Samą Sofię zwiedziłam w jeden dzień – przeszłam ją wzdłuż i wszerz, oglądając piękną architekturę, w tym stare cerkwie pochowane wśród bardziej nowoczesnych budynków. Ale tak naprawdę nie było tam aż tak wiele do zobaczenia i to był też powód, dla którego nie potrzebowałam więcej czasu.

Cerkiew św. Jerzego

Najbardziej podobał mi się Sobór św. Aleksandra Newskiego wybudowany na początku XX wieku, do którego wracałam jeszcze kilka razy jak akurat byłam w pobliżu lub miałam czas i nie wiedziałam, jak go wykorzystać. Cerkiew ta jest ogromna i świetnie się prezentuje. Ostatniego dnia po prostu siadłam sobie na krawężniku i podziwiałam (ławek zbyt wiele tam nie było).

Sobór św. Aleksandra Newskiego

Odniosłam wrażenie, że w Bułgarii łączą się dwa światy – ten ładny i starodawny, oraz taki prosty i kanciasty, pochodzący z czasów komuny. Czasem można było je zobaczyć w tym samym czasie, współgrające ze sobą na jednym obrazku. Sofia była dość specyficzna, tutaj oglądało się nie tylko zabytki, ale całą kulturę i środowisko, w którym żyją ludzie.

Pałac Kultury w Sofii

Miasto jest czyste, chociaż sporo tam przewinęło się bezdomnych, a przynajmniej ludzi mało zadbanych – czasem miałam wątpliwości czy nie patrzę po prostu na staruszka, który ma gdzie mieszkać, ale o siebie nie dba i jest przypalony słońcem, bo w końcu taki mamy tutaj klimat.

Pierwszego dnia trafiłam na upały dochodzące do 30 stopni, a w betonowym mieście taka temperatura jest bardzo odczuwalna. Nic więc dziwnego, że ostatniego dnia uciekłam do lasu zobaczyć wodospad. Faktycznie był to dobry wybór, bo z reguły byłam schowana w cieniu drzew i odczuwalna temperatura spadła o jakieś 10 stopni. Dało się więc bez problemu przeżyć, pomimo tego, że zrobiłam sobie wedrówkę z całkiem sporym pionem na krótkim odcinku. Początek był wymagający (jest zaznaczony na mapie Google i łatwo go znaleźć), ale potem połaziłam sobie po prostu w lesie, żeby trochę posiedzieć w naturze, odpocząć i nie stracić kondycji.

Szlak na Wodospad Boyana

Co ciekawe, szlak, którym szłam, był oznaczone jako „trudny i niebezpieczny”! Z tym ostatnim to trochę przesadzili – niebiezpieczny to był duży drut kolczasty na początku szlaku, na który można było się nadziać, gdyby ktoś się potknął. Ale mało kto potyka się, o tak, na szlaku. Akurat obok znajdował się obiekt wojskowy i nie można było tam wchodzić ani latać dronem nad tym obszarem. Poza tym to faktycznie, trasa nie była płaska i znajdowało się na niej sporo kamieni, więc nie polecałabym nią iść osobom z ograniczeniami ruchowymi. Ale dało się nią przejść, jeśli potrafiło się chodzić po kamulcach i przejść nad niejednym powalonym drzewem.

Z drugiej strony właśnie trasa była całkiem ciekawa, bo podłoże nie było jednolite, nie szło się szeroką autostradą dla pieszych, a ścieżka zmieniała się co jakiś czas. Czasem trzeba było złapać się poręczy, żeby się wspiąć, ale właśnie na szlaku można było znaleźć tego typu udogodnienia do wędrówki.

Przy wodospadzie siedziało troszkę osób, ale miejsca było sporo – można było po prostu siąść na kamieniach znajdujących się na różnej wysokości wodospadu. Z drugiej strony też nie odczułam, żeby był duży tłum. Szum wodospadu zagłuszał rozmowy, więc nie było bardzo głośno.

Wodospad Boyana

I w tym miejscu można było się już zatrzymać, lub wdrapać jeszcze wyżej i pokręcić po okolicy tak jak ja zrobiłam. Trochę wyżej znajdowało się źródełko, w którym można było zaopatrzyć się w wodę pitną i bardzo mi się to przydało. Na szczęście takie miejsca zaznaczone są na Stravie (tym razem też i na Google), chociaż czasem nie są łatwe do znalezienia. Z góry miałam też widok na miasto.

Teatr Narodowy w Sofii

Na sam koniec zaszłam jeszcze do bardzo starej Cerkwi Bojańskiej (z XIII w). Możliwe, że po prostu nie potrafię docenić takich miejsc, bo nie zrobiła na mnie zbyt dużego wrażenia – był to jeden nieduży budynek z całkiem dobrze zachowanymi freskami. Jednak malarstwo z tamtego czasu nie przemawia do mnie. Do tego wejście do tej cerkwi było jakieś dziwne, bo chyba wpuszczają tylko co jakiś czas małą grupę ludzi. Szczerze mówiąc, nie jestem pewna, bo nikt nic nie mówił, nie było nigdzie żadnych informacji i chyba przypadkiem wbiłam się tam z grupą z przewodnikiem (który też za dużo nie powiedział :P).

Ta notka w sumie nie jest zbyt długa, ale mam wrażenie, że niewiele można powiedzieć o tym miejscu. Miasto nie oferuje ogromnej ilości atrakcji, a szlak nie jest szczególny – po prostu spełniły swój cel i zaspokoiły moje potrzeby na chwilę obecną. I tyle.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Finale Ligure – Inna perspektywa na wyjazd do Włoch
• Życie w dziczy (Khao Sok, Tajlandia)
• Magiczna wyspa Korfu (Grecja)
• Kutna Hora – Miejsce, Gdzie Zwolnił Czas (Czechy)
• Pierwszy raz wypożyczyłam samochód i zajechałam w góry! (Kreta)

No i w końcu się udało, w lipcu poleciałam do Budapesztu, zahaczyłam o jezioro Balaton, a nawet wsiadłam na rower. Wybrałam Budapeszt, bo jest to miejsce cywilizowane, w razie zarażenia covidem miałabym szpital, gdybym czegoś potrzebowała, na pewno znalazłbym to w mieście i było tu sporo atrakcji do obejrzenia. Pojechałam z radością i w ogóle wyjazdu nie żałowałam!

Cudowna bajkowa baszta

Mieszkanie wynajęłam w dzielnicy zamkowej, minutę od Baszty Rybackiej. Było to świetne miejsce, bo wszędzie miałam blisko. Do tego dzielnica znajdowała się na wzgórzu, więc wystarczyło sięgnąć ręką po ładne widoki. Minus taki, że każdego dnia, kiedy chciałam pójść do innej dzielnicy, musiałam zejść na dół, a w drodze powrotnej wdrapać się po schodach na górę. Oczywiście mogłam podjechać autobusem, ale wolałam trochę pochodzić i rozprostować nogi, zwłaszcza że dzięki temu mniej siedziałam w domu, bo zajmowało mi to trochę więcej czasu. No i kondycja miała okazję troszkę się poprawić.

Kilka razy byłam podziwiać i fotografować basztę – rano, po południu, wieczorem, przy zachodzie słońca, jak słońce było wysoko, jak były chmury – no dobra, byłam tam naprawdę często! Każdy powód był dobry, żeby wrócić do tego pięknego miejsca, które urzekło mnie od samego początku. Była w niej jakaś nostalgia i elegancja wypływająca z jasnego kamienia. Ciągnęło mnie do tego miejsca i z chęcią siedziałam na ławce bądź na murku, wpatrując się to w basztę, a to w kościół stojący obok.

Piękny był ten kościół, nie wiem czym mnie tak zachwycił – nie jest to pierwszy budynek w stylu neogotyckim, który widziałam. A jednak miał w sobie coś co przyciąga. W środku zupełnie inny niż wszystkie kościoły, bo tu nie było przepychu, nie mbyło złota na ścianach ani nic takiego. Tylko ściany pomalowane we wzory lub z obrazami.

Ale to nie to tak mi się spodobało. To chyba kwestia wszystkich szczegółów i szczególików w rzeźbieniach. Intrygująca była też jedna czarna wieża, która wyróżniała się wśród białego kamienia (albo raczej już trochę pożółkłego). Dach też niestandardowy – chyba rzadko się zdarza, żeby na dachach kościołów były wzorki. Są na to pewnie zbyt poważne i dostojne.

Baszta też dodawała klimatu, tworzyła pewnego rodzaju przedłużenie tego arcydzieła – jak się spojrzało z przodu, wyglądało jakby obie budowle były ze sobą połączone.

Weszłam na wieżę widokowa w kościele głównie po to, żeby zobaczyć basztę i plac z góry. Z dołu nie dało się objąć wszystkiego wzrokiem, bo kościół stał zbyt blisko. Ale nie myliłam się – z góry był ładny widok. I było to na tyle nisko (197 schodów do tarasu, niecałe 50m wysokości), żebym wyraźnie widziała budowlę i mogła się jej przyjrzeć.

Te wieże baszty przyniosly mi na myśl Puglie w Apulii, którą widziałam tylko na zdjęciach, a która po ponownym przyjrzeniu się po powrocie, wcale baszty nie przypominała. Nie wiem skąd mi się to wzięło w trakcie mojej wizyty w Budapeszcie, ale to porównanie ciągle przychodziło mi na myśl.

Zastanawiam się kto w ogóle nazwał to miejsce po polsku „basztą” – mam wrażenie, że bardzo to odbiera majestatu tej budowli. No i jest ich tam kilka – wygląda to na błąd tłumaczeniowy. Są dobrze zachowane, malownicze i jest z nich ładny widok na miasto i na parlament. A to wszystko kryje się pod prostą nazwą „Baszta Rybacka” – kto by pomyślał.

Ostatniego wieczora w Budapeszcie siadłam sobie na ławce z widokiem na kościół i na baszty i podziwiałam. Przyglądałam się szczegółom i zastanawiałam się co mnie w nich tak przyciąga… Nie trwało to jednak długo, bo deszcz mnie przegonił do mieszkania. Chyba chciał mi powiedzieć, że pora się pakować jeśli chcę zdążyć na pociąg następnego dnia rano. Może to i dobrze – zaczynałam wpadać w melancholijny nastrój, a to nie jest dobre w trakcie samodzielnej podróży.

Wyjazd samotny czy samodzielny?

Jedno nie musi oznaczać drugiego – jadąc samemu wcale nie trzeba być samotnym. Ponadto, dużo osób podróżujących w ten sposób często nocuje w hotelach, gdzie jest większa szansa na poznanie kogoś z kim można czasem pogadać czy nawet coś zwiedzić. No i ludzie mają większą skłonność do pomocy czy w ogóle odezwania się do osoby podróżującej samotnie. Ja jednak wybrałam mieszkanie, bo trochę tęskniłam za czasem dla siebie samej (w trakcie pandemii dużo siedziałam w domu z Czarkiem, a czasem lubię pobyć sama) i stwierdziłam, że taka opcja będzie najlepsza.

Jak więc się czułam, siedząc sama w mieszkaniu czy spacerując ulicami Budapesztu? A no początek był ciężki – po przyjeździe do miasta weszłam do mieszkania i nagle poczułam się bardzo samotna w tym pustym i obcym miejscu. Chciałam do swojego chłopaka, było mi po prostu źle. Ale że znam siebie dość dobrze to wiem, że chwile słabości dopadają mnie w momentach zmęczenia i głodu. Nie użalałam się więc nad sobą, ale wzięłam prysznic, zjadłam kanapkę i chwilę poleżałam, zajmując się czymś dla odwrócenia uwagi. Podziałało i dość szybko zrobiło mi się lepiej i mogłam cieszyć się wyjazdem. Miałam jeszcze jeden podobny moment, ale był dość krótki i teraz jak o tym piszę, nie pamiętam nawet kiedy to było.

Wyjazd uznaje za udany, i poczucie samotności to nie było coś co zapamiętałam. Fakt, że czasem przyjemniej by mi było gdybym miała do kogo otworzyć gębę, ale to dlatego że jestem stworzeniem stadnym. Ale to nie znaczy, że było mi źle – wprost przeciwnie, dobrze się bawiłam na tym samodzielnym wyjeździe.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• O tym jak to się zaczęło i jakim cudem tyle jeżdżę
• Podróżowanie w czasach pandemii (Wrocław – Budapeszt)
• Biały Żuraw (Himeji, Japonia)
• Londyn w 4 dni
• Malta w czerwcu

Tym razem jednak było inaczej – w Londynie wylądowaliśmy na 4 dni w przedostatnim tygodniu października i dość sporo padało. Mimo tego miasto mnie urzekło – przede wszystkim piękną architekturą.

Są takie miasta, w których wcale nie trzeba szukać głównych atrakcji, żeby móc dostrzec piękno – wystarczy przejść się ulicami i popatrzeć na losowe budynki. Takim miejscem jest Rzym, gdzie pełno starych i pięknych budynków, Cordoba, która zadziwiła mnie ciasnymi uliczkami i sporą ilością kwiatów. Tego samego spodziewam się po Budapeszcie, którego jeszcze nie miałam okazji zwiedzić. I tak samo właśnie było w Londynie, którego tym razem doceniłam w 100%.

Z Londynu wróciłam jakieś 3 tygodnie temu, ale do tej pory nie mogłam się zdecydować jak zabrać się za tą notkę. Z przyjściem jesieni i szarugi zabrakło mi motywacji do pisania notek – co z resztą widać po ich ilości. Myślałam więc o tym, żeby napisać tylko 1 zbiorczą notkę o wyjeździe do Londynu, co na dłuższą metę wydało mi się obrazą dla tego miasta, które jest przepiękne i o którym warto pisać. Dziś więc zobaczycie podsumowanie wrażeń, a potem mam nadzieję, że uda się wrzucić coś więcej. Brak motywacji bierze się chyba też stąd, że bardzo bym chciała dokończyć notki o Japonii, a minęło już pół roku od wyjazdu. O Londynie powinno być więc łatwiej napisać, bo przeżycia są świeższe.

Wpis z serii Z Życia Bloga, czyli co się u mnie działo w tym miesiącu i jak wyglądają moje podróże od podszewki

Miasto i jak się po nim poruszać

Londyn jest ogromny i po rezerwacji biletów miałam problem z decyzją, w której części szukać mieszkania. Oczywiście, że najlepiej w Westminster, blisko wielu zabytków, ale tam zapłacilibyśmy z 5 albo 7 tysięcy za 4 noce. Jakiś czas temu zastanawiałam się nad wyjazdem do Amsterdamu, ale stwierdziłam, że jest za drogo, bo chyba 5 nocy kosztowałyby nas niecałe 3 tysiące. A tutaj w sumie wyszło podobnie, bo zapłaciliśmy prawie 2,5 tysiąca, ale za to mieszkaliśmy dość blisko centrum, bo koło the Shard.

Już wcześniej korzystałam z Londyńskiego metra i od początku byłam pod wrażeniem, jakie to łatwe! Trzeba tylko wiedzieć, jakiej linii potrzebujesz, w jakim kierunku (często wschód/zachód/północ/południe, ale można i miasto końcowe) i gdzie masz wysiąść. Ciężko jest się tam zgubić – do tej pory chyba ta sieć metra była najwygodniejsza z wszystkich, z których korzystałam, a w kilku wielkich miastach byłam.

Co ciekawe, teraz płacenie za komunikację miejską zrobiło się jeszcze łatwiejsze – nie trzeba kupować biletów, można do tego użyć karty płatniczej z chipem. Na początku o tym nie wiedzieliśmy, więc za przejazd z lotniska do mieszkania zapłaciliśmy prawie £5. Dopiero potem zaczęliśmy się rozglądać i czytać o przemieszczaniu się metrem i wyszło na tym, że możemy wydać wiele mniej, jak zaczniemy korzystać z karty płatniczej.

Ta opcja jest o tyle fajna, że nawet nie potrzebujesz stać w kolejce po bilety czy po to, aby doładować sobie środki (jak w przypadku mocno reklamowanej Oyster Card). Przejazd wychodzi połowę taniej niż w przypadku kupna biletów i do tego jest dzienny limit (bodajże £7) oraz tygodniowy (bodajże £35) – co znaczy, że przy większej ilości przejazdów nie wydasz więcej niż te kwoty. Ostatecznie, jak już zaczęłam korzystać z karty płatniczej, zapłaciłam niecałe £16 za cały pobyt, a sporo korzystaliśmy z metra i ze 2 razy z autobusów. To są 4 dni – porównajcie to z jednym przejazdem za £5 kiedy kupiliśmy jeden bilet.

Jak odleglości są małe, to oczywiście warto chodzić na piechotę i rozglądać się za ładnymi budynkami, bo jest ich całkiem sporo w tym mieście.

Co krok coś pięknego!

Tak właśnie trafiliśmy między innymi na budynek sądu (dokładnie to Royal Courts of Justice), który bardziej przypominał coś z Harry’ego Pottera niż sąd. Niestety było już ciemno i część była ogrodzona, więc widzieliśmy tylko jedną ścianę. Ale musiałam zmienić obiektyw w aparacie na szeroki, żeby więcej ująć w kadrze, a i tak był to mały ułamek całości! To miejsce zrobiło na mnie ogromne wrażenie i spędziliśmy tam chyba z pół godziny, robiąc zdjęcia i po prostu podziwiając.

W internecie znalazłam też zdjęcia Somerset House, o którym wcześniej nie słyszałam i też był to nie lada budynek! Bardziej przypominał mały pałacyk. To zapamiętałam już z poprzedniej wizyty w Londynie, że tam lubią stawiać budowle z rozmachem. Wtedy zapamiętałam to jako ciasnotę i wielkie molochy, teraz jako monumentalne budynki i piękną architekturę. Kto wie, może dopiero dorosłam do odwiedzin w Londynie.

Najbardziej z wszelkich mniej lub bardziej znanych atrakcji spodobał mi się chyba Tower Bridge – jest to najpiękniejszy most, jaki w życiu widziałam (a nie mam tendencji do nadużywania tego sformuowania :P). Uwielbiam mosty, coś w nich mnie przyciąga i sprawia, że czuję się przy nich swojsko i bezpiecznie. Tłumaczę sobie, że to dlatego, że most łączy dwa brzegi, czasem nawet pozornie od siebie dalekie i podoba mi się ta idea bycia łącznikiem (w sensie nie tylko fizycznym). Tower Bridge jest pod tym wględem wyjątkowy, bo to nie tylko most, ale i wieża (a nawet dwie :D)!

Ciekawa była też wizyta w teatrze, ale o tym może opowiem następnym razem. Jako że padało i było zimno, w sobotę wieczorem kupiliśmy bilety na Upiora w Operze i oglądaliśmy go z przejęciem z balkonu. Miejsca były słabe, ale musical bardzo fajny.

Z takich znanych miejsc odwiedziliśmy także London Eye (drugi raz, drogo było, ale nie żałuję :P), Tower of London, Buckingham Palace, Chinatown czy Katedra św. Pawła. No i byliśmy w Westminster, ale…

A to pech!

Od dwóch lat Big Ben jest w remoncie – w czasie naszych odwiedzin widać było tylko zegar, cała reszta była obłożona wielkimi rusztowaniami. Remont ma się skończyć w 2021 roku. I jako że jest to część Pałacu Westminsterkiego, to on również jest obstawiony rusztowaniami, ale na szczęście tylko w niektórych miejscach. Najładniejszy widok na niego mieliśmy chyba właśnie z London Eye. Weszliśmy do środka do Parlamentu i tam przynajmniej było całkiem ładnie (ale jakieś drobne prace remontowe w toku – oczywiście!).

Szkoda, bo tą wieżę z chęcią bym obfotografowała, więc będzie tu trzeba ponownie wrócić za kilka lat.

Londyn zwiedzaliśmy na spokojnie – ostatnio doceniam brak pośpiechu w takich szybkich wypadach. Może się starzeję, że nie chcę już zobaczyć wszystkiego. Niektórych miejsc nie udało się więc zwiedzić – zastanawiałam się na przykład czy warto pójść do Muzeum Sherlocka Holmesa. Ponoć jest fajne dla fanów Sherlocka (czyli mnie), a inni często go nie doceniają. Może następnym razem, jak polecimy do Londynu zobaczyć Big Bena, zajdę i do tego muzeum.

Może też odwiedzę ponownie Camden Town, które kiedyś tak bardzo mi się podobało, bo panował tam fajny klimat. Jest to dzielnica pełna sklepów alternatywnych (głównie ubrania) i różnych tego typu „dziwactwami” ;). Tam kupiłam kiedyś moje glany sięgające aż do kolan w srebrną pajenczynkę. Były świetne! Mam do tego miejsca pewien sentyment i liczę na powtórkę.

No i słyszałam o Pałacu w Windsor, pod Londynem, którego nawet nie szukałam, bo wiedziałam, że będzie za daleko, żeby mieć na niego czas. Nie zamierzam zerkać do internetu, żeby sprawdzić, co straciłam i żałować – przekonam się o tym przy następnej wizycie.

Pyszna angielska kuchnia

I tu byłoby idealne miejsce na zakończenie notki, bo pyszna angielska kuchnia nie istnieje. Haha!

Ale da się zjeść kilka całkiem smacznych dań. O rybie nie będę wspominać, bo mimo iż z tego znana jest Anglia, to jednak jest to po prostu smażona ryba. I tyle.

Mnie kiedyś bardzo smakowało cottage pie, które można porównać formą do greckiej mussaki – jest to danie warstwowe z purre ziemniaczanym na wierzchu, z mięskiem mielonym w sosie oraz warzywami typu groszek i marchewka. Trochę jak takie polskie danie, ale skompresowane w jedno.

Niestety tym razem nie udało się zasmakować cottage pie. Trzeba było zadowolić się stekiem (całkiem niezły) oraz steak pie (gulasz wołowy w cieście – też całkiem spoko). Angielskie śniadanie było niczego sobie poza wieprzowo-porowymi kiełbaskami, których nie znoszę i do których nigdy chyba się nie przekonam. Możliwe, że wiąże się to z moim długim pobytem w Anglii, podczas którego próbowałam jakichś tanich kiełbasek i które teraz źle mi się kojarzą. Poza tym po kilku latach zaczęłam tęsknić za Polską i może ta tęsknota miała wpływ na moje postrzeganie Angli.

Czaro w każdym razie nie narzekał na kiełbaski, ja po pierwszym gryzie też stwierdziłam, że nie są złe, ale jednak zjadłam tylko połowę jednej. No i wyobraźcie sobie, że pomimo tego, że mieszkałam w Anglii 6 lat to teraz pierwszy raz skosztowałam pełnego angielskiego śniadania. Ale siara!

Po przyjeździe do Londynu złapał mnie jakiś sentyment i okazało się, że strasznie tęskniłam za Anglią. Byłam więc dość podekscytowana i czułam się jak w domu… Nie trwało to jednak długo, bo drobne problemy z mieszkaniem (m.in. 2 krany i boiler do ogrzewania wody) uświadomiły mi, że nie ma co żałować, że nie mieszkam tam na stałe. Ale Anglię fajnie się zwiedza, wiem, że jest tam wiele pięknych miejsc, więc będę musiała poświęcić trochę czasu na odwiedzenie nie tylko tego kraju, ale całego Zjednoczonego Królestwa.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Wspomnienia z prowincji Trapani (Sycylia, Włochy)
• Zaragoza – druga perełka Hiszpanii
• Potrzeba zmian, szybki skok do Portugalii i wyjazd do Azji
• Co Warto Zobaczyć w Andaluzji (Hiszpania)
• Malta w czerwcu

Organizując tygodniową wycieczkę do Hiszpanii i odwiedziny w Barcelonie, miałam dylemat czy wchodzić do środka Sagrady Familii czy jednak sobie darować. Kościół jak to kościół – pewnie pełen jest przepychu, dużo w nim złotych ozdób, obrazów i figurek świętych, myślałam sobie. Do tego dochodził fakt, że Sagrada Familia jest cały czas w budowie, więc nie wiadomo tak naprawdę, czego można spodziewać się w środku.

Nie jestem osobą, która lubi chodzić po kościołach, zwiedzam je bardziej z ciekawości i chęci obejrzenia architektury. I przyznaję, że niektóre faktycznie są interesujące, na pierwszym miejscu wymieniłabym Kaplicę Czaszek w Kutnej Horze w Czechach, a dalej kościółek w Chamuli niedaleko San Cristobal w Meksyku. Ale nawet taka „standardowa” bazylika jak ta w Zaragozie zrobiła na mnie wrażenie (ale głównie z zewnątrz).

Jednakże jechałam do Hiszpanii z chłopakiem i rodzicami, więc pomyślałam, że może warto nie myśleć tylko o sobie i zbadać dogłębnie zaplanowane atrakcje. Weszliśmy więc do środka i wcale tego nie żałuję.

Inne spojrzenie na architekturę

Plan był taki, że o 9 rano wchodziliśmy do Parku Guelle, a potem na 12 tutaj. Trochę czasu w międzyczasie nam zostało, więc siedliśmy sobie nieopodal na sangrię, aby odpocząć i ochłodzić się, bo majowe słońce już trochę przygrzewało. Mieliśmy więc dobre samopoczucie i dużo siły na zwiedzanie.

Miejsce to jest doprawdy wyjątkowe – zupełnie inne niż wszystkie dotąd oglądane przeze mnie świątynie, inne niż ogromna katedra w Sewilli czy Bazylika Matki Boskiej z Guadelupy w Meksyku. Ten kosciół był niesamowicie kolorowy – nie za sprawą ozdób, ale gry światła, które przedostawało się do środka przez liczne witraże.

Zarówno wewnątrz jak i w środku budynek prezentuje wyjątkowy styl. Na zewnątrz zdobią go osobliwe wieże i zdobienia, za to w środku przypomina las dzięki licznym wyrzeźbionym liściom, specyficznym kolumnom oraz charakterystycznym motywom na suficie. Bardzo się wyróżnia – to zdecydowanie trzeba przyznać architektowi.

Właśnie, jeśli o niego chodzi to był nim Antoni Gaudí, który projektował ten kościół przez 40 lat. Jest on autorem wielu interesujących miejsc w Barcelonie jak Park Guelle czy Casa Battlo. Jego styl jest dość ciekawy, bo wykorzystywane przez niego kształty z reguły nie są kwadratowe i tak mamy zaokrąglone drzwi czy okna, falujące framugi, korytarze w formie łuków, fikuśne żyrandole czy liściaste motywy na suficie. Budowa kościoła wystartowała pod koniec XIX w. i wciąż się nie zakończyła. W chwili obecnej budowla jest ukończona w 70%, a koniec prac zaplanowany jest na 2026 rok.

Z zewnątrz kościół też ma przynajmniej dwa oblicza, więc warto obejść go wokół i znaleźć dogodne miejsca, żeby mieć widok na całość. Nie jest to łatwe, bo w Barcelonie ulice są dość ciasne, a Sagrada Familia wznosi się dość wysoko, ale zdecydowanie możliwe.

Praktyczne informacje o Sagradzie – patrz niżej.

Katedra św. Eulalii

Dla porównania spójrzcie na katedrę gotycką, która też była klimatyczna, ale w zupełnie innym stylu (bardziej standardowym ). Zdjęcie nie mają wcale mocno podbitego kontrastu, efekt tworzyło ciekawe oświetlenie – strasznie mi się to podobało, dzięki temu miejsce miało trochę mroczny klimat.

Casa Batlló

Zainspirowani twórczością Gaudiego poszliśmy dalej w poszukiwaniu jego dzieł.

Najpierw przeszliśmy się ulicą obok Casa Milà, żeby popatrzeć na ten dom z zewnątrz…

…a potem wstąpiliśmy do Casa Batlló, czyli jednego ze słynnych domów wybudowanych przez tego architekta. Budynek prezentował się całkiem nieźle – te wszystkie łuki, fale i półokrągłe kształty wyglądają dość intrygująco, kiedy oko przyzwyczajone jest do kwadratów i prostych powierzchni. Dodajcie do tego kolorowe kafelki bądź szkiełka i tworzy się z tego prawie że kosmiczny klimat.

Jedynym minusem w tym miejscu jest kompletny brak mebli czy jakichkolwiek sprzętów w środku. Zwiedzać można sam dom, taras oraz dach z fikuśnymi kształtami i widokiem na miasto i ogólnie budynek robi dobre wrażenie, ale myślę, że trochę brakuje mu życia właśnie przez to, że w środku jest pusty. Niby dostaje się audioprzewodnik w formie telefonu ze słuchawkami, na którym znajdują się także wizualizacje pomieszczeń, ale mimo wszystko lepiej by to wszystko wyglądało, gdyby ta wizualizacja była czymś więcej. Zwłaszcza za kwotę €28,50 za osobę (cena z szybkim wejściem, aby nie stać w kolejce, której i tak nie było o godzinie 17 we wtorek w maju ).

Nie zrozumcie mnie źle – miejsce jest ładne i ciekawe, ale myślę, że ma o wiele większy potencjał i mi zostawił pewien niedosyt. I nie mówię o pożądanym niedosycie, kiedy zjadłeś coś dobrego i został Ci przyjemny smak w ustach, a raczej o sytuacji, kiedy pragniesz czegoś więcej, bo to jednak nie jest to, czego się spodziewałeś.

Po tym wstrząsającym rozczarowaniu musieliśmy udać się po raz kolejny na pyszną sangrię i coś dobrego do przekąszenia. Hiszpańska kuchnia jest przepyszna, a sangria w gorący dzień jest ukojeniem spragnionej duszy. Między innymi za to właśnie kocham ten kraj (jak widać jestem świetnym przykładem, że prawdziwe jest powiedzenie „przez żołądek do serca” )! Do tego dołóżmy atmosferę sjesty, w której nie liczy się czas, oraz śliczną architekturę i klimatyczne uliczki i powstanie miejsce, do którego ciągle chce się wracać.

Praktycznie o Sagradzie Familii

Myślę, że najlepiej jest kupić bilet online, żeby uniknąć kolejek. W innym wypadku trzeba stać najpierw stać do kasy, a potem do wejścia. Sam wstęp kosztował €15, ja natomiast zapragnęłam zobaczyć wieżyczkę i dostałam przewodnik audio za €29. Aktualne informacje znajdziesz na oficjalnej stronie. Wejście na wieżę było o konkretnej godzinie, więc trzeba było tego pilnować. Po zejściu weszliśmy jeszcze pochodzić po kościele.

Całe zwiedzanie zajęło nam około 1,5h, ale jakoś szczególnie się nie spieszyliśmy. Miałam wrażenie, że jest tutaj trochę zakamarków, więc zaglądałam tam, gdzie się dało, żeby niczego nie ominąć.

I tyle o Barcelonie. Miasto to odwiedza bardzo dużo turystów i widać, że denerwuje to miejscowych – w niektórych miejscach można zobaczyć graffitti wyganiające turystów do domu. Jeśli dobrze kojarzę to miasto wprowadziło niedawno albo chce wprowadzić jakieś ograniczenia co do liczby hoteli i noclegów, żeby zmniejszyć liczbę odwiedzających. Coś w tym jest, bo możliwe, że inaczej miasto zostanie zadeptane, a mieszkańcy zrobią się mniej uprzejmi.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Wszystko co wiem o Hiszpanii
• Co Warto Zobaczyć w Andaluzji (Hiszpania)
• A może by tak Majorka? (Hiszpania)
• Szukając raju na Perhentianach (Plaża Keranji, Malezja)
• Spacerując wśród ruin i zapachu pizzy (Rzym, Włochy)

Co warto zobaczyć w Rzymie?

Najlepiej jest się po prostu przejść po centrum miasta i nawet zgubić w małych klimatycznych uliczkach. Ale jest też kilka miejsc, które wszyscy znają i gdzie zawsze plączą się tłumy. Mimo tego, że są oblegane, polecam je zobaczyć, bo są tego warte. No i wstyd ich nie zwiedzić, jak już przyjechało się do Rzymu.

Koloseum

Z hotelu na południu od centrum Rzymu wybieramy się piechotą w stronę największych zabytków. Już z daleka naszym oczom ukazuje się majestatyczne Koloseum, a nasza niecierpliwość powoli narasta.

Jak tylko wychodzimy na uliczkę obok zabytku, zaczynamy oglądać Koloseum z każdej możliwej strony – czy to podziwiając czy szukając szansy na najlepsze zdjęcie. Z niesmakiem stwierdzam, że budowla nie mieści mi się cała w kadrze (a czego się spodziewałam? ). Mamy tylko 3 dni w Rzymie i tyle do zobaczenia, że decydujemy się nie wchodzić do środka. Nawet nie wiem, czy warto – muzea często mnie nudzą…

Forum Romanum

Stajemy w kolejce do Forum Romanum, bo tam zdecydowanie chciałyśmy wejść. Kolejka jest bardzo długa, ale cierpliwie stoimy. Co jakiś czas podchodzi do nas nagabywacz, strasząc, że będziemy tu stać godzinę albo dwie i że jeśli kupimy od nich bilet (oczywiście droższy) to możemy wejść od razu z całą grupą. Niezbyt podoba mi się ta opcja, bo widziałam już ludzi, którzy rezygnowali z naszej kolejki, a potem stali nieopodal, czekając aż grupa się uzbiera. Cóż…

Zaczyna padać, rozkładamy więc parasol i stoimy cierpliwie. Coraz więcej osób decyduje się wejść teraz zaraz, więc idą posłusznie za nagabywaczami. Kolejka kurczy się przynajmniej o połowę, a deszcz przestaje padać. Za kilka minut dochodzimy do kasy, kupujemy bilety i z uśmiechem wchodzimy na teren Forum, żeby pooglądać jeszcze więcej ruin starego miasta.

Okazuje się, że stąd jest najlepszy widok na Koloseum, bo z góry widać je całe. Mieści się więc w kadrze, a ja ponownie się uśmiecham dumna ze swojego odkrycia.

Ołtarz Ojczyzny

Wracamy na ulicę Via dei Fori Imperiali, przy której znajduje się dużo pięknych budynków i główne atrakcje. Dochodzimy do Ołtarza Ojczyzny w Rzymie – jest to śliczny budynek, na który nie mogę się napatrzeć. Każdego dnia, będąc w Rzymie chodzimy do centrum na piechotę i każdego dnia przechodzimy przez to miejsce – mam więc sporo okazji, żeby mu się przyjrzeć.

Robi się późno, zaszywamy się więc w jakiejś małej knajpce na lampkę wina i kawałek pizzy, żeby zaspokoić głód. We Włoszech nikogo nie dziwi dzielenie się jedzeniem – czy to pizzą, makaronem czy nawet deserem, praktykujemy to więc dość często, bo porcje są spore, a razem z Emilią chcemy spróbować różnych dań.

Fontanna di Trevi

Na sam koniec idziemy jeszcze obejrzeć fontannę, która jest ładnie oświetlona w nocy. Nawet teraz, jak słońce dawno już zaszło, są tu tłumy i niesamowity gwar. Ciężko jest dostać się na przód, staję więc na ławce, która akurat się zwolniła, żeby choć trochę popatrzeć na to cudo.

Jest tu tyle ludzi, że szybko się stąd oddalamy, bo hałas strasznie nas męczy. Fontanna jest super, ale samo przeżycie niezbyt fajne, bo prawie nie da się tu ruszyć – tłumy nadciągają z każdej strony, bo każdy chce przyjść tutaj chociaż na chwilę. Na tym kończymy nasze wrażenia. W drodze powrotnej kupujemy jeszcze wino, żeby nacieszyć się nim w pokoju.

Bazylika św. Piotra

Następnego dnia udajemy się do bazyliki – im wcześniej dotrzemy tym lepiej, bo o godzinie 12 są już tutaj ogromne kolejki. Planuję jednak rozpisać się nieco bardziej o tym miejscu, będzie więc osobny wpis. Ten majestatyczny kościół zrobił na mnie ogromne wrażenie, czego zupełnie się nie spodziewałam. Przy okazji opowiem trochę więcej o ogólnych wrażeniach z Rzymu, a może z Włoch ogółem. Nawet ja nie wiem, co pojawi się w następnej notce…

Twierdza św. Anioła

Po tych niesamowitych wrażeniach wchodzimy do jednej z pobliskich kawiarni na ciastko i coś do picia. Po krótkiej przerwie i rozmowach idziemy dalej w miasto. Cały nasz ten wyjazd jest właściwie długim niekończącym się spacerem, podczas którego zrobiłyśmy około 50km. Ale warto, bo właśnie w ten sposób najlepiej jest podziwiać Rzym – oglądając wszystko po kolei, gubiąc się po drodze milion razy, wchodząc do losowej knajpki na wino i przystawki, podgryzając w drodze pizzę i pijąc wyśmienitą kawę (tego ostatniego nie mogę potwierdzić, bo kawy nie lubię ).

Z oddali przyciąga nas nieduża twierdza i piękny most. Oto przed nami stoi Twierdza św. Anioła.

Panteon

Kierujemy się dalej w stronę ogromnego Panteonu. Pomimo tego, że jest dość ubogi w porównaniu do bazyliki, którą przed chwilą widziałam, nie ma żadnych złoty zdobień to robi na mnie spore wrażenie i staje się jedną z moich ulubionych atrakcji w Rzymie. Stoję więc w środku, rozglądając sie w około i przyglądając się tajemniczej dziurze w suficie. „Dobrze, że nie pada”, przychodzi mi do głowy.

Teatro di Marcello

Celowo gubimy się potem w małych uliczkach i dochodzimy do Teatru di Marcello, który nieświadomych próbuje oszukać, że jest koloseum w wersji mini. Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj, bo poświęciłam mu 100% uwagi w innym poście.

I tak mi schodzi dłuższy weekend w tym pięknym mieście – pośród ruin, dobrego jedzenia (chociaż wciąż utrzymuję, że lepsza jest kuchnia hiszpańska), pysznego wina i dużej garści babskich rozmów. Czego chcieć więcej?

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Tutaj znajdziesz link do mapy z zaznaczonymi miejscami, w których byłam, i linkami do notek.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Okolice Neapolu oraz Plany na Babski Wyjazd
• Nie taki Meksyk straszny jakim go malują
• Grecja po raz pierwszy (Velika)
• Spotkanie z dżunglą – szukając lekarza i apteki w Malezji (Cameron Highlands)
• Co Warto Zobaczyć na Majorce (Hiszpania)
• Co Warto Zobaczyć w Andaluzji (Hiszpania)

Na początku byłam sceptycznie nastawiona do pokazu, bo kiedyś znajoma Hiszpanka, która w przeszłości tańczyła flamenco i miała nawet specjalne buty i sukienkę, zaprezentowała mi ten taniec i – szczerze mówiąc – nie zrobił on na mnie ogromnego wrażenia. Taniec był ciekawy, ale wydawał mi się mało żywiołowy i czegoś mi tam brakowało.

Dobrze, że się nie zraziłam, bo profesjonalny występ dobrego zespołu wygląda zupełnie inaczej!

Połączenie wrażeń

Przy flamenco wszystko ma znaczenie – klimat knajpy, w której oglądasz pokaz, nastawienie, z którym przyszedłeś na miejsce, oświetlenie w pomieszczeniu, emocje targające tancerzami, głos i zapał śpiewaka, reakcje tłumu, a nawet to, co w knajpie pijesz (najlepiej żeby była to sangria! ). Wszystkie te okoliczności składają się w nierozerwalną całość, tworząc niesamowitą atmosferę.

Przy flamenco trzeba poczuć napięcie oczekiwania na następny ruch tancerza, kiedy ten nagle zatrzyma się z rękoma zmysłowo wygiętymi do góry i prowokująco spojrzy prosto na Ciebie, a stukot jego obcasów poniesie echo pomieszczenia. Trzeba być przesiąkniętym muzyką aż do szpiku kości, słuchając gardłowej przyśpiewki i cudownych dźwięków gitary. Trzeba poczuć ją swoją duszą, kiedy dołączasz się do śpiewaka i publiki, krzycząc radośnie „ole!”.

Flamenco to połączenie żywiołowej muzyki, energicznych ruchów, przenikających na wskroś śpiewów oraz wzmagające się napięcie.

Flamenco to przedstawienie pełne patosu. To kontrast spokoju oraz dzikości. To wybuchowa mieszanka, gra świateł. To piękna kolorowa sukienka falująca rytmicznie do muzyki. To nawet pot spływający z twarzy zmęczonego tancerza…

[Niestety jest lekka kakofonia dźwięków na filmikach i ludzie zasłaniają, ale myślę, że da Wam jakieś pojęcie jak wygląda występ flamenco. ]

La Quimera

Na naszą wieczorną przygodę z flamenco wybraliśmy się w Madrycie do knajpki, która nazywała się La Quimera i znajdowała się niedaleko areny corridy, na Calle de Sancho Dávila, 34. Większość widzów to byli lokalsi i nie wszyscy kelnerzy mówili po angielsku.

Bilet trzeba było kupić z wyprzedzeniem przez ich stronę. Za wejście na pokaz oraz drink zapłaciliśmy €18.50/os. Można było także wybrać droższą opcję z jedzeniem. Ale nawet bez tego można było domówić jakąś potrawę – trzeba to było jednak zrobić przed występem.

Tancerze wyszli na scenę koło godz. 22, a występ ich trwał około półtorej godziny, wliczając przerwę na odświeżenie i zmianę sukienki przez tancerkę. Warto być w knajpie z pół godziny wcześniej i zająć dobre miejsce niedaleko sceny. Najlepiej jednak nie być tuż przed sceną, bo spływający z tancerza pot może wylądować w Twoim drinku, wyrzucony jak z procy przy gwałtownym ruchu.

Dojazd

Do La Quimery łatwo można dojechać metrem do stacji Ventas. Stamtąd czeka Ciebie około 10-minutowy spacer na południe. Rozkład jazdy znajdziesz na metromadrid.es – pamiętaj, żeby kupić bilet dla zona A (€2).

Miejsce jest oddalone od centrum, ale zdecydowanie mogę je polecić – czeka Ciebie tam wiele emocji, smaczne jedzenie oraz przepyszna sangria! Flamenca w La Quimerze nie da się zapomnieć!

Nisia

[Filmiki udostępnione przez instagram.com/czesu. Zdjęcia pośrednio też, bo pochodzą z filmików ;)]

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Puste Ruiny Zamku w Sagunto (Hiszpania)
• Flashback: Ta’ Pinu (Malta)
• Pyszne Jedzenie na Targu La Boqueria w Barcelonie (Hiszpania)
• Wszystko, co wiem o Hiszpanii
• Meksyk – dla odmiany
• Grecja to nie tylko plaże (Meteory, wąwóz Enipeas)

Jest to jedna z najbardziej popularnych atrakcji miasta i zdecydowanie trzeba się tu wybrać, odwiedzając Barcelonę.

Krótko o historii parku

Początek budowy parku sięga 1900 roku, kiedy to Barcelona była dość nowoczesnym miastem, chociaż liczyła 3 razy mniej mieszkańców niż teraz. Eusebi Güell zlecił Gaudiemu zaprojektowanie parku dla bogatych rodzin na swoim terenie zwanym wtedy Muntanya Pelada. Miejsce miało potencjał – znajdowało się na wzgórzu i był stąd przepiękny widok na miasto oraz morze.

Ponieważ jednak ziemia niedaleko była dość droga, dojazd dość kiepski i kilka innych czynników czyniło ją niezbyt pożądaną, w 1914 roku zawieszono budowę domów z powodu braku kupców. Z 60 planowanych domów, wybudowano tylko 2, pomimo iż park czekał już na mieszkańców.

Dwa lata później Guell umarł, a jego spadkobiercy sprzedali miastu prywatny w tamtym czasie park, który po kilku latach został udostępniony dla publiki. W 1984 roku miejsce to zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Park Guelle obecnie

Park podzielony jest na część płatną i taką, po której można swobodnie chodzić. W parku przeważają drzewa liściaste, ale sporo jest też palm i aloesu. Idealnie nadaje się na spacer, ale lepiej nie pchać się tam w godzinach, kiedy mocno grzeje słońce, bo w większości miejsce to jest nieosłonięte i można dostać udaru.

Park Guell różni się od zwykłego parku przede wszystkim specyficzną architekturą – budynki mają tutaj mało linii prostych, za to przeważają fale i łuki, a wiele filarów wyrzeźbionych jest ze skały. Sporo jest też kolorowych mozaik – najsłynniejsza z nich zdobi symbol parku, czyli fontannę w kształcie salamandry.

Zdecydowanie polecam wejść do płatnej części z rana (im szybciej tym lepiej – więcej informacji niżej). Park jest położony na wysokim wzgórzu, na które trzeba się wdrapać. Po zachodniej stronie są schody ruchome, które mogą przewieźć Ciebie przez połowę trasy – opłaca się iść tamtą drogą, bo to spory kawałek na samą górę.

Schody znaleźliśmy, patrząc na mapę miasta i z tego co pamiętam, znajdowały się one i po drugiej stronie – najlepiej zapoznać się z mapą przed przyjazdem, jeśli wolicie oszczędzić sobie część drogi pod górę. Pozostałą część i tak trzeba przejść o własnych nogach.

Praktycznie

Oficjalna strona parku (wersja angielska) – polecam się zapoznać, bo można tam znaleźć praktyczne informacje o godzinach wstępu (na dzień dzisiejszy 8:00-21:30), aktualnych remontach (właśnie jakiś się odbywa) oraz ściągnąć mapkę parku z sugerowanymi ścieżkami zwiedzania.

Dojazd

Do Barcelony można łatwo dostać się z Polski linią Ryan Air.

Z centrum można pojechać metro (zielona linia) do Lesseps albo Vallcarca. Można także pojechać kilkoma liniami miejskich autobusów – H6, 32, 92 albo 24. W zależności od tego co wybierzemy, zawsze czeka nas 5-15 minutowy spacer (ostatnie dwie opcje podjeżdżają najbliżej). Ostatnia możliwość to Barcelona City Tour albo Bus Turístic.

Bilety online

Wstęp kosztuje €7,00 jeśli kupisz bilet przez internet – w kasie €8,50.

Warto kupić bilety online przed przyjazdem, inaczej może nas czekać niemiła niespodzianka i nie zostaniemy wpuszczeni z powodu braku miejsc. W danym przedziale 30-minutowym jest wpuszczanych max. 400 osób, a park zwiedza bardzo dużo ludzi – jest to jedna z głównych atrakcji Barcelony (pewnie druga po Sagrada Familia). Pomimo tych ograniczeń trzeba pamiętać, że spędza się tam dłużej niż 30 min, więc po jakimś czasie zbiera się tam 800 osób, potem 1200 i nawet bym się nie zdziwiła jakby w pewnym momencie było wszystkich koło 1,500, a może nawet więcej – a park wcale nie jest taki duży. Z tego też względu najlepiej jest wejść do środka z rana, niedługo po otwarciu parku.

Trzeba mieć wydrukowane bilety albo pokazać je na telefonie/tablecie. Jeśli macie bilety kupione online, nie trzeba odwiedzać kasy, a można skierować się od razu do wejścia na płatną część. Są 4 wejścia do parku, polecam użyć bocznego, jeśli jest po drodze, bo jest tam trochę mniej osób.

Konkretna godzina wstępu

Kupuje się wstęp na konkretną godzinę, my wchodziliśmy między 09:00 – 9:30. W godzinach szczytu może być tłok, więc polecam być trochę wcześniej przy wejściu albo na swoją godzinę – i zdecydowanie nie przychodzić na ostatnią chwilę. Jeśli się spóźnicie, po prostu Was nie wpuszczą, a bilety przepadną.

Na zwiedzenie parku potrzebne jest około 1,5 h (więcej, jeśli chce się wejść do muzeum). Wystarczy to na spacer i posiedzenie na ławce. Większość miejsc znajduje się w słońcu, więc najlepiej jest mieć ze sobą wodę. Chociaż jak Wam zabraknie to spotkacie zapewne panów sprzedających butelki wody po dość wysokiej cenie nawet jak na Barcelonę.

Więcej zdjęć:

Nisia

Inne posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Co Warto Zobaczyć w Andaluzji (Hiszpania)
• San Sebastian – Cicha Perełka Hiszpanii
• Z Lotu Ptaka (Sa Coma, Majorka)
• Pyszne Jedzenie na Targu La Boqueria w Barcelonie (Hiszpania)
• Wszystko, co wiem o Hiszpanii
• A może by tak Meksyk?

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

W Rzymie ruiny są praktycznie na każdym kroku – gdzie się nie obrócisz, coś ciekawego przyciągnie Twój wzrok: czy to stary teatr, jakieś kolumny pozostałe po większej budowli czy pięknie zdobiony nic nie znaczący budynek (nic nie znaczący, bo jest ich tam dziesiątki i to większych i piękniejszych ). Warto jest więc się zgubić i pójść dokąd nas nogi poniosą – bez planu i bez obaw, że dojdziemy donikąd.

Teatro di Marcello został wybudowany koło 13 roku p.n.e. i był teatrem pod otwartym niebem. Miał średnicę 111 metrów i był największym i najważniejszym teatrem w starożytnym Rzymie.

W swoim czasie teatr został trochę zniszczony oraz był wykorzystany jako forteca, a w 16 wieku wybudowano na jego szczycie rezydencję – stąd różnica w architekturze między ostatnim piętrem a poniższymi kondygnacjami.

Obecnie strefa archeologiczna teatru otwarta jest w lato od 9 do 19, a w zimę od 9 do 18. Nie jestem pewna, czy można wejść do środka samego teatru – w październiku 2017, kiedy odwiedzałam Rzym, prowadzone były prace remontowe i miejsce było ogrodzone barierkami – nie wiem, czy był to stan przejściowy czy raczej już na stałe.

Nisia

Inne ciekawe posty:

• Wszystkie moje notki z Włoch
• Puste Ruiny Zamku w Sagunto (Hiszpania)
• San Sebastian – Cicha Perełka Hiszpanii
• Ruiny Wśród Chmur (Monte Albán, Meksyk)
• Moje Miejsca (Mapa)

W Andaluzji byłam 2 lata temu, zwiedziłam Almerię, Granadę, Kordobę, Sewillę, Cabo de Gata oraz Malagę.

Co trzeba koniecznie zobaczyć, będąc w Andaluzji? Poniżej znajdziecie listę najładniejszych według mnie miejsc, a na niej Sewilla, Granada, Kordoba i szlak Caminito del Rey.

1. Sewilla

Jak można się tu dostać? Są napewno bezpośrednie loty z Warszawy i Krakowa, ale można też polecieć do Malagi i stamtąd wsiąść w pociąg albo w autobus firmy Alsa (podróż zajmuje ok. 3h; więcej info na stronie Alsy – wersja po angielsku).

Miasto jest przepiękne, pełne atrakcji i bardzo klimatyczne. Jest tu wiele miejsc, gdzie można wybrać się na romantyczny spacer albo po prostu posiedzieć z ukochaną osobą na ławce w parku.

Plac Hiszpański

Numer 1 na mojej liście najładniejszych miejsc w Hiszpanii – głównie dzięki niemu Sewilla znajduje się tak wysoko. Plac jest ogromny i przepiękny – idealny do spacerów, pływania łódką albo po prostu na odpoczynek i podziwianie okolicy.

Obok znajduje się spory park, gdzie można zaszyć się wśród zieleni i rozkoszować ciszą i spokojem. Idealny na odpoczynek po intensywnym zwiedzaniu miasta.

Więcej informacji i zdjęć znajdziesz tutaj.

Katedra

Kolejne miejsce, które zdecydowanie trzeba zobaczyć, będąc w Sewilli. Katedra pełna jest przepychu, ale mimo wszystko jest przepiękna i ogromna. Można się zgubić w licznych korytarzach i pomieszczeniach, gdzie jedno ładniejsze jest od drugiego.

Więcej informacji i zdjęć znajdziesz tutaj.

Arena walki byków oraz muzeum corridy

Trzecie najbardziej odwiedzane miejsce w Sewilli – warto tu zajść i wziąć wycieczkę z przewodnikiem, który opowiada ciekawą historię zarówno po hiszpańsku jak i po angielsku. Najpierw zwiedza się arenę, a potem muzeum, co trwa bodajże około 1-1,5h.

Oficjalną stronę znajdziesz tutaj.

Feria

W kwietniu w Sewilli odbywa się festiwal zwany Feria, który trwa około tygodnia. W tym czasie na ulicach zobaczyć można kobiety ubrane w piękne tradycyjne suknie flamenco – są one dosłownie wszędzie – w centrum miasta, na placu Hiszpańskim czy nawet w parku. Jeśli będziesz mieć szczęście zobaczysz spontaniczny taniec na ulicy przy śpiewie losowego przechodnia (mnie się udało!).

Relację i więcej zdjęć znajdziesz tutaj.

Royal Alcázar of Seville

Piękny pałac królewski, w którym można się zgubić z powodu dużej ilości pomieszczeń i przejść pomiędzy nimi (mnie się udało! ). Do kompleksu należą także łaźnie oraz spore ogrody, po których przechadzają się dumne pawie. Bez problemu można tu spędzić kilka godzin na spacerach.

Więcej informacji i zdjęć znajdziesz tutaj.

Tapas

Tapas nie trzeba reklamować – są symbolem kulinarnym Hiszpanii, moim zdaniem jednak najlepsze przekąski można zjeść w Andaluzji oraz w San Sebastian (w tym drugim nazywają się pintxos i trochę się różnią).

2 lata temu, jak byłam w Sewilli trafiłam do knajpki, która bodajże nazywała się Los Menades i znajdowała się gdzieś w okolicy ulicy Alvarez, i którą mogłabym zdecydowanie polecić (niestety nie jestem w stanie podać konkretnej lokalizacji ani znaleźć knajpki na necie, więc nie wiem, czy ona jeszcze istnieje).

Tapas kosztowały tutaj od €2 do €4 i była to uczta nie tylko dla podniebienia, ale także i dla oczu. Wino różowe było pyszne.

Idealne miejsce do odpoczynku po intensywnym zwiedzaniu.

O tapas (także w tym miejscu) przeczytasz tutaj.

2. Granada

Jak można się tu dostać? Napewno można przylecieć samolotem do Malagi, a stamtąd pojechać autobusem firmy Alsa (autobusy kursują dość często, a podróż zajmuje ok. 1,5-2h; więcej info na stronie Alsy – wersja po angielsku), ale sprawdź także i pociągi na stronie Renfe.

Granada oczarowała mnie ogromną Alhambrą (pałac/forteca) z przepięknymi ogrodami oraz wspaniałą architekturą miasta, zwłaszcza dzielnicy Albaicin oraz Sacramento. Jest idealna na błądzenie po mieście i odpoczynek przy kieliszku wina i tapas.

Alhambra

Moim zdaniem jedno z najpiękniejszych miejsc w całej Hiszpanii. Jest to ogromna forteca z pałacem i ogrodami, po której można łazić godzinami. Warto też spojrzeć na Alhambrę z zewnątrz – jest kilka punktów widokowych w mieście.

Do Alhambry trzeba kupić bilet w dużym wyprzedzeniem (najlepiej minimum 2 msce wcześniej), bo wpuszczana jest ograniczona ilość osób, a chętnych nigdy nie brakuje. Gdzie zarezerwować bilety oraz jak uniknąć kolejek przy odbiorze biletów (i dużo więcej) znajdziesz tutaj.

Albaicín

Dzielnica z białymi budynkami o brązowych dachach – bardzo klimatyczna, trochę jak mały labirynt, w którym przyjemnie jest się zgubić, żeby odnaleźć się po niedługim czasie przemierzywszy kilka uroczych uliczek.

Relację i więcej zdjęć znajdziesz tutaj.

Sacromonte i muzeum w jaskiniach

Bardzo podobało mi się Sacromonote z powodu klimatycznych uliczek (jak w większości Granady ), a także przez cudowne widoki w drodze do tej dzielnicy. Słyszałam, że kobieta nie powinna zapuszczać się do tej dzielnicy sama, ale nie wiem, czy to prawda – ja wybrałam się tam ze znajomymi i nie widziałam niczego podejrzanego. Ale kto wie, może gdzieś pośrod małych domków czaiło się niebezpieczeństwo…

Prawie na samym końcu dzielnicy znajduje się muzeum w jaskiniach – jest to kilka zamieszkanych dawniej pomieszczeń, które zamieniono w muzeum.

Relację i więcej zdjęć znajdziesz tutaj.

Katedra

Katedrę obejrzałam tylko z wewnątrz, bo jakoś nie zachęciła mnie do wejścia do środka. Katedra jest bardzo zabudowana innymi budynkami, więc z bliska niestety nie da się jej zobaczyć w pełnej okazałości. Jeśli chcesz zobaczyć ją całą, musisz udać się na punkt widokowy albo do Alhambry.

Więcej zdjęć znajdziesz tutaj.

Mirador San Nicolá

Jest to punkt widokowy, z którego wspaniale widać miasto, dzielnicę Albaicín, Alhambrę znajdującą się dokładnie naprzeciwko oraz góry Sierra Nevada. Jeśli nie wiesz jak tam trafić, zachęcam do zerknięcia na przygotowaną przeze mnie mapę z odwiedzonymi miejscami – link i opis znajdziesz tutaj.

Liczne casas i pałace

Granada pełna jest dobrze zachowanych domów z ładnymi dziedzińcami i małych pałacyków. Można spędzić przynajmniej pół dnia, chodząc od jednego do drugiego – rozsiane są one w okolicy centrum. Niektóre są darmowe, inne płatne, a do niektórych są zniżki, jeśli odwiedzisz kilka z nich.

Przy okazji warto też zajść do łaźni, która jest dość mała, ale za to gwiazdki na suficie tworzą ciekawą atmosferę.

Relację i więcej zdjęć znajdziesz tutaj.

Tapas po raz kolejny

Polecić mogę Cafe Bar Gerardo, które znajduje się niedaleko centrum – wylądowałam tam przypadkiem, schodząc w dół do głównej ulicy z dzielnicy Albaicin. Z tego co obecnie widzę w Google, knajpka znajduje się na ulicy o nazwie Calle Gran Vía de Colón.

2 lata temu nikt nie mówił w niej po angielsku (jedna z klientek pomogła mi się dogadać) i serwowali tutaj za darmo tapas do drinków. Za kanapkę, chipsy i wino z sokiem (nie mieli sangrii, ale smakowało podobnie) zapłaciłam tylko €2.

Więcej informacji znajdziesz tutaj.

3. Kordoba

Jak można się tu dostać? Napewno można tu dojechać autobusem firmy ALSA (podróż trwa 3-4 h; więcej info na stronie Alsy – wersja po angielsku), ale sprawdź także i pociągi na stronie Renfe.

Dla mnie Kordoba to miasto, które bezustannie pachnie kwiatami i pomarańczami, bo można je znaleźć wszędzie – kwiaty wiszą w doniczkach na ulicach jako pachnące ozdoby, a drzewka z pomarańczami można spotkać prawie na każdym kroku. Centrum miasta dość stare, uliczki małe i bardzo klimatyczne.

Medina Azahara

Uwielbiam ruiny starych miast, różne piramidy i tego typu miejsca, bardzo więc chciałam wybrać się do Mediny i wcale tego nie pożałowałam! Miejsce nie urzekło i łaziłam tam przez kilka godzin, błądząc w labiryncie pustych ścian i łuków nad przejściem.

Więcej informacji i zdjęć znajdziesz tutaj.

Alcazar de los Reyes Cristianos

Jest to nieduży pałac z XIV w z wielkimi ogrodami pełnymi kwiatów i pomarańczy (czyli jak w całej Cordobie ). Można tu wejść za darmo do godz 9:30.

Relację i więcej zdjęć znajdziesz tutaj.

Katedra-meczet

Kiedyś meczet, potem przebudowany na katedrę – budynek zawiera więc elementy islamu jak i chrześcijaństwa. Wśród charakterystycznych łuków i wzorków na ścianie stoją figury świętych i ołtarze, wszystko zgrabnie się przeplata w półmroku chłodnej katedry.

Relację i więcej zdjęć znajdziesz tutaj.

Juderia i małe uliczki Kordoby

Idealne na spacer i odpoczynek przy winie, na zabłądzenie i chodzenie bez celu, by tylko podziwiać i wchłaniać w siebie bijące z nich piękno.

Juderia to żydowska dzielnica, gdzie pełno jest małych uliczek i kwiatów. Znajduje się tu także najlepiej zachowana w Hiszpanii synagoga.

Relację i więcej zdjęć z Juderii znajdziesz tutaj, a o uliczkach Kordoby poczytasz tu.

Stajnie królewskie

Niewielkie miejsce, na które potrzeba tylko około 30 minut, żeby zwiedzić, ale znajduje się blisko Katedry-meczetu oraz Alcazar, więc warto tu zajść. Można tu zobaczyć piękne konie oraz karoce, a jak Wam się poszczęści to może nawet zobaczycie widowiskowy pokaz.

Relację i więcej zdjęć znajdziesz tutaj.

Turrón

Nie znalazłam wyjątkowo fajnej knajpki z tapas w Cordobie, więc w zamian polecam spróbować Turrónu zakupionego w miejscowym sklepie. Niektórzy porównują turrón (nugat) do chałwy, ale moim zdaniem nie ma z nią nic wspólnego, może poza wyglądem. Tak właściwie są różne rodzaje tego przysmaku – od miękkich po twarde i lekko chrupiące, niektóre mają dużą ilość dodatków, jedne są bardzo słodkie, a inne trochę mdłe. Wybór jest naprawdę ogromny.

4. Caminito del Rey

Jeśli ktoś lubi adrenalinę i góry to zachęcam do zwiedzenia Caminito del Rey koło Malagi. Jest to szlak górski wśród klifów, przy prawie pionowej ścianie, gdzie ludzie z lękiem wysokości mogą czuć się bardzo nieswojo.

Niestety nie miałam jeszcze okazji tam pojechać, ale jest to na mojej liście bardzo wysoko i w wolnej chwili napewno się wybiorę!

Oficjalna strona szlaku w wersji angielskiej.

Oczywiście, jeśli będziesz w Andaluzji i zostanie Ci jeszcze trochę czasu, warto zwiedzić Malagę, którą zdobią liczne graffitti lub spokojną Almerię.

A jakie są według Ciebie najpiękniejsze miasta w Andaluzji?

Nisia

Inne posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Moje Miejsca (Mapa)
• Wszystko, co wiem o Hiszpanii
• San Sebastian – Cicha Perełka Hiszpanii
• Pyszne Jedzenie na Targu La Boqueria w Barcelonie (Hiszpania)
• Z Lotu Ptaka (Sa Coma, Majorka)
• Flashback: Twierdza co Zmieniała swe Oblicza (Zamek Św. Anioła, Rzym)

Legenda głosi, że w VI wieku nad mauzoleum pojawił się archanioł Michał chowający miecz, co miało zapowiadać koniec trwającej właśnie zarazy – z tego względu budowla została przemianowana na Zamek św. Anioła.

W XIII w. zamek połączono z Watykanem korytarzem zwanym Passetto di Borgo. Korytarz ten istnieje do dziś.

Zamek jest nieduży, ale leży w bardzo malowniczym miejscu nad rzeką Tybr. Z jednej strony otoczony jest parkiem, z innej rozciąga się widok na Bazylikę św. Piotra, a obok leży piękny most zdobiony statuetkami przedstawiającymi anioły i zaprojektowany przez Giovanni Lorenzo Berniniego.

Zdecydowanie warto się tam wybrać będąc w Rzymie.

Nisia

Inne ciekawe posty:

• Flashback: Spokojne Uliczki Mdiny (Malta)
• Flashback: Juderia w Cordobie (Hiszpania)
• Pierwsze Spotkanie z Meksykańskimi Ruinami (Tulum)
• Malowniczy Kościółek i Kolorowy Targ (Chamula, Meksyk)
• Flashback: Teatro di Marcello (Rzym, Włochy)