjazd był udany.

I na sam koniec udała się jeszcze podróż do Londynu, gdzie ogarnął mnie sentyment i zrobiło mi się ciepło na serduchu (6 lat mieszkałam w Anglii) – ale tylko do momentu jak zaczęłam używać wody z dwóch kranów z podziałem na ciepłą i zimną. To tutaj widziałam najpiękniejszy według mnie most jakim jest Tower Bridge oraz doceniłam wreszcie architekturę tego miasta.

Łącznie więc było 11 wyjazdów – niektóre nieduże, ale myślę, że to całkiem niezłe osiągnięcie. Zwłaszcza że planowałam mieć 8 podróży w całym roku, więc rzeczywistość przerosła moje oczekiwania.

We Wrocławiu też nie ominęło mnie kilka nowych wrażeń – wyścigi konne na Partynicach, przedziwne przeżycie jakim jest wrestling, gokarty oraz spływ kajakowy, po którym strasznie cierpiały moje mięśnie.

Poza tym posłużyłam jako modelka dla Aksini, żeby pomóc zaprezentować jej śliczną biżuterię, a także dla Antka, który potrzebował poćwiczyć portrety. O modelowaniu dla Czarka nie muszę chyba wspominać, bo to robię bardziej regularnie, czasem nawet na wyjazdach.

Blogowo

Jeśli dobrze pamiętam, to na blogu nie zaszło zbyt wiele zmian – najbardziej znaczącą na pewno jest dodanie strony z Celami podróżniczymi.

Plusem jest to, że w miarę regularnie pisałam przynajmniej podsumowującą notkę o różnych wyjazdach, czego nie robiłam wcześniej. Czasem nie ma sensu rozdrabniać się na mniejsze notki, ale ta jedna przynajmniej być musi. I to się udało.

Poza tym blog był czasami przeze mnie zaniedbywany i notki pojawiały się co 2 tygodnie zamiast co tydzień. Pewnym zagrożeniem dla bloga jest moje odświeżone hobby, czyli układanie puzzli. Łatwiej jest w końcu siąść do puzzli, jeśli jestem zmęczona albo mam tylko pół godziny niż do pisania, które jest bardziej wymagające i kreatywne. No i puzzle są o tyle fajne, że tam widać efekty pracy od razu, więc satysfakcja murowana.

Postanowienia noworoczne

Tak czy tak chciałabym nie zaniedbywać zbytnio bloga i zająć się rozpraszaczami – z puzzlami będę się ograniczać, bo można popaść w uzależnienie (możliwe, że dla mnie jest już i tak za późno ). Zamierzam co tydzień publikować nowe notki i dokończyć pisanie o Japonii zanim pojedziemy na następny wyjazd do Azji. Bo ten nowy przyniesie na pewno dużo wrażeń i Japonia zejdzie na drugi plan. A to znaczy, że nigdy nie skończę o niej pisać.

Lot na inny kontynent musi być w przyszłym roku, więc pewnie pojedziemy gdzieś do Azji. Ta kultura interesuje mnie najbardziej i jest tam jeszcze wiele miejsc, które chciałabym zobaczyć. Ostatnio padł pomysł, żeby jechać na Filipiny, więc całkiem możliwe, że to właśnie będzie mój następny cel na tym kontynencie.

Drugim koniecznym kierunkiem jest Hiszpania, w której nie byłam już ze 2 lata, a którą uwielbiam. Podoba mi się nie tylko ich kuchnia i wiecznie ciepłe słońce, ale także język i architektura. Dlatego będę Hiszpanię brać pod uwagę przy planowaniu przyszłych wyjazdów. Szkoda tylko, że RyanAir w zimę prawie tam nie lata, bo wybrałabym się tam może już w styczniu.

Ogólnie myślę, że 8 wyjazdów w roku to minimum, które będę próbowała osiągnąć. Bywam leniwa, może się starzeję, bo już nie biegam tak po różnych atrakcjach, ale jednak trzeba się ruszyć gdzieś poza miasto… W sensie, ja muszę, bo tego potrzebuję, nie jest to ogólnie wyznawana przez wszystkich prawda.

Chciałabym też nauczyć się wreszcie jeździć na snowboardzie. W tym kwartale kupujemy samochód, a to otworzy przed nami nowe możliwości – jeśli uda się kupić go już w lutym, to może wybierzemy się na kilka wyjazdów na deskę.

Do tego marzy mi się też pełny kurs nurkowania z butlą – nie wiem, czy mi się naprawdę spodoba, ale dowiem się dopiero jak spróbuję sama pływać, a nie trzymając za rączkę instruktora i poruszając się do przodu tak wolno i niezgrabnie jakbym była po 7 piwach.

Jest jeszcze kilka rzeczy, które chodzą mi po głowie jak fotoksiążka, wystawa zdjęć czy Sylwester w górach, ale na razie są to bardziej pomysły niż faktyczne plany.

Życzcie mi szczęścia, bo będę go potrzebować!

PS. Szczęśliwego nowego roku! Oby przyniósł Wam wiele miłych niespodzianek, dużo ciepła oraz spełnionych marzeń.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Co Warto Zobaczyć w Andaluzji (Hiszpania)
• Nowoczesność kontra tradycja (Tokio, Japonia)
• Szukając raju na Perhentianach (Plaża Keranji, Malezja)
• Grecja to nie tylko plaże (Meteory, wąwóz Enipeas)

Jak pisałam wcześniej – sporo się u mnie działo we wrześniu, ale nie tylko we Wrocławiu. Udało mi się pojechać do Brna, na które jakoś uparłyśmy się z dziewczynami, pomimo iż znajduje się po drugiej stronie Czech. Na początku rozważałam wynajęcie samochodu, ale miałam wątpliwości czy dam radę tak daleko pojechać za jednym zamachem, biorąc pod uwagę słabe kolana. Bo o ile w tamtą stronę mogłybyśmy wyruszyć w piątek i zrobić postój gdzieś w połowie, o tyle w niedzielę trzeba by było przejechać całą trasę na raz. Bo jechać tam, żeby spędzić w Brnie tylko jeden dzień zdawało się być bez sensu (w praktyce byłyśmy tam półtora dnia, ale taka opcja wydała mi się dużo lepsza :P). Ostatecznie pojechałyśmy więc autobusem.

Niedaleko miasta znajduje się kilka jaskiń oraz przepaść Macocha. „Niedaleko” to może dużo powiedziane, bo trzeba najpierw przejechać się do Blanska oddalonego o pół godziny jazdy pociągiem. A stamtąd przejść bodajże kilka kilometrów. Nie wszystkie jaskinie znajdują się obok siebie, niektóre są otwarte tylko do godziny 16, a jedną trzeba zarezerwować dużo wcześniej, trzeba było więc ograniczyć ich liczbę.

Poszłyśmy najpierw nad przepaść, która lekko mnie rozczarowała. Była mocno zalesiona i przez to sprawiała wrażenie dość niskiej. Na dole znajdowała się jakby na wpół otwarta jaskinia, ale nie znalazłyśmy zejścia do niej, więc poszłyśmy dalej.

Jaskinia Kateřinská była jedyną, którą odwiedziłyśmy – ponoć jest jedną z większych i dlatego tam poszłyśmy. Tak właściwie to przed wyjazdem w ogóle nie zgooglowałam żadnej atrakcji Brna i okolic, wystarczyło mi, że szukałam samochodu, autobusu i noclegu i kupowałam biletu. W końcu wyjazd Brna to miał być wypoczynek, więc było mi prawie obojętne, co będziemy zwiedzać.

Jaskinia była ładnie oświetlona i faktycznie całkiem spora. Weszliśmy tam grupą z przewodnikiem (nie było innej opcji), który opowiadał po czesku – i nie, jak ktoś mówi szybko i opowiada o zabytku to nie da się zrozumieć sensu, raczej rozumie się tylko pojedyncze słowa. Ale miałyśmy ze sobą Emilię, która jest po filologii czeskiej, więc od czasu do czasu dzieliła się z nami jakimiś ciekawostkami.

Intrygujące było to, że jak cała grupa weszła do środka to przewodnik bodajże zamknął za nami drzwi na klucz… Co może pójść nie tak…?

Normalnie z chęcią poszłabym do innych jaskiń, ale tym razem nie pisałam się na taką wędrówkę! I tak zrobiłyśmy z 20 kilometrów i dało mi się to we znaki następnego dnia w postaci zakwasów łydek. Jakimś cudem nie pomyślałam, że tak będzie wyglądać nasza wędrówka (że faktycznie się namęczę :P) i nie zabrałam ze sobą niczego do jedzenia oraz założyłam sweter(!).

Do następnej fajnej jaskini było kilka albo kilkanaście kilometrów, a do tego miała zostać zamknięta za jakąś godzinę, więc postanowiłyśmy wrócić do Brna (uff!) i jeszcze tego wieczora obejrzeć katedrę.

Katedra oczywiście też była już zamknięta, więc podziwiałyśmy ją z zewnątrz. Nie było jednak tak źle, bo weszłyśmy też na wieżę widokową (jest kilka punktów widokowych w mieście) i stamtąd faktycznie katedra prezentowała się całkiem nieźle.

W Brnie znajduje się zamek Špilberk i nie byłabym sobą, gdybym nie skomentowała, że bardziej przypomina pałac niż zamek. No wiecie, bo zamek to musi być potężny, mieć ogromne mury, budzić respekt i kategorycznie być zbudowany z czerwonej cegły jak nasz piękny zamek w Malborku. Jakikolwiek inny, choćby był to zamek w Japonii, o którym niedługo napiszę (a nawet o 2 czy 3 różnych :P) czy taki jak tu – nie pasuje do mojego wyobrażenia.

Mimo tego był całkiem ładny, chociaż przyznaję, że zobaczyłam głównie dziedziniec oraz więzienie w lochach, ponieważ brakowało nam czasu na zwiedzenie całości (ponoć potrzebne są na to 3 godziny). W więzieniu już kiedyś byłam (zwiedzałam! :P), ale było zupełnie inne – tamto w Dublinie było o wiele większe i bardziej nowoczesne. Te tutaj kojarzyło mi się bardziej z obozem koncentracyjnym tylko że w lochach – pomieszczenia były ciasne z długimi drewnianymi pryczami i niczym więcej. Bardzo surowo i niezbyt ludzko.

Pani przewodnik (znowu opowiadająca tylko po czesku) mówiła, że średnia życia w celach dla więźniów skazanych na 30+ lat (w tamtych czasach prawie równoznaczne z dożywociem z powodu obniżonej żywotności – albo wydłużonej teraz :D) wynosiła 11 miesięcy. A zdarzało się, że ludzie dożywali tam tylko kilka dni, a rekordzista wytrzymał prawie 2 lat. Co ciekawe, taki więzień miał osobną celę, ale za to był przywiązany za ręce, nogi i miał kajdany też na szyi…. Zanudzić się można.

Jak na czeskie miasto przystało, Brno jest całkiem ładne i klimatyczne – sporo w nim odnowionych kamienic, warto więc spoglądać dużo w górę i po prostu przejść się po centrum. Tak właśnie spędziłyśmy resztę naszego wyjazdu. Starczyło też czasu na winko lokalne oraz smażony ser i knedliczki – trzeba w końcu pamiętać o wypoczynku i odpowiednich priorytetach.

Życie takie krótkie jest, trzeba więc znowu gdzieś jechać – tym razem do Londynu! Właściwie to byłam w tym mieście kilka razy, ale zawsze na krótko, zabieram więc tam Czarka na urodziny (sponsoring skończył się na biletach ;P) co by też trochę świata zobaczył, a co!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Kutna Hora – miejsce gdzie zwolnił czas
• Okolice Neapolu
• Spacerując wśród ruin i zapachu pizzy (Rzym, Włochy)
• Puste Ruiny Zamku w Sagunto (Hiszpania)
• Idąc Przez Mroczne Piramidy (Teotihuacan, Meksyk)

Znajdziecie więc w menu na blogu nową zakładkę z celami podróżniczymi – zarówno miejscami, które chciałabym odwiedzić, jak i aktywnościami, których z chęcią kiedyś spróbuję. Lista będzie mnie inspirować podczas wybierania nowych kierunków, a może zainspiruje także i Was.

W chwili obecnej ograniczyłam się do głównych celów, ale pewnie będę tam dopisywać więcej punktów i lista urośnie do dużych rozmiarów. Wrzuciłam także rzeczy, które zawsze chciałam zrobić, które były dla mnie ważne i które udało mi się już osiągnąć – w takim wypadku zostały one przekreślone i zlinkowane do notki, jeśli je opisywałam.

Patrząc na tą listę, zdaję sobie sprawę, że pomimo iż wcale tak dużo krajów nie zwiedziłam, to jednak udało mi się osiągnąć dość dużo ciekawych rzeczy. Daje to satysfakcję, która dalej pcha do działania i spełniania swoich marzeń.

Z jednej strony fajnie byłoby po prostu wyjechać na rok czy dwa w podróż, bo sporo nowych miejsc mogłabym zobaczyć, ale myślę, że w takim wypadku jedne wrażenia przyćmiewałyby drugie, a po jakimś czasie długa podróż stałaby się męcząca. Potrzebuję odskoczni od czasu do czasu, aby wyjazd ułożył mi się w głowie i emocje choć trochę opadły. Inaczej ciężko jest zachwycać się nowymi miejscami, zwłaszcza jeśli nie są tak imponujące jak te poprzednie. Tak było z Sycylią, na którą poleciałam 10 dni po powrocie z Malezji. I o ile wiem, że Sycylia była ładna, tak nie ma porównania z dzikimi plażami Perhentian Island. Myślę więc, że nie byłam w stanie naprawdę jej docenić i całkiem możliwe, że jeszcze tam wrócę.

Wyjeżdżając więc w długą podróż, musiałabym gdzieś po drodze zamieszkać, przez jakiś czas pożyć w miarę normalnie i odsapnąć, żeby „przetrawić” wszystkie wrażenia. Albo zająć się pisaniem bloga. A kto by za to wszystko płacił…? Rozsądek w tym wypadku bierze górę – przynajmniej na razie. (całe szczęście, że nie rzucam się w wir pasji tak totalnie bezmyślnie – chociaż to by napewno przyniosło nowe doświadczenia i jest kuszące )

Zmieniając temat, nie mogę pozbyć się mapy Google’owej, którą kiedyś stworzyłam. Zamieniłam ją jakiś czas temu na mapę Polarsteps na mojej stronie z podróżami, ale cały czas siedzi mi w głowie i ciągle jej używam. Bo w gruncie rzeczy to obie te mapy mają inne zastosowanie:

1. na mapie Google’owej można zaznaczać pojedyncze miejsca – zarówno te odwiedzone, jak i te, w które chciałabym pojechać. Zdarza mi się też linkować do stron lub zdjęć w sieci, które mnie zainspirowały.
2. na mapie Polarsteps można zobaczyć konkretną podróż z miejscami odwiedzonymi w kolejności chronologicznej wraz ze zdjęciami i opisem – jest to więc bardziej plan podróży.

Obie wydają mi się przydatne, więc na razie je zostawiam – druga pojawiła się już w menu.

Chodzi mi też po głowie zmiana wyglądu bloga, ale ta myśl jeszcze we mnie nie dojrzała. Jakby nagle coś się zmieniło, to się nie zdziwcie, to wciąż będzie ten sam blog.

Kilka miesięcy temu straciłam zapał do pisania (może to być związane ze zwyczajowym snem zimowym albo tym, że skończyły mi się notki o Malezji i nie byłam za granicą od października, czyli zwiedzania Porto), ale powoli motywacja i chęci wracają. Całe szczęście, bo już się bałam, że blog zacznie powoli umierać przed nadciągającymi 3 urodzinami. Nie można do tego dopuścić!

Cały czas rozglądam się, żeby gdzieś polecieć, ale wszędzie w Europie jest teraz dość zimno, lotów tanich z Wrocławia do nowych krajów brak, a wielkimi krokami zbliża się wyjazd do Japonii! Przydało by się ogarnąć ten wyjazd, bo zostało tylko 40 dni, a my nawet nie mamy noclegów! :O Ale ta Japonia taka przerażająca, że boję się jej tykać!

Ach, gdyby tak wrócić na ciepłą plażę, powylegiwać się w słońcu i popływać w ciepłym morzu – ale bez obawy, że zeżre mnie rekin. Naczytałam się dziś o rekinach, na przykład, że żarłacz biały występuje też i w Morzu Śródziemnym :P. Niby one nie żywią się ludźmi, ale jednak czasem atakują niesprowokowane. Będąc na Majorce, czasem się rozglądałam z lekką obawą, czy gdzieś tam nie ma rekina – może była to jednak intuicja, a nie strach!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Dlaczego Nie Podobało Mi Się Na All Inclusive (Sa Coma, Majorka)
• Plantacje herbaty w Cameron Highlands (Malezja)
• Idąc Przez Mroczne Piramidy (Teotihuacan, Meksyk)
• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo, Malta)
• Flashback: Zwinne Kózki w Maroko

Całe życie chciałam podróżować, chciałam być Martyną Wojciechowską jeżdżącą po świecie i kręcącą materiały o spotkanych ludziach, piszącą artykuły o odwiedzonych miejscach. I nie chodziło tu o sławę, ale o odkrywanie nowych miejsc, przeżycia i dzielenie się nimi, zarażanie innych swoją własną pasją. Ale nigdy tak naprawdę nic w tym kierunku nie robiłam, bo zawsze miałam wymówki, zawsze coś innego było ważniejsze. Było to takie dalekie marzenie, z góry skazane na niepowodzenie. Tą chęć podróży spychałam na dalszy plan, ukrywałam ją w głębokich czeluściach mojej duszy, udając, że nie istnieje…

Punkt kulminacyjny

Aż do momentu, kiedy dużymi krokami zaczęła zbliżać się 30tka – wielka, straszna 30tka (!), która dała mi dużo do myślenia.

Wpis z serii Z Życia Bloga, czyli co się u mnie działo w tym miesiącu i jak wyglądają moje podróże od podszewki

Do momentu jak zostałam sama w pustym mieszkaniu, bo po raz kolejny rozpadł mi się związek, w którym dawałam z siebie bardzo dużo, a chyba niewystarczająco brałam dla siebie samej (no bo jak mogłam nie podróżować skoro tak bardzo chciałam?). Nikt mnie do tego nie przymuszał, robiłam to z własnej woli, więc pretensje mogę mieć tylko do siebie samej (ale i tak ich nie mam, bo po co?).

Od kiedy pamiętam zawsze mieszkałam z kimś, za młodości dzieliłam nawet pokój z bratem, a jak nikogo nie było w mieszkaniu to towarzystwa dotrzymywał mi pies. Dlatego taka nagła samotność, do której nie jest się przygotowanym jest czymś strasznym i ciężkim do przebrnięcia. Taka samotność daje dużo czasu na przemyślenia, na poznanie siebie, stawienie czoła swoim strachom oraz próbę odkrycia swoich pragnień i myślenia o nich (no nareszcie!). Wtedy powiedziałam sobie „jak nie teraz, to kiedy?” – tekst, który zdarza mi się powtarzać i który bardzo do mnie przemawia. Jeśli powstrzymywałam się z podróżami prawie do 30tki, to jak mogłam mieć pewność, że nie będę tego robić przez kolejne 10 czy 20 lat?

Zaczęłam eksperymentować, próbować różnych rzeczy, szukać tego, co lubię robić w życiu i co sprawia mi radość. Droga na początku była trudna, bo wydawało mi się, że nic mnie nie interesuje, ale w pewnym momencie odnalazłam siebie i cały czas to robię – odkrywam siebie wciąż na nowo. I jest to super uczucie! Oglądaliście może film „Jestem na tak” z Jimem Carreyem? On mnie zainspirował, chociaż tak szalonych przygód nie miałam i potrafiłam być asertywna.

Zanim potwierdziłam, że podróże to faktycznie jest coś, co kocham, zwiedziłam zaledwie 5 krajów wliczając Polskę – była tam też Anglia, Norwegia, Niemcy oraz Czechy. W Anglii mieszkałam, a jeśli chodzi o resztę to byłam tylko w jednym miejscu w każdym z tych krajów i to na krótki czas – Czechy to nawet na wycieczce szkolnej w podstawówce ;). Teraz, po 3 latach podróżowania tylko w czasie urlopów, jest ich 13 (niektóre odwiedzone kilkakrotnie), do tego byłam na 4 kontynentach i nie zamierzam na tym poprzestać. Zdarza mi się 10 czy 12 wyjazdów w ciągu roku (nie jeżdżę nigdy na objazdówki, gdzie zalicza się 3 kraje na raz) i nie jest to dla mnie czymś bardzo dziwnym – oczywiście wliczam także wyjazdy po Polsce oraz wypady weekendowe.

Nie próbuję się chwalić, ale pokazać, że ważne jest, żeby iść za głosem serca i robić to, co się kocha, bo dla mnie podróże to zdecydowanie ogromna pasja i jeżdżę tyle, bo kocham to robić. Podróże dają mi dużo radości i może jestem już od nich trochę uzależniona (potrafię to uzależnienie kontrolować), ale bez nich moje życie nie byłoby takie samo. I gdybym zaczęła wcześniej, miałabym dziś o wiele większą wiedzę i doświadczenie.

A gdybym nie zrozumiała, że moje życie musi się zmienić, to możliwe, że wciąż borykałabym się w tej niby-wegetacji zwanej życiem [piszę „niby”, bo moje życie zawsze było barwne i pełne wrażeń, ale nie zawsze chyba miałam stery w rękach]. I podróże zostałyby tylko marzeniami. A tak, gdzieś tam w trakcie całego długiego procesu mojej wewnętrznej przemiany, po wyjeździe do Maroko zrozumiałam, że świat stoi otworem, że podróżowanie jest proste jak nigdy i ograniczenia są tylko u mnie w głowie (no i w kieszeni ).

Jak zaczęłam jeździć po świecie zdecydowałam, że chcę pisać bloga i dzielić się informacjami, zdjęciami i wrażeniami z innymi. Że chcę mieć pamiątkę na stare lata dla siebie, a może i dla przyszłych pokoleń. Od tamtego czasu blog bardzo się rozrósł i przeszedł niejedną metamorfozę. Mam wrażenie, że wciąż nie jest to jego finalna wersja, ale wszystko na tym świecie się zmienia i jest to raczej zaleta.

Jak to robię, że tyle podróżuję?

Znajomi czasem pytają mnie, skąd mam tyle urlopu, żeby ciągle gdzieś jeździć. I o ile faktycznie mam sporo urlopu, to dodatkowo wymaga to ode mnie też trochę poświęcenia.

Pierwsza ważna sprawa to oszczędzanie dni urlopowych – nigdy nie urlopuję się po to, żeby siedzieć w domu, czytać książkę czy grać na konsoli – szkoda mi po prostu czasu. Dodatkowo zawsze biorę minimum urlopu, który potrzebny jest do wyjazdu i staram się wykorzystać te dni wolne maksymalnie. Na przykład w czerwcu jechałam z dziewczynami na Sycylię, wylatywałyśmy w środę o godzinie 17:40. Wszystkie bodajże wzięły tego dnia wolne, a ja spakowałam się dzień przed, w środę zaczęłam pracę wcześniej, skończyłam koło 15:30 i pojechałam prosto na lotnisko. No bo po co brać wolne, jeśli wyjeżdżam już prawie wieczorem?

Podobnie jest jak odwiedzam rodzinę w Trójmieście albo jak jeździłam do znajomych w Anglii, gdzie byłam setki razy – jeśli byłam tam w ciągu tygodnia to zabierałam ze sobą laptopa i pracowałam kilka dni zdalnie. Bywa to męczące, bo potrafię wrócić w niedzielę z dość intensywnego 2-tygodniowego wyjazdu z Malezji, a następnego dnia już do pracy. A na moich intensywnych wyjazdach nie ma zbyt wiele czasu, żeby fizycznie odpocząć. Odpoczywa się aktywnie, psychika odpoczywa, ale jednak organizm niekoniecznie. W ten sposób zaoszczędza się kilka dni – niby mało, ale przynajmniej na jeden dodatkowy wyjazd wystarczy.

Często wyjeżdżam na krótki okres czasu, w okolicach weekendu – w ten sposób można pojechać na 3-5 dni za granicę, a wziąć tylko 1-3 dni urlopu. Oczywiście są minusy, bo jest mało czasu na zwiedzanie, więc znów robi się z tego dość intensywny wyjazd, ale dzięki temu mogę podróże rozłożyć dość równo w ciągu roku i regularnie gdzieś wyjeżdżam. Moja potrzeba nowości i odkrywania jest więc zaspokojana i nie musi czekać kolejnych 3 czy 4 miesięcy na następny urlop. Do tego jestem w stanie zobaczyć więcej różnych miejsc i potem wrócić do tych krajów, które bardziej mi się spodobają. Bo żeby tak naprawdę poznać jakiś kraj, trzeba by było w nim zamieszkać na przynajmniej kilka miesięcy i przejechać go wzdłuż i wszerz.

Jak można się spodziewać sporo hajsu spędzam na wyjazdy – chociaż wiem, że da się taniej podróżować, to jak wyjeżdżam w świat chcę mieć pewność, że będę mieć gorącą wodę pod prysznicem, wygodne łóżko i brak obaw, że ktoś mnie okradnie. Raz chyba obliczyłam sobie, ile mniej więcej w ciągu roku wydałam na wszystkie podróże i wyszło mi kilkanaście tysięcy i to było bliżej dwudziestu. Nie pamiętam dokładnie ile wyszło ani czy by to rok wyjazdu do Meksyku, który był dość długi i drogi, ale wydaje mi się, że nie. Potem już więcej nie liczyłam, chyba jednak nie do końca chcę być świadoma, jak dużo pieniędzy „marnuję” na moją ukochaną pasję. Pracuję w branży IT, gdzie kokosów może nie zarabiam, ale dość dobrze płacą, bo mam już dość spore doświadczenie. Ale ostatnio mam wrażenie, że coraz więcej wydaję i oszczędności zaczynają mi się kończyć, więc trochę próbuję przystopować, zwłaszcza, że w przyszłym roku chciałabym znowu pojechać do Azji.

Od jakiegoś czasu w postanowieniach noworocznych wliczam zawsze przynajmniej 6 wyjazdów i minimum jeden wyjazd do nowego kraju. Podróże u mnie mają priorytet – są ważniejsze od kupna mieszkania (bo kredyt kosztuje), samochodu i prawie wszystkiego innego. Większość oszczędności wykorzystuję więc na nie, bo jest to moja pasja, która pcha mnie dalej w życiu i sprawia, że jestem szczęśliwa. A o własne szczęście trzeba dbać.

* Główne zdjęcie by Czaro – Langkawi Sky Bridge w Malezji (Maj 2018)

Nisia

Tutaj znajdziesz wszystkie miejsca, w których byłam, w które chciałabym pojechać wraz z mapą i opisami.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Co warto zwiedzić w Meksyku
• Straszne historie wśród malowniczych skał (Czeska Szwajcaria)
• Bajeczny Park Guelle w Barcelonie (Hiszpania)
• Zagubieni w Lesie (Wyprawa na Śnieżnik)
• Flashback: Nauka Latania (Snowboard, Czarna Góra)

Bardzo podobał mi się ten region – miałam wrażenie, że gdzie nie popatrzę tam piękne malownicze skały! Można tam znaleźć szlaki całkiem przyjemne, gdzie miło spaceruje się wśród drzew i nie trzeba mieć do nich dobrej kondycji, jak i bardzo strome skąpane w słońcu, które utrudnia Ci wędrówkę. Każdy więc znajdzie coś dla siebie. Widoki są warte każdego wysiłku, a gdzieniegdzie można się także powspinać (przynajmniej w jednym miejscu! :P).

Wpis z serii Z Życia Bloga, czyli co się u mnie działo w tym miesiącu i jak wyglądają moje podróże od podszewki

* Główne zdjęcie by Czaro

W Hrensko można wsiąść w niedużą łódkę i przepłynąć się po wąwozie. Niestety nie mieliśmy okazji tego zrobić, ale jeśli zdjęcia z plakatów nie kłamią to jest tam naprawdę ładnie (chociaż pewnie nie aż tak widowiskowo jak w ogromnym Kanionie Sumidero w Meksyku! ). Są dwa odcinki do pokonania i można w[y]siąść w połowie: jeden był jednokilometrowy zajmujący około 20 minut (80 koron) i drugi krótszy 450 metrowy w 15 minut (40 koron).

Na nocleg zatrzymaliśmy się w Jetrichowicach, do których nie mogliśmy początkowo trafić, bo Google próbował wywieźć nas do lasu (dosłownie!). A my prawie tam pojechaliśmy żądni przygody co nas wyrwie z życia codziennego (w końcu był piątek, trzeba było się odstresować po tygodniu pracy! ). Zrobiło się ciemno i jak wjeżdżaliśmy na polną drogę, w mojej głowie zbierały się wszystkie sceny z horrorów dziejące się w lesie. Oczami wyobraźni widziałam, jak grzęźnie nam samochód, potem pojawia się jakiś szaleniec i wszystko dzieje się tak szybko. Zaczęłam nawet szukać zamknięcia do drzwi, tak na wszelki wypadek.

Wszyscy zawsze śmieją się z głównych bohaterów horrorów, że nie trzymają się razem, a dzielą na mniejsze grupki, a myśmy zrobili dokładnie to samo (!), nie przeczuwając żadnego niebezpieczeństwa – mimo iż pół godziny przedtem rozmawialiśmy o takich scenach i o tym, że to głupie zachowanie.

Może i nasza historia świetnie nadawałaby się na scenariusz filmu, jeśli grasowałby tam jakiś psychopata, ale wkrótce zawróciliśmy (całe szczęście!), bo dotarło do nas, że ten domek nie mógł się tam znajdować z tej prostej przyczyny, że na zdjęciu na booking.com miał sąsiadów… Czy to właśnie nie tak zaczynają się horrory – od głupiej pomyłki i wielkiego pecha…?

W każdym razie nic przerażającego się nie wydarzyło. Chociaż przyznam, że wrzuciły nam się opowiastki rodu z horroru i ruszyły straszne historie jak już wszyscy zebraliśmy się na miejscu, wyczyściliśmy grilla z kiełbasek i opróżniliśmy kilka piw. Dość naturalnie zaczęła się snuć opowieść, że w starej drewutni za domem ma siedzibę mała dziewczynka, która umarła w jakichś okropnych okolicznościach i teraz nawiedza mieszkańców domu, w którym właśnie byliśmy.

Nie było łatwo pójść samej do toalety na drugie piętro ciemnego domu, kiedy reszta przebywała w kuchni, oj nie było! Światło na przedpokoju samo się zapalało, ale zapaliło się także, jak wszyscy byli w kuchni (poza jedną osobą, która ponoć spała), więc płatało nam figle. Do tego drzwi do domu nie były początkowo zamknięte i słyszeliśmy od czasu do czasu jakieś dźwięki – albo raczej niektórzy z nas słyszeli i nie omieszkali się tą informacją podzielić z innymi. Wyobraźnia więc szalała, a nasi kochani chłopcy pobudzali ją jeszcze bardziej, opowiadając coraz to nowsze horrory.

Jednak dałam radę i nie była to kwestia odwagi, ale trzeba było wyjść do toalety, bo piwo niestety się nie lituje.

Oczywiście nie pojechaliśmy tam tylko pić i straszyć siebie nawzajem, wybraliśmy się więc na dwie wędrówki. W sobotę poszliśmy szlakiem do miejsca zwanego Pravčická brána, gdzie rozciągały się przed nami cudowne widoki i za każdym zakrętem coraz bardziej wzdychaliśmy z wrażenia. Wstęp okazał się płatny (75 koron), ale warto było wejść na samą górę, bo stamtąd najładniej prezentowała się skalna brama i cała okolica. No i można było poobserwować wspinaczkę na bardzo wysoką skałę (zazdro!). Tam, znajdowało się kilka ścieżek – wszystkimi warto pójść, bo wszędzie było pięknie.

W niedzielę, ponieważ nie mieliśmy zbyt wiele czasu i nasi kierowcy nie mogli sie zbyt bardzo zmęczyć, żeby mieć jeszcze siłę odwieźć nas do Wrocławia, wybraliśmy się do małej chatki na szczycie skały zwanej Mariina vyhlídka, która znajdowała się bardzo blisko miasteczka. Okazało się jednak, że szlak był ciężki, bo piął się mocno pod górę, do tego słońce mocno przygrzewało. Ale byliśmy wytrwali i wszyscy dzielnie wspięli się na sam szczyt. Szkoda, że nie było widoku na chatkę, bo to też robiłoby niezłe wrażenie, ale musielibyśmy udać się na inny szlak i pewnie czekała by nas taka sama męczarnia (przygoda?) co tutaj. A na to już nikt nie miał ochoty (czasu?).

W drodze powrotnej zdecydowaliśmy się pojechać inną drogą przez Niemcy, żeby urozmaicić sobie powrót. Dopięliśmy swego chociażby dlatego, że zatrzymali nas na granicy i przetrzepywali samochód. Aczkolwiek nie jakoś dokładnie, może szczególnie im się nie chciało. Ja jak na złość nie mogłam znaleźć dowodu :D, a w samochodzie znalazł się dziwny przedmiot nieznanego pochodzenia i jak celnik zapytał „co to?”, nikt nie umiał odpowiedzieć (łącznie z kierowcą). Po przeczytaniu etykiety, ten dziwny rulonik okazał się być uszczelką do chłodnicy i jakoś nagle nikt nie pamiętał jak to wytłumaczyć po angielsku (czy już Wam mówiłam, że z wykształcenia jestem lingwistką i 6 lat mieszkałam w Anglii??).

Na szczęście celnicy okazali się spoko i nie czekali długo na wyjaśnienia, wystarczyło im, że jest to „coś do silnika”. I puścili nas wolno.

Skarpy w Czeskiej Szwajcarii przypomniały mi, jak w wieku 16 lat łaziłyśmy z przyjaciółką po lasach Oliwskich. Nie było tam aż tak dużych skarp, ale też można było znaleźć niezłe widoczki i ciche miejsca czy to na babskie pogaduszki o życiu czy na imprezę ze znajomymi. A że właśnie jestem w Gdańsku to może uda się zahaczyć o pewne miejsce z przeszłości i sprawdzić, czy faktycznie wygląda jak je zapamiętałam, czy moja wyobraźnia nieco je podkoloryzowała.

Wspominałam niedawno, że chciałabym zacząć nagrywać filmiki z podróży na Youtube, ale na razie nie za bardzo mi to idzie. A nawet bym powiedziała, że bardzo mi to nie idzie. Komputer mam za słaby i nie bardzo chce on pociągnąć edycję filmów, która z reguły jest dość zasobożerna. Dojrzewam więc do kupna nowego laptopa, a w międzyczasie edukuję się, jak robić filmy (to też idzie wolno, coś nie palę się do tego Youtube’a). Mam nadzieję, że jakiś postęp będzie, bo inaczej video z Malezji powstanie długo po pobycie tam, a byłoby szkoda. Chyba, że podkradnę lapka Czaro jak będzie grał na konsoli. To też jest jakaś myśl…

A tak niezupełnie blogowo i podróżniczo, w czerwcu zapisałam się na jogę na chustach (tak zwana aerial yoga) i byłam już aż 4 razy! Całkiem świetna zabawa, mimo iż na początku pierwszych zajęć miałam problem z puszczeniem chust rękoma, żeby zawisnąć na biodrach, przytrzymując się tylko stopami. Włączyła mi się jakaś blokada, mięśnie spięły i nie było rady pomimo zapewnień prowadzącej, że jestem bezpieczna, ona mnie asekuruje i nic mi nie będzie. Nie dało się przemówić mi do rozsądku, mimo iż sama wiedziałam, że nic mi nie grozi.

Ale potem robiłyśmy różne fikołki, które przypomniały mi zabawy na trzepaku i drabinkach w czasach dzieciństwa i blokada poszła precz! Jaka to ja kiedyś bywałam nierozsądna na tych drabinkach, wyprawiałam takie rzeczy, że mi się teraz w głowie nie mieści. Mogłam spaść i rozbić sobie łeb, ale nic mi się nigdy na szczęście nie stało. Widzę, że pociąg do ryzyka i szaleństwa był we mnie od zawsze.

Spadamy…? [chyba bardziej wyglądamy na zbyt uradowane zombiaki ;P]

Muszę w tym miejscu podziękować znajomej Agatce, która od kilku lat wrzuca na fejsa zdjęcia i filmiki pokazujące jak to wymiata na chuście, a ja od dawna patrzyłam, lajkowałam i podziwiałam. No i zazdrościłam. A że ostatnio rozglądałam się za dodatkową aktywnością, która nie tylko pomoże mi się wyciszyć (chyba już jestem za stara na wyciszenie poprzez włączenie głośnej muzyki i dziki taniec ), ale także poprawić kondycję. W końcu przez zimę się rozleniwiłam, przestałam chodzić na ściankę wspinaczkową i trochę zdrętwiałam. A kondycja jest potrzebna do łażenia po górach i eksplorowania różnych miejsc, które wciąż zamierzam odwiedzać. Joga na chustach spodobała mi się, jest dla mnie wyzwaniem i dobrze się bawię.

PS. No i fajnie jakby udało się taki brzuch uzyskać!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Tutaj znajdziesz opisy miejsc, w których byłam wraz z linkiem do mapy.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Cudowna Sycylia w cieniu Malezji
• Zagubieni w Lesie (Wyprawa na Śnieżnik)
• Dzień dobry, czy Pan Niedźwiedź? (Hala Kondratowa, Tatry)
• Przepiękny Kanion Torrent de Pareis na Majorce (Vuelta Isla)
• Dzika Dżungla i Ruiny w Palenque (Meksyk)
• Wycieczka Island Hopping na Langkawi – część 1, czyli na Ciężarnej Dziewicy (Malezja)

Pojawiają się pewne zmiany na blogu, bo zaczyna mi się on rozrastać (ale wciąż jest pod kontrolą). Są nowe kategorie i rodzaje notek – jak na przykład obecna notka „Z życia bloga” czy notki z planami podróży (jedna się pisze). Mam nadzieję, że te drugie pomogą Wam w planowaniu podróży o wiele szybciej – ja byłabym wdzięczna za takie porady, więc mam nadzieję, że i Wam się przydadzą.

Stronę z podróżami, którą możecie znaleźć w górnym menu albo tutaj, przeredagowałam, bo zrobiła się zbyt chaotyczna. Najpierw dopracowałam mapę, o której już wcześniej pisałam, i którą regularnie aktualizuję, a teraz dodałam historie do odwiedzonych krajów, żeby pokazać je z mojej perspektywy i zachęcić Was do odwiedzin. Pojawił się też krótki opis tego, co najbardziej lubię w podróżowaniu i jakich notek możecie się spodziewać na tym blogu.

Niestety, na razie nie mam zaplanowanej żadnego wyjazdu, ale może uda się przyszykować w tym roku coś większego, bo myślę, że pora wreszcie pojechać do mojej ukochanej Azji! Trzymajcie kciuki!

Nisia

* Photo by Czesu (www.instagram.com/czesu)

Od jakiegoś czasu chodziło mi po głowie stworzenie mapy, która będzie zbiorem moich doświadczeń, planów i inspiracji. Powstawała ona krok po kroku i wydaje mi się, że w chwili obecnej przyjęła dość ciekawą i praktyczną formę – można na niej zobaczyć wszystkie miejsca, które opisałam w notkach (są wyróżnione innym kolorem i po kliknięciu na nie pojawia się link do notki i najładniejsze moim zdaniem zdjęcia), te, które odwiedziłam (więc jest szansa, że pojawi się o nich notka – mogę też spriorytetyzować notkę o danym miejscu na specjalne życzenie, bo sporo ich jest), a także te, do których chcę się wybrać (tutaj tylko niektóre są zaznaczone, bo inaczej byłyby markery prawie wszędzie ) albo planuję to zrobić w najbliższym czasie.

Mapkę można znaleźć albo klikając w „Podróże” w prawym rogu paska u góry strony (EDIT: tam obecnie znajduje się mapa z podziałem na konkretne podróże, odpowiednimi zdjęciami i notkami i z niej najłatwiej korzystać, bo ta poniżej stała się mało cytelna) albo w poniższy link:

http://drive.google.com/open?id=1pyKo1JxNkU69vbi61FKbUQGWPQI&usp=sharing

Są 3 sposoby nawigacji po mapce:

1. korzystając z wyszukiwarki w pasku po lewej stronie (należy kliknąć na lupę) – można wyszukać konkretne miejsca (niektóre są po angielsku albo w oryginalnym języku), albo po mieście czy danym kraju;
2. używając przybliżenia na mapie – zapewne najbardziej wygodne i przydatne dla tych, których interesuje konkretna okolica;
3. przeglądając listę miejsc w pasku po lewej – są tam miejsce posegregowane na te, które chcę odwiedzić, które mam już w planach i które już odwiedziłam. W każdej sekcji są one ułożone według kolejności alfabetycznej.

Mam nadzieję, że kogoś mapa zainspiruje i przyda się do łatwego znalezienia przydatnych informacji.

Dla mnie będzie zbiorem doświadczeń i sposobem na pokazanie sobie, że spełniam swoje podróżnicze marzenia i korzystam z życia tyle ile się da. ^^

Jestem otwarta na pomysły, więc jeśli macie jakieś sugestie albo pytania, dajcie znać w komentarzu. Jeśli chcecie polecić jakieś miejsca godne zobaczenia, piszcie!

Dzięki wszystkim za wsparcie w pisaniu bloga, za pomysły, feedback, komentarze czy po prostu czytanie moich notek! Wszystko to motywuje mnie do tego, by pisać dalej – dla siebie i dla Was. ^^

Nisia

Zdjęcia z kolaża pochodzą z:

• Budząca Grozę Katedra (Kutna Hora, Czechy)
• Pomarańczowe Piaski Pustyni (Maroko)
• Tam, Gdzie Kończy Się Świat (Irlandia)
• Koloseum w Rzymie (jeszcze o tym nie pisałam )
• Z Lotu Ptaka (Sa Coma, Majorka)
• Strażnicy Starożytności (Uxmal, Meksyk)
• Miasto Pachnące Pomarańczami i Kwiatami (Cordoba, Hiszpania)
• Oszałamiające (nie) Błękitne Kaskady (Agua Azul, Meksyk)
• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo, Malta)
• Przed Siebie, Na Szczyt, Ku Wolności Brnę! (Babia Góra)

Skomentuję tylko, że większość z tych zestawów widziałam pierwszy raz na oczy i niektóre nieco mnie zaskoczyły.

Muzeum Lego znajduje się w Kutnej Horze, dokładniej mówiąc w sklepie z Lego. Firma została założona w 1932 roku. W muzeum znajdowały się zestawy już z lat 50-tych.

Wchodzimy więc do środka, płacimy za wstęp i wprowadzają nas na zaplecze, gdzie można siedzieć do woli.

Linux z lego?

Coś dla dziewczynek

I dla chłopców

Statua Wolności (niezupełnie podobna )

Big Ben – budowla miała z 1,5 m wysokości

Trochę zabytków z Kutnej Hory – Katedra gotycka (też była całkiem spora, chociaż nie widać tego na zdjęciu)

Druga katedra w Sedlcach

Kaplica Szkieletów – tutaj można porównać z rzeczywistą kaplicą

Takie lego pamiętam

Lego z lat 50tych:

To może też, ale pewności nie mam – w każdym razie nie jest urocze (przypuszczam, że takie było zamierzenie), ale straszne

I trochę współczesności

Toy Story

Harry Potter

Władca Pierścieni

Wampiry

Trochę technologii

Kliknij, aby zobaczyć pokaz slajdów.

Bohaterowie Marvela

Gwiezdne Wojny

Nisia