Podróżniczo

Styczeń zaczął się wystawą moich zdjęć z Malezji – fotografie zawisły we wrocławskiej bibliotece. Planowałam w 2019 zrobić też wystawę zdjęć z Japonii, a być może też i jakąś prezentację, ale o jednym zapomniałam, a przy drugim zwątpiłam. Prezentacje miały mi pomóc z pokonaniem fobii przed wystąpieniami publicznymi, ale niewiele dały i wciąż powodowały bardzo dużo stresu, więc na razie je odpuściłam.

W zimie wyjechaliśmy dwa razy na snowboard – raz do Zieleńca i raz do Szklarskiej. Planowałam nauczyć się jeździć na desce, ale słabo mi to idzie cały czas. W tym roku zima jakoś nie zachęca, bo śniegu mało, ale być może coś jeszcze z tego wyjdzie.

W pracy mamy „trick board”, która pomaga nauczyć się lepszego balansu, ale z reguły mało z niej korzystam. Mimo wszystko ciekawi mnie, czy ona faktycznie pomoże z lepszym balansowaniem na snowboardzie. Może jeszcze uda mi się to sprawdzić.

Poza powyższymi były 3 inne szybkie wycieczki – Ślęża po raz setny :P, bo to zawsze dobry pomysł, żeby wybrać się na spacer po pagórkach, Bardo, gdzie Czaro o mało się nie zabił, a ja walczyłam z upałem, oraz Katowice, gdzie w sumie niewiele było czasu na zwiedzanie, bo pojechaliśmy tam na konferencje z pracy.

Największe wrażenia przyniósł oczywiście wyjazd do Japonii na hanami – było to moje wielkie marzenie, które udało się wreszcie zrealizować. Niejednokrotnie jadłam tam sushi oraz ramen, zakochałam się w ich pampuchach, zobaczyłam wiele świątyń oraz kilka zamków, pochodziłam w kimonie, a także w maseczce na twarzy jak się przeziębiłam. Jest to jeden z lepszych wyjazdów.

Na tym nie mogło się jednak skończyć, więc w międzyczasie byłam też w Sztokholmie – wiecie, że tam nie używają praktycznie gotówki? Miasto mi się podobało, szkoda tylko, że był to wyjazd służbowy, więc wszystkiego nie zobaczyłam.

Potem poleciałam po raz drugi na Maltę, ale tym razem w lato i z dziewczynami – ten kraj zupełnie inaczej zaprezentował mi się poprzednim razem w grudniu jak byłam tam sama i sporo padało. Teraz Malta zupełnie mnie oczarowała pomimo braku pięknych plaż. Zdecydowanie polecam polecieć tam w czerwcu, chyba że ktoś bardzo nie lubi słońca.

Następna była Kreta pełna wrażeń – nie dość, że pierwszy raz nurkowałam z butlą to jeszcze wypożyczyłam po raz pierwszy samochód i pojechałam w góry – może dla normalnego kierowcy nie jest to nic takiego, ale dla osoby, która prowadzi może raz w miesiącu albo rzadziej, jest to niezły wyczyn, zwłaszcza jeśli jedzie się wypierdkiem, który ledwo daje radę.

Wyjątkowo w tym roku pojechałam na drugi babski wypad, ale trochę bliżej, bo tylko do Czech, gdzie kręciłyśmy się w okolicach Brna. Miałyśmy do dyspozycji tylko weekend, ale i tak trochę połaziłyśmy po jaskiniach i trochę po mieście – jak dla mnie wyjazd był udany.

I na sam koniec udała się jeszcze podróż do Londynu, gdzie ogarnął mnie sentyment i zrobiło mi się ciepło na serduchu (6 lat mieszkałam w Anglii) – ale tylko do momentu jak zaczęłam używać wody z dwóch kranów z podziałem na ciepłą i zimną. To tutaj widziałam najpiękniejszy według mnie most jakim jest Tower Bridge oraz doceniłam wreszcie architekturę tego miasta.

Łącznie więc było 11 wyjazdów – niektóre nieduże, ale myślę, że to całkiem niezłe osiągnięcie. Zwłaszcza że planowałam mieć 8 podróży w całym roku, więc rzeczywistość przerosła moje oczekiwania.

We Wrocławiu też nie ominęło mnie kilka nowych wrażeń – wyścigi konne na Partynicach, przedziwne przeżycie jakim jest wrestling, gokarty oraz spływ kajakowy, po którym strasznie cierpiały moje mięśnie.

Poza tym posłużyłam jako modelka dla Aksini, żeby pomóc zaprezentować jej śliczną biżuterię, a także dla Antka, który potrzebował poćwiczyć portrety. O modelowaniu dla Czarka nie muszę chyba wspominać, bo to robię bardziej regularnie, czasem nawet na wyjazdach.

Blogowo

Jeśli dobrze pamiętam, to na blogu nie zaszło zbyt wiele zmian – najbardziej znaczącą na pewno jest dodanie strony z Celami podróżniczymi.

Plusem jest to, że w miarę regularnie pisałam przynajmniej podsumowującą notkę o różnych wyjazdach, czego nie robiłam wcześniej. Czasem nie ma sensu rozdrabniać się na mniejsze notki, ale ta jedna przynajmniej być musi. I to się udało.

Poza tym blog był czasami przeze mnie zaniedbywany i notki pojawiały się co 2 tygodnie zamiast co tydzień. Pewnym zagrożeniem dla bloga jest moje odświeżone hobby, czyli układanie puzzli. Łatwiej jest w końcu siąść do puzzli, jeśli jestem zmęczona albo mam tylko pół godziny niż do pisania, które jest bardziej wymagające i kreatywne. No i puzzle są o tyle fajne, że tam widać efekty pracy od razu, więc satysfakcja murowana.

Postanowienia noworoczne

Tak czy tak chciałabym nie zaniedbywać zbytnio bloga i zająć się rozpraszaczami – z puzzlami będę się ograniczać, bo można popaść w uzależnienie (możliwe, że dla mnie jest już i tak za późno ). Zamierzam co tydzień publikować nowe notki i dokończyć pisanie o Japonii zanim pojedziemy na następny wyjazd do Azji. Bo ten nowy przyniesie na pewno dużo wrażeń i Japonia zejdzie na drugi plan. A to znaczy, że nigdy nie skończę o niej pisać.

Lot na inny kontynent musi być w przyszłym roku, więc pewnie pojedziemy gdzieś do Azji. Ta kultura interesuje mnie najbardziej i jest tam jeszcze wiele miejsc, które chciałabym zobaczyć. Ostatnio padł pomysł, żeby jechać na Filipiny, więc całkiem możliwe, że to właśnie będzie mój następny cel na tym kontynencie.

Drugim koniecznym kierunkiem jest Hiszpania, w której nie byłam już ze 2 lata, a którą uwielbiam. Podoba mi się nie tylko ich kuchnia i wiecznie ciepłe słońce, ale także język i architektura. Dlatego będę Hiszpanię brać pod uwagę przy planowaniu przyszłych wyjazdów. Szkoda tylko, że RyanAir w zimę prawie tam nie lata, bo wybrałabym się tam może już w styczniu.

Ogólnie myślę, że 8 wyjazdów w roku to minimum, które będę próbowała osiągnąć. Bywam leniwa, może się starzeję, bo już nie biegam tak po różnych atrakcjach, ale jednak trzeba się ruszyć gdzieś poza miasto… W sensie, ja muszę, bo tego potrzebuję, nie jest to ogólnie wyznawana przez wszystkich prawda.

Chciałabym też nauczyć się wreszcie jeździć na snowboardzie. W tym kwartale kupujemy samochód, a to otworzy przed nami nowe możliwości – jeśli uda się kupić go już w lutym, to może wybierzemy się na kilka wyjazdów na deskę.

Do tego marzy mi się też pełny kurs nurkowania z butlą – nie wiem, czy mi się naprawdę spodoba, ale dowiem się dopiero jak spróbuję sama pływać, a nie trzymając za rączkę instruktora i poruszając się do przodu tak wolno i niezgrabnie jakbym była po 7 piwach.

Jest jeszcze kilka rzeczy, które chodzą mi po głowie jak fotoksiążka, wystawa zdjęć czy Sylwester w górach, ale na razie są to bardziej pomysły niż faktyczne plany.

Życzcie mi szczęścia, bo będę go potrzebować!

PS. Szczęśliwego nowego roku! Oby przyniósł Wam wiele miłych niespodzianek, dużo ciepła oraz spełnionych marzeń.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Co Warto Zobaczyć w Andaluzji (Hiszpania)
• Nowoczesność kontra tradycja (Tokio, Japonia)
• Szukając raju na Perhentianach (Plaża Keranji, Malezja)
• Grecja to nie tylko plaże (Meteory, wąwóz Enipeas)

Poza Hiszpanią jest to drugie miejsce, do kórego chciałabym wracać. Mimo iż kraj ten jest dość mały, to myślę, że kryje w sobie wiele ciekawych zakątków i fajnie będzie je odkrywać bez pośpiechu.

Wpis z serii Z Życia Bloga, czyli co się u mnie działo w tym miesiącu i jak wyglądają moje podróże od podszewki

Przepiękne wyspy

Ci, którzy śledzą mojego Fanpage’a widzieli już, jak pięknie jest na Malcie w sezonie – od jakiegoś czasu wrzucam tam kilka zdjęć już w trakcie podróży i tym razem nie było inaczej.

Poprzednio udało mi się na szybko zwiedzić Gozo – drugą co do wielkości wyspę Malty (pierwszą jest wyspa o nazwie Malta ), a tym razem zawitałam do Comino. Chociaż jak się nad tym zastanowić to na lądzie byłam może z 10 minut, bo jednak większość czasu spędziłam na statku, na motorówce albo w wodzie. Jest więc kolejny powód, żeby tam wrócić. Zwłaszcza, że Czaro nigdy nie był na Malcie, więc liczę na to, że pojedziemy tam jeszcze razem.

W czasie rejsu zatrzymaliśmy się najpierw w Crystal Lagoon, gdzie woda fakycznie była bardzo przezroczysta (a także zimna i orzeźwiająca!), a potem w Blue Lagoon – zatoce, która jest jednym z najbardziej znanych miejsc na Malcie. W obu miejscach było przepięknie! Udało się też załapać na szybką przejażdżkę motorówką i oglądanie jaskiń.

Trochę żałowałam, że nie zabrałam wodoodpornej kamerki sportowej (mam z nią problemy techniczne ) ani trampek – żeby połazić po wzgórzach i obejrzeć widok na całą lagunę. Mimo wszystko rejs był super i polecam go każdemu, kto się tam wybiera. Więcej o tym napiszę w osobnym poście, bo myślę, że jest o czym opowiadać.

Klimatyczne miasta

Pierwszą dobę byłam na Malcie sama (bez dziewczyn, a nie że bez wszystkich mieszkańców – to by dopiero było przeżycie xD), musiałam więc jakoś zagospodarować sobie czas, bo w mojej naturze nie leży ciągłe wylegiwanie się przy basenie z drinkiem w ręku – zwłaszcza, że na następny dzień zaplanowane było podobne wylegiwanie się, ale na statku! Pojechałam więc do Birgu, jednego z kilku miast z ładnym widokiem na Valettę. Widok jest super, bo stolica prezentuje się dobrze nie tylko ze środka, ale także z okolic.

Udało mi się zobaczyć fort St Angelo, Pałac Inkwizytorów i połazić po małych uliczkach – i o ile to drugie miejsce trochę mnie rozczarowało, tak pierwsze było ładne. Mam jakieś wewnętrzne zamiłowanie do zamków, twierdz i innych fortyfikacji. Jak już wreszcie doczekam się samochodu, mam nadzieję zwiedzić większość takich miejsc w dolnośląskim i okolicach.

Z dziewczynami zwiedziłyśmy także Valletę – stolica Malty jest naprawdę śliczna i klimatyczna – kręciłyśmy się po niej pół dnia, czasem łażąc w tę i z powrotem, bo dziewczyny zmieniały zdanie, co chcą zobaczyć i gdzie iść. A miasto można obejść bardzo szybko – cała Malta jest tylko o jakieś 20 km² większa od Wrocławia(!), więc wyobraźcie sobie jak duża musi być stolica (podpowiem – niecały 1 km²!).

Mimo wszystko warto jest do niej zajechać, bo są tam nie tylko mury i małe uliczki, ale także kościoły i ogrody. No i czasem można trafić na jakieś okazyjne wydarzenie – my całkiem przypadkiem obejrzałyśmy koncert 49 perkusistów z Belgii. Przeżycie było niesamowite, wciąż nie mogę uwierzyć jakim cudem udało im się tak świetnie zsynchronizować!… Filmik się jeszcze pojawi, bo to trzeba usłyszeć!

No i w sumie to wszystko co widziałyśmy tym razem.

Rytmy latynoskie

Nie wiem, czy kiedyś wspominałam, ale uwielbiam muzykę latynoską, zwłaszcza kubańską. Marzy mi się impreza z lokalsami na Kubie właśnie do takich rytmów (jeszcze nie wiem jak tego dokonać, ale znajdę na to sposób ).

Wczoraj byłam na takim koncercie w Starym Klasztorze i wyjazd na Kubę podskoczył zdecydowanie wyżej na mojej liście priorytetów. Pomyślałam nawet, że może w przyszłym roku…? Zobaczymy czy moja miłość do muzyki wygra z miłością do Azji.

A jak było na koncercie? Pierwszy zespół, który grał, spowodował we mnie mieszane uczucia, ponieważ 1/3 ich piosenek przypominała mi raczej muzykę polskiej piosenkarki Kayah (to się jakoś odmienia? :P) i czekałam aż dziewczyna zakrzyknie „łoppa!”. Facet przy udawanej perkusji wydawał podobne dźwięki, a wokalistka grała na akordeonie, więc zdecydowanie bardziej kojarzyło mi się z polską muzyką niż latynoską.

Czasem jednak było gdzieś słychać wpływy latynoskie, jazz, a w jednym momencie wokal skojarzył mi się z gotyckim zespołem Moonlight (tutaj możliwe, że popłynęłam ze skojarzeniem :P).

Drugi zespół za to był cudowny – grali też moje ukochane utwory z Buena Vista Social Club (pełny album znajdziecie tutaj). Zdecydowanie nie miałam wątpliwości, że to muzyka latynoska. Piosenkarka miała cudny mocny głos, a muzyka była super (zdjęć niestety brak).

Btw jeśli znacie fajne utwory w podobnym klimacie to proszę o linka albo nazwę w komentarzu, bo bardzo mi takich brakuje w życiu.

A jeśli do tego mieszkacie we Wrocławiu, to we wrześniu ma się odbyć nny kocert zespołu kubańskiego – link tutaj.

A teraz czekam kolejny miesiąc, bo w lipcu jedziemy z Czarkiem na Kretę!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Praktycznie o Malcie
• Co nieco o Sztokholmie
• Życie lubi niespodzianki (świątynia Senso-ji w Tokio, Japonia)
• Przygotowując przepyszne sushi w Tokio

Z tego też powodu maj był całkiem aktywny – na początku wybrałam się po raz pierwszy na otwarcie sezonu wyścigów konnych na Partynicach we Wrocławiu, potem był jednodniowy wypad na Ślężę, a pod sam koniec wyjazd służbowy do Szwecji, w której byłam po raz pierwszy.

Wchodzimy w najlepszy okres roku, kiedy faktycznie można trochę pozwiedzać, nie ubierając się na cebulkę. Teraz już ze szczerym sercem mogę powiedzieć, że obudziłam się ze snu zimowego i mam motywację do podróżowania, pisania (szkoda tylko, że serwer pada i strona ostatnio czasem nie działa :/) i życia ogólnie.

Ps. Może ja po prostu powinnam przeprowadzić się do ciepłych krajów?

Wpis z serii Z Życia Bloga, czyli co się u mnie działo w tym miesiącu i jak wyglądają moje podróże od podszewki

Spacer na Ślężę

Na Ślęży byłam już kilka razy, ale wciąż jest to dobre miejsce na szybki wypad poza miasto i spacer po górach. Właściwie to po pagórku, bo Ślęża duża nie jest i można wchodzić nawet bez dobrej kondycji.

Wybraliśmy się tam razem ze znajomymi w pewną sobotę maja – okazało się, że na Ślęży tego dnia odbywa się jakiś bieg, ale mimo wszystko postanowiliśmy nie zmieniać planów. Jako że jechaliśmy samochodem, zaparkowaliśmy po drugiej stronie góry (w przeciwieństwie do startowania z Sobótki, co jest bardziej popularne) i stamtąd ruszyliśmy.

Słońce pięknie świeciło, co sprawiało, że zieleń dookoła nas nabrała niesamowitego koloru i krajobraz wyglądał niesamowicie! Droga była przyjemna i pomimo tego, że dopisała pogoda i był weekend, nie było wielkiego tłoku. Na samej górze oczywiście zebrało się sporo ludzi, ale znalazło się miejsce, żeby siąść z pieczonymi kiełbaskami, które kupiliśmy na miejscu.

Na szczycie znajduje się wieża widokowa, na którą weszłam i tym razem. Ciężko wchodzi się po drabince z plecakiem, bo wejście jest dość ciasne. Nie wspominając o tym, że schodki są tylko jedne, więc ruch jest naprzemienny. Ale warto tam wejść. Tym razem chciałam zerknąć też do kościoła na szczycie, ale akurat była msza – może kiedyś się uda.

Trzeba będzie wreszcie zaplanować jakiś wyjazd w Tatry, bo marzy mi się zdobycie jakiegoś szczytu – wyższego niż do tej pory, a więc muszę wykombinować coś wyższego niż Kasprowy Wierch. Myślę, że jestem na to już gotowa. A to znaczy, że jak wejdę na Giewont, na którym jeszcze nie byłam, to i tak swojego rekordu nie pobiję, bo Giewont jest niższy. Musiałabym wejść na jakiś szczyt z Czerwonych Wierchów albo na Świnicę. Na razie raczej nie odważę się wejść na Rysy, bo czekałaby mnie zbyt długa droga od parkingu, a jakoś średnio widzi mi się nocleg nad Morskim Okiem w weekend, bo nie chciałabym brać zbyt długiego urlopu na taki wyjazd. Jeszcze zobaczymy…

Krótkie zwiedzanie w Sztokholmie

W maju wyjechałam też na wyjazd służbowy do Szwecji – pierwszy raz w życiu. Mówiono mi, że taki wyjazd polega na pracy i spotkaniach z klientem, więc żebym się za dużo nie spodziewała. I tak właśnie było – w trakcie dnia pracowaliśmy normanie, na lunch szliśmy albo polskim teamem albo jeszcze z kimś z zespołu szwedzkiem, po 17 kończyliśmy pracę, a potem kilka razy poszliśmy pozwiedzać miasto. I to mi wystarczało, żeby kawałek Sztokholmu zobaczyć.

W większości lądowaliśmy na starym mieście, bo łażenie trochę nam zajmowało, zwłaszcza że byłam tam ja i Czaro, a oboje zabraliśmy lustrzanki i często z nich korzystaliśmy (w końcu po coś się je ma!). Jak ma się na wyprawie ludzi z pasją do fotografii to trzeba liczyć się z przestojami, czasem nawet dość długimi, bo różne rzeczy potrafią człowieka zainteresować i nagle staną się ważne, aby je uwiecznić.

Miasto jest całkiem ładne pomimo bardzo kwadratowych budynków. Posiada sporo wysepek i mostów, przez co z nabrzeża jest często ładny widok na drugą stronę – pod tym względem przebija Wrocław. Lubię takie miejsca, ale z oczywistego powodu nie udało się ich zbyt dogłębnie obejrzeć. Planowaliśmy na przykład pójść do muzeum Vasa albo do skansenu znajdującego się na jednej z wysp, ale były otwarte tylko do 17 czy 18, a my dopiero wtedy byliśmy w drodze do miasta albo dopiero co tam doszliśmy.

Pogoda była średnia – koło 18 stopni w ciągu dnia z zimnym wiatrem, a wieczorami dochodziło do 14, więc ja zasuwałam z kapturem na głowie, żeby nie było za zimno.

Już pierwszego dnia mieliśmy trochę wrażeń, ale o tym opowiem w osobnym poście, gdzie rozpiszę się trochę więcej o Sztokholmie.

Malta po raz drugi!

No, a za kilka dni lecę na Maltę z dziewczynami! Fajnie będzie pochilloutować przy winku, może gdzieś na plaży, a może w jednej z pięknych uliczek Valletty. Już kupiłam bilety na rejs do Blue Lagoon na Camino – wyspy, której nie udało mi się zobaczyć zeszłym razem, chociażby dlatego, że w zimę rejsów za bardzo nie ma i pogoda nie dopisała. No i nie miałam wtedy zbyt dużo czasu. Tym razem na szczęście uda mi się zobaczyć stolicę i inne miejsca za dnia!

Jako że dziewczyny lecą z Anglii i wszystkie lecimy tanimi liniami, loty są tylko 2 dni w tygodniu, trochę się więc rozminiemy i spędzę jeden dzień na Malcie sama. Nie martwię się tym wcale, bo umiem sobie zagospodarować czas (tak dużo do zrobienia w życiu! :P), muszę się tylko zastanowić, co najbardziej chcę zobaczyć i czego nie będę oglądać z dziewczynami. Robię tym razem za organizatorkę i przewodnika.

Trzymajcie kciuki, żeby woda na Malcie była cieplutka i żebyśmy mogły do niej wskoczyć z uśmiechem na ustach, a nie grymasem!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Praktycznie o Malcie
• Życie lubi niespodzianki – Świątynia Senso-ji w Tokio (Japonia)
• Zaragoza – druga perełka Hiszpanii
• Park Vigelanda w Oslo (Norwegia)
• Płynąc skalnym korytarzem – Kanion Sumidero (Meksyk)

Znajdziecie więc w menu na blogu nową zakładkę z celami podróżniczymi – zarówno miejscami, które chciałabym odwiedzić, jak i aktywnościami, których z chęcią kiedyś spróbuję. Lista będzie mnie inspirować podczas wybierania nowych kierunków, a może zainspiruje także i Was.

W chwili obecnej ograniczyłam się do głównych celów, ale pewnie będę tam dopisywać więcej punktów i lista urośnie do dużych rozmiarów. Wrzuciłam także rzeczy, które zawsze chciałam zrobić, które były dla mnie ważne i które udało mi się już osiągnąć – w takim wypadku zostały one przekreślone i zlinkowane do notki, jeśli je opisywałam.

Patrząc na tą listę, zdaję sobie sprawę, że pomimo iż wcale tak dużo krajów nie zwiedziłam, to jednak udało mi się osiągnąć dość dużo ciekawych rzeczy. Daje to satysfakcję, która dalej pcha do działania i spełniania swoich marzeń.

Z jednej strony fajnie byłoby po prostu wyjechać na rok czy dwa w podróż, bo sporo nowych miejsc mogłabym zobaczyć, ale myślę, że w takim wypadku jedne wrażenia przyćmiewałyby drugie, a po jakimś czasie długa podróż stałaby się męcząca. Potrzebuję odskoczni od czasu do czasu, aby wyjazd ułożył mi się w głowie i emocje choć trochę opadły. Inaczej ciężko jest zachwycać się nowymi miejscami, zwłaszcza jeśli nie są tak imponujące jak te poprzednie. Tak było z Sycylią, na którą poleciałam 10 dni po powrocie z Malezji. I o ile wiem, że Sycylia była ładna, tak nie ma porównania z dzikimi plażami Perhentian Island. Myślę więc, że nie byłam w stanie naprawdę jej docenić i całkiem możliwe, że jeszcze tam wrócę.

Wyjeżdżając więc w długą podróż, musiałabym gdzieś po drodze zamieszkać, przez jakiś czas pożyć w miarę normalnie i odsapnąć, żeby „przetrawić” wszystkie wrażenia. Albo zająć się pisaniem bloga. A kto by za to wszystko płacił…? Rozsądek w tym wypadku bierze górę – przynajmniej na razie. (całe szczęście, że nie rzucam się w wir pasji tak totalnie bezmyślnie – chociaż to by napewno przyniosło nowe doświadczenia i jest kuszące )

Zmieniając temat, nie mogę pozbyć się mapy Google’owej, którą kiedyś stworzyłam. Zamieniłam ją jakiś czas temu na mapę Polarsteps na mojej stronie z podróżami, ale cały czas siedzi mi w głowie i ciągle jej używam. Bo w gruncie rzeczy to obie te mapy mają inne zastosowanie:

1. na mapie Google’owej można zaznaczać pojedyncze miejsca – zarówno te odwiedzone, jak i te, w które chciałabym pojechać. Zdarza mi się też linkować do stron lub zdjęć w sieci, które mnie zainspirowały.
2. na mapie Polarsteps można zobaczyć konkretną podróż z miejscami odwiedzonymi w kolejności chronologicznej wraz ze zdjęciami i opisem – jest to więc bardziej plan podróży.

Obie wydają mi się przydatne, więc na razie je zostawiam – druga pojawiła się już w menu.

Chodzi mi też po głowie zmiana wyglądu bloga, ale ta myśl jeszcze we mnie nie dojrzała. Jakby nagle coś się zmieniło, to się nie zdziwcie, to wciąż będzie ten sam blog.

Kilka miesięcy temu straciłam zapał do pisania (może to być związane ze zwyczajowym snem zimowym albo tym, że skończyły mi się notki o Malezji i nie byłam za granicą od października, czyli zwiedzania Porto), ale powoli motywacja i chęci wracają. Całe szczęście, bo już się bałam, że blog zacznie powoli umierać przed nadciągającymi 3 urodzinami. Nie można do tego dopuścić!

Cały czas rozglądam się, żeby gdzieś polecieć, ale wszędzie w Europie jest teraz dość zimno, lotów tanich z Wrocławia do nowych krajów brak, a wielkimi krokami zbliża się wyjazd do Japonii! Przydało by się ogarnąć ten wyjazd, bo zostało tylko 40 dni, a my nawet nie mamy noclegów! :O Ale ta Japonia taka przerażająca, że boję się jej tykać!

Ach, gdyby tak wrócić na ciepłą plażę, powylegiwać się w słońcu i popływać w ciepłym morzu – ale bez obawy, że zeżre mnie rekin. Naczytałam się dziś o rekinach, na przykład, że żarłacz biały występuje też i w Morzu Śródziemnym :P. Niby one nie żywią się ludźmi, ale jednak czasem atakują niesprowokowane. Będąc na Majorce, czasem się rozglądałam z lekką obawą, czy gdzieś tam nie ma rekina – może była to jednak intuicja, a nie strach!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Dlaczego Nie Podobało Mi Się Na All Inclusive (Sa Coma, Majorka)
• Plantacje herbaty w Cameron Highlands (Malezja)
• Idąc Przez Mroczne Piramidy (Teotihuacan, Meksyk)
• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo, Malta)
• Flashback: Zwinne Kózki w Maroko

Całe życie chciałam podróżować, chciałam być Martyną Wojciechowską jeżdżącą po świecie i kręcącą materiały o spotkanych ludziach, piszącą artykuły o odwiedzonych miejscach. I nie chodziło tu o sławę, ale o odkrywanie nowych miejsc, przeżycia i dzielenie się nimi, zarażanie innych swoją własną pasją. Ale nigdy tak naprawdę nic w tym kierunku nie robiłam, bo zawsze miałam wymówki, zawsze coś innego było ważniejsze. Było to takie dalekie marzenie, z góry skazane na niepowodzenie. Tą chęć podróży spychałam na dalszy plan, ukrywałam ją w głębokich czeluściach mojej duszy, udając, że nie istnieje…

Punkt kulminacyjny

Aż do momentu, kiedy dużymi krokami zaczęła zbliżać się 30tka – wielka, straszna 30tka (!), która dała mi dużo do myślenia.

Wpis z serii Z Życia Bloga, czyli co się u mnie działo w tym miesiącu i jak wyglądają moje podróże od podszewki

Do momentu jak zostałam sama w pustym mieszkaniu, bo po raz kolejny rozpadł mi się związek, w którym dawałam z siebie bardzo dużo, a chyba niewystarczająco brałam dla siebie samej (no bo jak mogłam nie podróżować skoro tak bardzo chciałam?). Nikt mnie do tego nie przymuszał, robiłam to z własnej woli, więc pretensje mogę mieć tylko do siebie samej (ale i tak ich nie mam, bo po co?).

Od kiedy pamiętam zawsze mieszkałam z kimś, za młodości dzieliłam nawet pokój z bratem, a jak nikogo nie było w mieszkaniu to towarzystwa dotrzymywał mi pies. Dlatego taka nagła samotność, do której nie jest się przygotowanym jest czymś strasznym i ciężkim do przebrnięcia. Taka samotność daje dużo czasu na przemyślenia, na poznanie siebie, stawienie czoła swoim strachom oraz próbę odkrycia swoich pragnień i myślenia o nich (no nareszcie!). Wtedy powiedziałam sobie „jak nie teraz, to kiedy?” – tekst, który zdarza mi się powtarzać i który bardzo do mnie przemawia. Jeśli powstrzymywałam się z podróżami prawie do 30tki, to jak mogłam mieć pewność, że nie będę tego robić przez kolejne 10 czy 20 lat?

Zaczęłam eksperymentować, próbować różnych rzeczy, szukać tego, co lubię robić w życiu i co sprawia mi radość. Droga na początku była trudna, bo wydawało mi się, że nic mnie nie interesuje, ale w pewnym momencie odnalazłam siebie i cały czas to robię – odkrywam siebie wciąż na nowo. I jest to super uczucie! Oglądaliście może film „Jestem na tak” z Jimem Carreyem? On mnie zainspirował, chociaż tak szalonych przygód nie miałam i potrafiłam być asertywna.

Zanim potwierdziłam, że podróże to faktycznie jest coś, co kocham, zwiedziłam zaledwie 5 krajów wliczając Polskę – była tam też Anglia, Norwegia, Niemcy oraz Czechy. W Anglii mieszkałam, a jeśli chodzi o resztę to byłam tylko w jednym miejscu w każdym z tych krajów i to na krótki czas – Czechy to nawet na wycieczce szkolnej w podstawówce ;). Teraz, po 3 latach podróżowania tylko w czasie urlopów, jest ich 13 (niektóre odwiedzone kilkakrotnie), do tego byłam na 4 kontynentach i nie zamierzam na tym poprzestać. Zdarza mi się 10 czy 12 wyjazdów w ciągu roku (nie jeżdżę nigdy na objazdówki, gdzie zalicza się 3 kraje na raz) i nie jest to dla mnie czymś bardzo dziwnym – oczywiście wliczam także wyjazdy po Polsce oraz wypady weekendowe.

Nie próbuję się chwalić, ale pokazać, że ważne jest, żeby iść za głosem serca i robić to, co się kocha, bo dla mnie podróże to zdecydowanie ogromna pasja i jeżdżę tyle, bo kocham to robić. Podróże dają mi dużo radości i może jestem już od nich trochę uzależniona (potrafię to uzależnienie kontrolować), ale bez nich moje życie nie byłoby takie samo. I gdybym zaczęła wcześniej, miałabym dziś o wiele większą wiedzę i doświadczenie.

A gdybym nie zrozumiała, że moje życie musi się zmienić, to możliwe, że wciąż borykałabym się w tej niby-wegetacji zwanej życiem [piszę „niby”, bo moje życie zawsze było barwne i pełne wrażeń, ale nie zawsze chyba miałam stery w rękach]. I podróże zostałyby tylko marzeniami. A tak, gdzieś tam w trakcie całego długiego procesu mojej wewnętrznej przemiany, po wyjeździe do Maroko zrozumiałam, że świat stoi otworem, że podróżowanie jest proste jak nigdy i ograniczenia są tylko u mnie w głowie (no i w kieszeni ).

Jak zaczęłam jeździć po świecie zdecydowałam, że chcę pisać bloga i dzielić się informacjami, zdjęciami i wrażeniami z innymi. Że chcę mieć pamiątkę na stare lata dla siebie, a może i dla przyszłych pokoleń. Od tamtego czasu blog bardzo się rozrósł i przeszedł niejedną metamorfozę. Mam wrażenie, że wciąż nie jest to jego finalna wersja, ale wszystko na tym świecie się zmienia i jest to raczej zaleta.

Jak to robię, że tyle podróżuję?

Znajomi czasem pytają mnie, skąd mam tyle urlopu, żeby ciągle gdzieś jeździć. I o ile faktycznie mam sporo urlopu, to dodatkowo wymaga to ode mnie też trochę poświęcenia.

Pierwsza ważna sprawa to oszczędzanie dni urlopowych – nigdy nie urlopuję się po to, żeby siedzieć w domu, czytać książkę czy grać na konsoli – szkoda mi po prostu czasu. Dodatkowo zawsze biorę minimum urlopu, który potrzebny jest do wyjazdu i staram się wykorzystać te dni wolne maksymalnie. Na przykład w czerwcu jechałam z dziewczynami na Sycylię, wylatywałyśmy w środę o godzinie 17:40. Wszystkie bodajże wzięły tego dnia wolne, a ja spakowałam się dzień przed, w środę zaczęłam pracę wcześniej, skończyłam koło 15:30 i pojechałam prosto na lotnisko. No bo po co brać wolne, jeśli wyjeżdżam już prawie wieczorem?

Podobnie jest jak odwiedzam rodzinę w Trójmieście albo jak jeździłam do znajomych w Anglii, gdzie byłam setki razy – jeśli byłam tam w ciągu tygodnia to zabierałam ze sobą laptopa i pracowałam kilka dni zdalnie. Bywa to męczące, bo potrafię wrócić w niedzielę z dość intensywnego 2-tygodniowego wyjazdu z Malezji, a następnego dnia już do pracy. A na moich intensywnych wyjazdach nie ma zbyt wiele czasu, żeby fizycznie odpocząć. Odpoczywa się aktywnie, psychika odpoczywa, ale jednak organizm niekoniecznie. W ten sposób zaoszczędza się kilka dni – niby mało, ale przynajmniej na jeden dodatkowy wyjazd wystarczy.

Często wyjeżdżam na krótki okres czasu, w okolicach weekendu – w ten sposób można pojechać na 3-5 dni za granicę, a wziąć tylko 1-3 dni urlopu. Oczywiście są minusy, bo jest mało czasu na zwiedzanie, więc znów robi się z tego dość intensywny wyjazd, ale dzięki temu mogę podróże rozłożyć dość równo w ciągu roku i regularnie gdzieś wyjeżdżam. Moja potrzeba nowości i odkrywania jest więc zaspokojana i nie musi czekać kolejnych 3 czy 4 miesięcy na następny urlop. Do tego jestem w stanie zobaczyć więcej różnych miejsc i potem wrócić do tych krajów, które bardziej mi się spodobają. Bo żeby tak naprawdę poznać jakiś kraj, trzeba by było w nim zamieszkać na przynajmniej kilka miesięcy i przejechać go wzdłuż i wszerz.

Jak można się spodziewać sporo hajsu spędzam na wyjazdy – chociaż wiem, że da się taniej podróżować, to jak wyjeżdżam w świat chcę mieć pewność, że będę mieć gorącą wodę pod prysznicem, wygodne łóżko i brak obaw, że ktoś mnie okradnie. Raz chyba obliczyłam sobie, ile mniej więcej w ciągu roku wydałam na wszystkie podróże i wyszło mi kilkanaście tysięcy i to było bliżej dwudziestu. Nie pamiętam dokładnie ile wyszło ani czy by to rok wyjazdu do Meksyku, który był dość długi i drogi, ale wydaje mi się, że nie. Potem już więcej nie liczyłam, chyba jednak nie do końca chcę być świadoma, jak dużo pieniędzy „marnuję” na moją ukochaną pasję. Pracuję w branży IT, gdzie kokosów może nie zarabiam, ale dość dobrze płacą, bo mam już dość spore doświadczenie. Ale ostatnio mam wrażenie, że coraz więcej wydaję i oszczędności zaczynają mi się kończyć, więc trochę próbuję przystopować, zwłaszcza, że w przyszłym roku chciałabym znowu pojechać do Azji.

Od jakiegoś czasu w postanowieniach noworocznych wliczam zawsze przynajmniej 6 wyjazdów i minimum jeden wyjazd do nowego kraju. Podróże u mnie mają priorytet – są ważniejsze od kupna mieszkania (bo kredyt kosztuje), samochodu i prawie wszystkiego innego. Większość oszczędności wykorzystuję więc na nie, bo jest to moja pasja, która pcha mnie dalej w życiu i sprawia, że jestem szczęśliwa. A o własne szczęście trzeba dbać.

* Główne zdjęcie by Czaro – Langkawi Sky Bridge w Malezji (Maj 2018)

Nisia

Tutaj znajdziesz wszystkie miejsca, w których byłam, w które chciałabym pojechać wraz z mapą i opisami.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Co warto zwiedzić w Meksyku
• Straszne historie wśród malowniczych skał (Czeska Szwajcaria)
• Bajeczny Park Guelle w Barcelonie (Hiszpania)
• Zagubieni w Lesie (Wyprawa na Śnieżnik)
• Flashback: Nauka Latania (Snowboard, Czarna Góra)

Polecono mi zatrzymać się tutaj na posiłek, ale niestety jadłam w pośpiechu w pierwszym miejscu, które zobaczyłam. Znaczy to tyle, że nie udało mi się dotrzeć z pustym brzuchem na samo nabrzeże – dzieliło mnie od niego zaledwie kilka minut spacerem. Straciłam posiłek w takim miejscu:

Ale że jestem optymistką i widzę plusy w każdej sytuacji to cieszę się, że nie rozsiadłam się w spokoju przy restauracyjnym stoliku, bo spędziłabym tam cały wolny czas, rozkoszując się słońcem i jedzeniem. A w zaistniałej sytuacji, po tym jak pochłonęłam obiad w niecałe 10min, poszłam eksplorować okolicę. A jest gdzie iść, bo można wdrapać się na okoliczną górkę i mieć wspaniały widok na nabrzeże – właściwie z lotu ptaka.

Gdybym miała więcej czasu, podążyłabym dalej tą ścieżką – szła ona wzdłuż wzgórza, dając możliwość zapomnienia o miejskim klimacie i popatrzenia na morze. Możliwe, że udałoby się też wdrapać wyżej, schodząc z wydeptanej ścieżki. Kto wie czy jeszcze kiedyś się o tym przekonam…

Na Gozo spędziłam niecały dzień i już dawno zrozumiałam, że dobrze by było wrócić tam na dłużej, w cieplejszym okresie. Obie wyspy są przepiękne i idealnie nadają się na odpoczynek i leniwe zwiedzanie czy to małych uliczek przepięknych miast czy skalistego nabrzeża.

Praktyczne informacje dotyczące wyjazdu na Maltę znajdziesz tutaj. A link do mapy z zaznaczonymi miejscami, w których byłam, i linkami do wszystkich notek – tutaj.

Nisia

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Bajeczny Park Guelle w Barcelonie (Hiszpania)
• Puste Ruiny Zamku w Sagunto (Hiszpania)
• Flashback: Ta’ Pinu (Malta)
• San Sebastian – Cicha Perełka Hiszpanii
• Nadmorskie Góry (Formentor, Majorka)

Pojawiają się pewne zmiany na blogu, bo zaczyna mi się on rozrastać (ale wciąż jest pod kontrolą). Są nowe kategorie i rodzaje notek – jak na przykład obecna notka „Z życia bloga” czy notki z planami podróży (jedna się pisze). Mam nadzieję, że te drugie pomogą Wam w planowaniu podróży o wiele szybciej – ja byłabym wdzięczna za takie porady, więc mam nadzieję, że i Wam się przydadzą.

Stronę z podróżami, którą możecie znaleźć w górnym menu albo tutaj, przeredagowałam, bo zrobiła się zbyt chaotyczna. Najpierw dopracowałam mapę, o której już wcześniej pisałam, i którą regularnie aktualizuję, a teraz dodałam historie do odwiedzonych krajów, żeby pokazać je z mojej perspektywy i zachęcić Was do odwiedzin. Pojawił się też krótki opis tego, co najbardziej lubię w podróżowaniu i jakich notek możecie się spodziewać na tym blogu.

Niestety, na razie nie mam zaplanowanej żadnego wyjazdu, ale może uda się przyszykować w tym roku coś większego, bo myślę, że pora wreszcie pojechać do mojej ukochanej Azji! Trzymajcie kciuki!

Nisia

* Photo by Czesu (www.instagram.com/czesu)

Nie wiem, co jest w nim takiego szczególnego, ale coś mnie przyciąga – może to kwestia drobnej rozety nad głównym wejściem, a może schowanej z tyłu niewielkiej kopuły. Nie zastanawiam się nad tym jednak, tylko patrzę i podziwiam…

Nie wiem, czy można ufać Wikipedii, ale podaje ona interesujące informacje o domniemanych cudach w Ta’Pinu. Pierwszy z nich nastąpił, kiedy kościół próbowano rozebrać – wtedy też robotnik złamał rękę, wykonując pierwsze uderzenie, co uznano za zły omen i dzięki temu kościół przetrwał. Historia budowli jest dość ciekawa, więcej można przeczytać tu albo na angielskiej wersji, gdzie znajduje się więcej ciekawostek.

Niestety nie udało mi się tego kościołka zobaczyć od środka, bo prawie dosłownie przeleciałam przez wyspę tamtego zimowego dnia, żeby zdążyć na prom na drugą wyspę i nie zmarznąć za bardzo po zachodzie słońca (trampki zdecydowanie nie są odpowiednie do łażenia po Malcie w grudniu). Ale przystanek autobusowy znajduje się tuż tuż, więc jak już kiedyś wrócę na Gozo (a napewno wrócę, bo wyspa jest przepiękna i warta, żeby ją dokładnie zwiedzić) to zajdę i do Ta’Pinu. Miejsce to ma w sobie coś szczególnego i kusi, żeby zatrzymać się właśnie tu i oddać się kontemplacji.

Nisia

Może Ciebie zainteresować:

• Medina Azahara (Cordoba, Hiszpania)
• Praktycznie o Malcie
• Pyszne Jedzenie na Targu La Boqueria w Barcelonie (Hiszpania)
• Flashback: Twierdza co Zmieniała swe Oblicza (Zamek Św. Anioła, Rzym)
• Romantyczna Przejażdżka Łódką (Madryt, Hiszpania)

Od jakiegoś czasu chodziło mi po głowie stworzenie mapy, która będzie zbiorem moich doświadczeń, planów i inspiracji. Powstawała ona krok po kroku i wydaje mi się, że w chwili obecnej przyjęła dość ciekawą i praktyczną formę – można na niej zobaczyć wszystkie miejsca, które opisałam w notkach (są wyróżnione innym kolorem i po kliknięciu na nie pojawia się link do notki i najładniejsze moim zdaniem zdjęcia), te, które odwiedziłam (więc jest szansa, że pojawi się o nich notka – mogę też spriorytetyzować notkę o danym miejscu na specjalne życzenie, bo sporo ich jest), a także te, do których chcę się wybrać (tutaj tylko niektóre są zaznaczone, bo inaczej byłyby markery prawie wszędzie ) albo planuję to zrobić w najbliższym czasie.

Mapkę można znaleźć albo klikając w „Podróże” w prawym rogu paska u góry strony (EDIT: tam obecnie znajduje się mapa z podziałem na konkretne podróże, odpowiednimi zdjęciami i notkami i z niej najłatwiej korzystać, bo ta poniżej stała się mało cytelna) albo w poniższy link:

http://drive.google.com/open?id=1pyKo1JxNkU69vbi61FKbUQGWPQI&usp=sharing

Są 3 sposoby nawigacji po mapce:

1. korzystając z wyszukiwarki w pasku po lewej stronie (należy kliknąć na lupę) – można wyszukać konkretne miejsca (niektóre są po angielsku albo w oryginalnym języku), albo po mieście czy danym kraju;
2. używając przybliżenia na mapie – zapewne najbardziej wygodne i przydatne dla tych, których interesuje konkretna okolica;
3. przeglądając listę miejsc w pasku po lewej – są tam miejsce posegregowane na te, które chcę odwiedzić, które mam już w planach i które już odwiedziłam. W każdej sekcji są one ułożone według kolejności alfabetycznej.

Mam nadzieję, że kogoś mapa zainspiruje i przyda się do łatwego znalezienia przydatnych informacji.

Dla mnie będzie zbiorem doświadczeń i sposobem na pokazanie sobie, że spełniam swoje podróżnicze marzenia i korzystam z życia tyle ile się da. ^^

Jestem otwarta na pomysły, więc jeśli macie jakieś sugestie albo pytania, dajcie znać w komentarzu. Jeśli chcecie polecić jakieś miejsca godne zobaczenia, piszcie!

Dzięki wszystkim za wsparcie w pisaniu bloga, za pomysły, feedback, komentarze czy po prostu czytanie moich notek! Wszystko to motywuje mnie do tego, by pisać dalej – dla siebie i dla Was. ^^

Nisia

Zdjęcia z kolaża pochodzą z:

• Budząca Grozę Katedra (Kutna Hora, Czechy)
• Pomarańczowe Piaski Pustyni (Maroko)
• Tam, Gdzie Kończy Się Świat (Irlandia)
• Koloseum w Rzymie (jeszcze o tym nie pisałam )
• Z Lotu Ptaka (Sa Coma, Majorka)
• Strażnicy Starożytności (Uxmal, Meksyk)
• Miasto Pachnące Pomarańczami i Kwiatami (Cordoba, Hiszpania)
• Oszałamiające (nie) Błękitne Kaskady (Agua Azul, Meksyk)
• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo, Malta)
• Przed Siebie, Na Szczyt, Ku Wolności Brnę! (Babia Góra)

Planując wycieczkę za granicę warto przeczytać kilka praktycznych porad – dokąd jechać, gdzie spać, jak i za ile. Poniżej kilka informacji o Malcie.

Dojazd z lotniska

Malta Transfer – chyba najwygodniejsza opcja – busy, którymi można dojechać pod sam hotel (mogą zdarzyć się wyjątki w zależności od tego, dokąd dokładnie się jedzie) – wychodzi drożej niż autobus, ale taniej niż taksówka. Bilet można kupić przez ich stronę albo na lotnisku – mnie koło €8 kosztował przejazd, a jechałam do Sliemy (tuż obok St. Julian’s). Na lotnisku czekałam około 30 minut zanim wszystkich zebrali.

Taxi – mnie by kosztowało koło €20 – ceny można sprawdzić na stronie lotniska – jeśli jedzie się w większą ilość osób to lepiej wziąć taksówkę, bo zawiozą Was pod sam hotel, a nie będzie trzeba czekać na resztę pasażerów.

Autobusy – z lotniska można też podjechać autobusami – bilet kosztuje €1,50 i ważny jest przez 2h (jedziesz gdzie chcesz).

Nocleg

Moim zdaniem Sliema/St. Julian’s są dobrymi miejscówkami na nocleg – jest tam dość spokojnie i przyjemnie, no i do stolicy nie aż tak daleko (a stamtąd da się wszędzie dojechać). St. Julian’s to ładna zatoka, która jest pięknie oświetlona w nocy.

Sporo sklepów można znaleźć w okolicy, tylko trzeba wejść wgłąb, bo przy głównej drodze są głównie restauracje i hotele.

Ja spałam w hotelu Carlton – nie wiem, czy był najtańszy, ale obsługa bardzo miła i pomocna. Za 7 nocy zapłaciłam €180 za pokój dwuosobowy.

Śniadania w hotelu nie brałam przy rezerwacji, bo często jadłam na zewnątrz, a dokupienie śniadania na dany dzień kosztowało €8, czyli mniej więcej tyle samo.

I tak szczerze mówiąc, to €8 to było dość sporo, biorąc pod uwagę, że to zwykłe europejskie śniadanie typu bufet z chlebem, serem, szynką, kawą, herbatą… I do tego do najlepszych nie należało, a tuż obok była knajpka z bułkami i napojem za około €5.

Na przeciwko znajdowało się Peppi’s Sliema – mała knajpka z bardzo dobrym jedzeniem i dużymi porcjami – ceny około €15-€25 (standardowe ceny dań obiadowych na Malcie). Odwiedziłam ich kilka razy, bo menu mnie zaciekawiło, a i pracowałam z hotelu, więc daleko nie mogłam się oddalić.

Ogólne info

Malta ma 3 wyspy i jest dość mała, więc autobusami da się prawie wszędzie dojechać. Wszystkie wyspy zajmują obszar nieco większy niż Wrocław (!), zakładam, że najdłuższą da się przejechać wzdłuż w około 2h. Sporo autobusów jeździ do Valletty (stolicy), więc trzeba wziąć pod uwagę ewentualną przesiadkę.

Jadąc na lotnisko trzeba wziąć poprawkę na to, że autobus może nie przyjechać (mój nie przyjechał i stałam godzinę na przystanku).

Na Gozo kursują autobusy Hop on – Hop Off, o których pisałam już przy okazji Dwejry. Azure Window wspomniane w tamtym poście niestety zawaliło się na początku tego roku, więc nie da się już go zobaczyć – a szkoda, bo te piękne skały były jedną z głównych atrakcji Malty. Tutaj można kupić jeden bilet na cały dzień i przesiadać się do woli – autobusy kursują po danych trasach co pół godziny – w zimę dostałam bilet w cenie biletu dla dziecka (€10 zamiast €18), za to kursowały one tylko do 17:40.

Pora deszczowa – w grudniu była pora deszczowa, ale w ciągu całego tygodnia padało tak porządnie ze 2 razy. Zdarzał się też przelotny deszcz, ale dość rzadko. Grudzień jest jednym z najzimniejszych miesięcy na Malcie, ale polecam, jeśli ktoś nie lubi upałów i próbuje uciec przed mrozem w Polsce. Średnia temperatura w dzień w grudniu wynosi 17 stopni.

Co warto zwiedzić

Zdecydowanie polecam pojechać na Gozo, bo jest przepiękne – dużo tam podobnych miejsc do wyżej wspomnianego Azure Window. Malta ma bardzo długą linię brzegową, a więc dużo skał i jaskiń do zobaczenia! Piękne nabrzeże jest także w Xlendi, gdzie warto zatrzymać się na obiad w jednej z lokalnych knajpek. Na wyspie znajduje się stara świątynia zwana Ġgantija Temples (wstęp €9).

Do Gozo można (a nawet trzeba) dostać się promem z Cirkewwy (bilet standardowy dla pasażera w obie strony kosztuje €4,65). Normalnie powinny kursować gdzieś do północy, ale w grudniu 2016 ostatni wracał na Maltę o 20:15. Aktualne informacje znajdziesz na oficjalnej stronie.

Valletta jest przepiękna i klimatyczna – miasto wysunięte jest bardzo do morza, więc są stamtąd wspaniałe widoki na wyspę. Miasta na Malcie są bardzo blisko położone, więc bardziej sprawiają wrażenie osobnych dzielnic, zwłaszcza, że są do siebie dość podobne, jeśli chodzi o klimat i wąskie uliczki, przez które trzeba się przeciskać.

W Mdinie takich klimatycznych małych uliczek jest naprawdę dużo. Myślę, że warto udać się tam do katakomb niedaleko St. Agatha’s Historical Complex and Catacombs i St. Paul’s Catacombs (ich niestety nie widzialam).

Zanim wybierze się do jakiegoś miejsca, polecam zerknąć na stronę z informacjami, bo na przykład ja bardzo chciałam zobaczyć Ħal Saflieni Hypogeum, ale mi się nie udało, bo były jakieś prace konserwacyjne (info znalazłam na www.heritagemalta.org).

Do tego, jeśli kręcą Was zamki czy różne fortyfikacje, polecam Fort Manoel (Gzira) – mnie nie udało się zobaczyć, bo był otwarty tylko w weekendy (w godz. 8-20), czego strasznie żałuję, bo fort nie jest chyba wcale mały.

Inne miejsca, które chciałam zwiedzić, a nie miałam wystarczająco czasu:

• Comino/ Blue Lagoon – prześliczne miejsce, na które płynie się łódką (przejażdżki są rano i po południu), więc trzeba przeznaczyć na taki wypad cały dzień.
• Blue Grotto – podobny do Azure Window, południe Malty.
• Jaskinie na Gozo: Calypso Cave, Xerri’s Grotto i Ninu’s Cave (ostatnia bodajże dość mała).

Osobiście żałuję, że w czasie tygodnia, który spędziłam na Malcie musiałam pracować, bo po wyjeździe został mi duży niedosyt. Myślę, że będę starać się tam jeszcze wrócić – dużo widziałam, a zobaczyć mogłam jeszcze więcej! Jeśli lubisz przyrodę, skały i małe klimatyczne uliczki to nie masz się co dłużej zastanawiać, bo ten kraj jest dla Ciebie!

Nisia

Inne posty o Malcie:

• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo)
• Spokojne Uliczki Mdiny
• Flashback: Ta’ Pinu (Malta)