Jak pisałam wcześniej – sporo się u mnie działo we wrześniu, ale nie tylko we Wrocławiu. Udało mi się pojechać do Brna, na które jakoś uparłyśmy się z dziewczynami, pomimo iż znajduje się po drugiej stronie Czech. Na początku rozważałam wynajęcie samochodu, ale miałam wątpliwości czy dam radę tak daleko pojechać za jednym zamachem, biorąc pod uwagę słabe kolana. Bo o ile w tamtą stronę mogłybyśmy wyruszyć w piątek i zrobić postój gdzieś w połowie, o tyle w niedzielę trzeba by było przejechać całą trasę na raz. Bo jechać tam, żeby spędzić w Brnie tylko jeden dzień zdawało się być bez sensu (w praktyce byłyśmy tam półtora dnia, ale taka opcja wydała mi się dużo lepsza :P). Ostatecznie pojechałyśmy więc autobusem.

Niedaleko miasta znajduje się kilka jaskiń oraz przepaść Macocha. „Niedaleko” to może dużo powiedziane, bo trzeba najpierw przejechać się do Blanska oddalonego o pół godziny jazdy pociągiem. A stamtąd przejść bodajże kilka kilometrów. Nie wszystkie jaskinie znajdują się obok siebie, niektóre są otwarte tylko do godziny 16, a jedną trzeba zarezerwować dużo wcześniej, trzeba było więc ograniczyć ich liczbę.

Poszłyśmy najpierw nad przepaść, która lekko mnie rozczarowała. Była mocno zalesiona i przez to sprawiała wrażenie dość niskiej. Na dole znajdowała się jakby na wpół otwarta jaskinia, ale nie znalazłyśmy zejścia do niej, więc poszłyśmy dalej.

Jaskinia Kateřinská była jedyną, którą odwiedziłyśmy – ponoć jest jedną z większych i dlatego tam poszłyśmy. Tak właściwie to przed wyjazdem w ogóle nie zgooglowałam żadnej atrakcji Brna i okolic, wystarczyło mi, że szukałam samochodu, autobusu i noclegu i kupowałam biletu. W końcu wyjazd Brna to miał być wypoczynek, więc było mi prawie obojętne, co będziemy zwiedzać.

Jaskinia była ładnie oświetlona i faktycznie całkiem spora. Weszliśmy tam grupą z przewodnikiem (nie było innej opcji), który opowiadał po czesku – i nie, jak ktoś mówi szybko i opowiada o zabytku to nie da się zrozumieć sensu, raczej rozumie się tylko pojedyncze słowa. Ale miałyśmy ze sobą Emilię, która jest po filologii czeskiej, więc od czasu do czasu dzieliła się z nami jakimiś ciekawostkami.

Intrygujące było to, że jak cała grupa weszła do środka to przewodnik bodajże zamknął za nami drzwi na klucz… Co może pójść nie tak…?

Normalnie z chęcią poszłabym do innych jaskiń, ale tym razem nie pisałam się na taką wędrówkę! I tak zrobiłyśmy z 20 kilometrów i dało mi się to we znaki następnego dnia w postaci zakwasów łydek. Jakimś cudem nie pomyślałam, że tak będzie wyglądać nasza wędrówka (że faktycznie się namęczę :P) i nie zabrałam ze sobą niczego do jedzenia oraz założyłam sweter(!).

Do następnej fajnej jaskini było kilka albo kilkanaście kilometrów, a do tego miała zostać zamknięta za jakąś godzinę, więc postanowiłyśmy wrócić do Brna (uff!) i jeszcze tego wieczora obejrzeć katedrę.

Katedra oczywiście też była już zamknięta, więc podziwiałyśmy ją z zewnątrz. Nie było jednak tak źle, bo weszłyśmy też na wieżę widokową (jest kilka punktów widokowych w mieście) i stamtąd faktycznie katedra prezentowała się całkiem nieźle.

W Brnie znajduje się zamek Špilberk i nie byłabym sobą, gdybym nie skomentowała, że bardziej przypomina pałac niż zamek. No wiecie, bo zamek to musi być potężny, mieć ogromne mury, budzić respekt i kategorycznie być zbudowany z czerwonej cegły jak nasz piękny zamek w Malborku. Jakikolwiek inny, choćby był to zamek w Japonii, o którym niedługo napiszę (a nawet o 2 czy 3 różnych :P) czy taki jak tu – nie pasuje do mojego wyobrażenia.

Mimo tego był całkiem ładny, chociaż przyznaję, że zobaczyłam głównie dziedziniec oraz więzienie w lochach, ponieważ brakowało nam czasu na zwiedzenie całości (ponoć potrzebne są na to 3 godziny). W więzieniu już kiedyś byłam (zwiedzałam! :P), ale było zupełnie inne – tamto w Dublinie było o wiele większe i bardziej nowoczesne. Te tutaj kojarzyło mi się bardziej z obozem koncentracyjnym tylko że w lochach – pomieszczenia były ciasne z długimi drewnianymi pryczami i niczym więcej. Bardzo surowo i niezbyt ludzko.

Pani przewodnik (znowu opowiadająca tylko po czesku) mówiła, że średnia życia w celach dla więźniów skazanych na 30+ lat (w tamtych czasach prawie równoznaczne z dożywociem z powodu obniżonej żywotności – albo wydłużonej teraz :D) wynosiła 11 miesięcy. A zdarzało się, że ludzie dożywali tam tylko kilka dni, a rekordzista wytrzymał prawie 2 lat. Co ciekawe, taki więzień miał osobną celę, ale za to był przywiązany za ręce, nogi i miał kajdany też na szyi…. Zanudzić się można.

Jak na czeskie miasto przystało, Brno jest całkiem ładne i klimatyczne – sporo w nim odnowionych kamienic, warto więc spoglądać dużo w górę i po prostu przejść się po centrum. Tak właśnie spędziłyśmy resztę naszego wyjazdu. Starczyło też czasu na winko lokalne oraz smażony ser i knedliczki – trzeba w końcu pamiętać o wypoczynku i odpowiednich priorytetach.

Życie takie krótkie jest, trzeba więc znowu gdzieś jechać – tym razem do Londynu! Właściwie to byłam w tym mieście kilka razy, ale zawsze na krótko, zabieram więc tam Czarka na urodziny (sponsoring skończył się na biletach ;P) co by też trochę świata zobaczył, a co!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Kutna Hora – miejsce gdzie zwolnił czas
• Okolice Neapolu
• Spacerując wśród ruin i zapachu pizzy (Rzym, Włochy)
• Puste Ruiny Zamku w Sagunto (Hiszpania)
• Idąc Przez Mroczne Piramidy (Teotihuacan, Meksyk)

Znajdziecie więc w menu na blogu nową zakładkę z celami podróżniczymi – zarówno miejscami, które chciałabym odwiedzić, jak i aktywnościami, których z chęcią kiedyś spróbuję. Lista będzie mnie inspirować podczas wybierania nowych kierunków, a może zainspiruje także i Was.

W chwili obecnej ograniczyłam się do głównych celów, ale pewnie będę tam dopisywać więcej punktów i lista urośnie do dużych rozmiarów. Wrzuciłam także rzeczy, które zawsze chciałam zrobić, które były dla mnie ważne i które udało mi się już osiągnąć – w takim wypadku zostały one przekreślone i zlinkowane do notki, jeśli je opisywałam.

Patrząc na tą listę, zdaję sobie sprawę, że pomimo iż wcale tak dużo krajów nie zwiedziłam, to jednak udało mi się osiągnąć dość dużo ciekawych rzeczy. Daje to satysfakcję, która dalej pcha do działania i spełniania swoich marzeń.

Z jednej strony fajnie byłoby po prostu wyjechać na rok czy dwa w podróż, bo sporo nowych miejsc mogłabym zobaczyć, ale myślę, że w takim wypadku jedne wrażenia przyćmiewałyby drugie, a po jakimś czasie długa podróż stałaby się męcząca. Potrzebuję odskoczni od czasu do czasu, aby wyjazd ułożył mi się w głowie i emocje choć trochę opadły. Inaczej ciężko jest zachwycać się nowymi miejscami, zwłaszcza jeśli nie są tak imponujące jak te poprzednie. Tak było z Sycylią, na którą poleciałam 10 dni po powrocie z Malezji. I o ile wiem, że Sycylia była ładna, tak nie ma porównania z dzikimi plażami Perhentian Island. Myślę więc, że nie byłam w stanie naprawdę jej docenić i całkiem możliwe, że jeszcze tam wrócę.

Wyjeżdżając więc w długą podróż, musiałabym gdzieś po drodze zamieszkać, przez jakiś czas pożyć w miarę normalnie i odsapnąć, żeby „przetrawić” wszystkie wrażenia. Albo zająć się pisaniem bloga. A kto by za to wszystko płacił…? Rozsądek w tym wypadku bierze górę – przynajmniej na razie. (całe szczęście, że nie rzucam się w wir pasji tak totalnie bezmyślnie – chociaż to by napewno przyniosło nowe doświadczenia i jest kuszące )

Zmieniając temat, nie mogę pozbyć się mapy Google’owej, którą kiedyś stworzyłam. Zamieniłam ją jakiś czas temu na mapę Polarsteps na mojej stronie z podróżami, ale cały czas siedzi mi w głowie i ciągle jej używam. Bo w gruncie rzeczy to obie te mapy mają inne zastosowanie:

1. na mapie Google’owej można zaznaczać pojedyncze miejsca – zarówno te odwiedzone, jak i te, w które chciałabym pojechać. Zdarza mi się też linkować do stron lub zdjęć w sieci, które mnie zainspirowały.
2. na mapie Polarsteps można zobaczyć konkretną podróż z miejscami odwiedzonymi w kolejności chronologicznej wraz ze zdjęciami i opisem – jest to więc bardziej plan podróży.

Obie wydają mi się przydatne, więc na razie je zostawiam – druga pojawiła się już w menu.

Chodzi mi też po głowie zmiana wyglądu bloga, ale ta myśl jeszcze we mnie nie dojrzała. Jakby nagle coś się zmieniło, to się nie zdziwcie, to wciąż będzie ten sam blog.

Kilka miesięcy temu straciłam zapał do pisania (może to być związane ze zwyczajowym snem zimowym albo tym, że skończyły mi się notki o Malezji i nie byłam za granicą od października, czyli zwiedzania Porto), ale powoli motywacja i chęci wracają. Całe szczęście, bo już się bałam, że blog zacznie powoli umierać przed nadciągającymi 3 urodzinami. Nie można do tego dopuścić!

Cały czas rozglądam się, żeby gdzieś polecieć, ale wszędzie w Europie jest teraz dość zimno, lotów tanich z Wrocławia do nowych krajów brak, a wielkimi krokami zbliża się wyjazd do Japonii! Przydało by się ogarnąć ten wyjazd, bo zostało tylko 40 dni, a my nawet nie mamy noclegów! :O Ale ta Japonia taka przerażająca, że boję się jej tykać!

Ach, gdyby tak wrócić na ciepłą plażę, powylegiwać się w słońcu i popływać w ciepłym morzu – ale bez obawy, że zeżre mnie rekin. Naczytałam się dziś o rekinach, na przykład, że żarłacz biały występuje też i w Morzu Śródziemnym :P. Niby one nie żywią się ludźmi, ale jednak czasem atakują niesprowokowane. Będąc na Majorce, czasem się rozglądałam z lekką obawą, czy gdzieś tam nie ma rekina – może była to jednak intuicja, a nie strach!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Dlaczego Nie Podobało Mi Się Na All Inclusive (Sa Coma, Majorka)
• Plantacje herbaty w Cameron Highlands (Malezja)
• Idąc Przez Mroczne Piramidy (Teotihuacan, Meksyk)
• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo, Malta)
• Flashback: Zwinne Kózki w Maroko

Jeszcze będąc w Polsce dostałam namiary na Łukasza, który oferował wycieczki w Kuala Lumpur i okolicach. Zainteresował mnie wyjazd do Sanktarium Słoni w Kuala Gandah, w co wliczone było także zwiedzanie Batu Caves.

Na samym początku Łukasz powiadomił nas, że jego nie będzie w kraju, ale może wysłać w zamian Malaja mieszkającego w Kuala Lumpur. Wcale nam to nie przeszkadzało, a nawet pasowało, bo byliśmy w stanie usłyszeć o życiu w Malezji od kogoś, kto mieszka w tym kraju całe życie, a także o islamie z perspektywy Malaja. Brak większego doświadczenia w oprowadzaniu w tym wypadku nie miał też większego znaczenia – usłyszeliśmy opowieść płynącą prosto z duszy i ciekawą. Opowieść nie powtarzaną dzień w dzień. Nie twierdzę, że wprawiony przewodnik byłby gorszym wyborem, tylko innym.

Jako że w Kuala Gandah nie trzeba być zbyt wcześnie, w wycieczkę wliczona jest wizyta w Batu Cave – świątyni hindu znajdującej się na wzgórzu na obrzeżach miasta. Można tam normalnie dojechać pociągiem, ale w maju były jakieś roboty i pewien odcinek był chyba zamknięty. Nie wybrzydzaliśmy więc, tylko skorzystaliśmy z oferty Łukasza.

Za jaskinią, tam gdzie teraz stoją osiedla mieszkaniowe, kiedyś była dżungla, po której dzieciaki jeździły na rowerach. Aldin pamięta te stare lata i ten dawny las. Opowiada, że jak wrócił po 20 latach, zaskoczony zobaczył, że wszystko zostało wycięte i zastąpione mieszkaniami. Dżungla się kurczy, ludzie wycinają zwierzętom domy i z tego względu zwierzęta przychodzą do ich domów i grzebią w śmietnikach, szukając jedzenia. Na osiedlach grasują małpy, a do tego jest brudno.

Małpy są właściwie wszędzie – pełno ich pod wejściem na wzgórze, na schodach czy w środku jaskinii. Wiem już, że lepiej nie zwracać na siebie ich uwagi, więc nie zaczepiam ich oraz odchodzę jeśli jakaś zbyt długo się na mnie gapi – to napewno znak, że coś kombinuje i trzeba czym prędzej oddalić się zanim jakaś głupia myśl wykiełkuje w jej podłej główce. Udaje mi się strzelić jakieś zdjęcia, ale to szybciutko, szybciutko. Dziwią mnie ludzie, którzy je zaczepiają czy wołają – widać, że proszą się o kłopoty. Małpy kradną ludziom jedzenie, wodę i różne inne drobiazgi. Słyszałam kiedyś nawet historię o ukradzonym paszporcie i wymianie na owoce. Trzeba więc uważać na to co wsadzone jest w zewnętrzne kieszenie plecaka i trzymać się z daleka od tych małych złodziejaszków.

Na samym dole, niedaleko parkingu stoi posąg przedstawiający Murgana – nie sposób go nie zauważyć, bo ma pewnie z 20 metrów. Trudno go objąć całego w kadrze, nie oddalając się zbytnio. Jest naprawdę ogromny i robi wrażenie. Wszyscy cykają sobie fotki, ale dziś, w czasie ramadanu, nie ma tu zbyt wiele ludzi. I tak jest więcej niż w jakiejkolwiek innej atrakcji, którą widzieliśmy w Malezji. Ale tłumów nie ma i bardzo mi się to podoba.

Nie wpuszczają mnie w szortach poza bramę, pokazując tablicę z dozwolonym strojem. Ciekawe, że ramion nie trzeba zakrywać, ale spódnica za kolana obowiązkowo musi być. Zawiązuję więc w pasie specjalnie przygotowaną na tę okazję długą chustę, którą swoją drogą kupiłam w Malezji. Przydała się głównie na Perhentian Island i Langkawi, żeby nie iść w samym stroju kąpielowym na plażę, oraz żeby okryć się nią na łódce.

Tak obwiązana mogę iść dalej. Wchodzimy po schodach, nie wiedząc ile można się ich spodziewać – 120, 250, 300…? Schody ciągną się wysoko, ale na samej górze stwierdzam, że jest łatwiej niż wydawało mi się na początku. Po drodze zatrzymuję się, żeby zrobić kilka zdjęć i podziwiać piękny widok na miasto. Daje mi to chwilę na odpoczynek, dzięki któremu mniej się męcze nawet z moją kiepską formą.

Za to jaskinia, w której znajduje się świątynia, jest mniejsza niż mi się wydawało. Tak naprawdę najpiękniejszy widok jest w górę, w stronę prześwitu i skał – co chwilę więc zadzieram głowę. Próbuję też zrobić dla Was ładne zdjęcie, ale nie bardzo mi to wychodzi. Aparat nie jest w stanie pokazać tego, co widzę, a widzę ogromne skały pnące się do góry, a pośród nich prześwit ukazujący błękitne niebo.

Jak się okazuje zarówno tutaj jak i później w Sri Manhammariam, świątynie hinduistyczne nie są bogate zdobione jak świątynie buddyjskie, nie ma w nich ogromnej ilości złota czy pięknie zdobionych figurek. Są skromne obrazy i postacie pełne kolorów zamiast bogactwa. Miejsce jest więc dość skromne, nie ma wiele ołtarzy ani rzeźb.

Jest za to koleś, który karmi małpy i daje turystom jedzenie. Dziwi mnie to pomimo tego, że wydaje się być częścią obsługi. Ze dwa razy wcześniej spotkałam na swej drodze obwieszczenia, że za karmienie małp grozi grzywna i jest to zakazane, odmawiam więc i dalej oglądam jaskinię.

W drodze powrotnej chcemy zajść do Dark cave, które okazuje się być muzeum. Niestety, trwają prace konserwacyjne, nie ma więc wstępu. Schodzimy na dół i przedwcześnie żegnamy się z tym miejscem. Myślałam, że będziemy tu mieć zbyt mało czasu, a tymczasem godzina na spokojnie wystarczy. Jesteśmy gotowi ruszać w dalszą drogę.

Wygląda na to, że Aldin sceptycznie podchodzi do przyszłości swojego kraju – nie wiem, czy ma podstawy, ale boi się, że za 10-20 lat nie będzie już czego wycinać, bo lasy znikną – zostaną zastąpione palmami czy bambusami. Chwali technologię, która otwiera drogi i możliwości – na przykład można uczyć się języka przez internet, ale i przynosi problemy, jak wspomniana wycinka drzew. O naturę trzeba dbać, żeby było co pokazać następnym pokoleniom i chociażby turystom. Uważa, że to tym powinna chwalić się Malezja, a nie ogromnymi miastami.

Z powodu wycinki przesiedlane są też słonie, ponieważ zabierany jest im dom i potrzebują więcej przestrzeni do życia. Słoń jest bardzo inteligentny, ma bardzo dobrą pamięć i całe życie chodzi tymi samymi ścieżkami, na przykład w poszukiwaniu jedzenia. Nawet jeśli w międzyczasie na tej trasie wytną wszystkie drzewa i postawią domy to i tak słoń będzie kontynuował drogę tymi samymi ścieżkami, nie zważając na zmianę otoczenia. To oczywiście znaczy, że może stratować ludziom domy oraz farmy i sporo namieszać, powodując konflikty słoniowo-ludzkie.

Więcej o słoniach i sanktuarium będzie już wkrótce, bo wyszła mi notka-potwór, która straszy swoim rozmiarem – sama bym jej nie przeczytała, widząc u kogoś innego.

Praktycznie

Za wiele podobnych wycieczek trzeba zapłacić min 250 MYR za osobę, nasza kosztowała 280 RM/ 2 osoby + 25 RM/2 os za wjazd na autostradę, kierowca odebrał nas z hotelu, zawiózł najpierw do Batu Caves, a potem do Kuala Gandah. Poopowiadał dość sporo ciekawostek na temat życia w Malezji, życia jako Muzułmanim (sama wypytywałam, bo niewiele wiem na temat islamu i mnie to ciekawiło) oraz trochę więcej różnych rzeczy. Aldin był bardzo miły i pomocny, chętnie odpowiadał na pytania, sam po malajsku wypytywał pracowników Sanktuarium (nigdy wcześniej tu nie był) i dzielił się z nami informacjami po angielsku.

Strona Łukasza: www.visitor-tour.com
Jeszcze nie działa w pełni, ale można skontaktować się z nim albo mailem albo przez whatsup, jeśli nie chce się dzwonić.

Orientacyjne ceny jednodniowych wycieczek (u nas było za 2 osoby):

• Cameron Highlands (plantacje herbaty i truskawek) – 400 RM
• Genting Highlands (miasto w chmurach oraz chińska świątynia) – 200 RM
• KL round max 5hrs – 180 RM
• KL round max 8hrs – 260 RM
• Melaka – 370 RM
• Airport transfer – 90 RM

Z tego co wiem to Łukasz oferuje pełny serwis w George Town, Taman Negara, Cameron Highlands, na wyspy Perhantian oraz Langkawi oraz przygotowuje pełny pakiet na całą Malezję, wyspę Redang oraz Borneo (Sabah, Serwak).

O kosztach całego wyjazdu do Malezji przeczytasz tutaj.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Wszystko co wiem o Malezji
• Grecja to nie tylko plaże (Meteory, wąwóz Enipeas)
• Niesamowicie Kolorowy Kościół – Sagrada Familia w Barcelonie (Hiszpania)
• Co Warto Zobaczyć na Majorce (Hiszpania)
• A może by tak Meksyk?
• Życie Bez Czasu

Nie będzie więc w tej notce nic o plażowaniu (ale o plażach trochę tak, bo jednak cieżko jest ich uniknąć na takiej wyspie) ani o Palmie, głównym mieście Majorki, którą zapewne też warto odwiedzić. Nie, tu będzie o trochę innych miejscach i aktywnościach. Czytajcie dalej!

1. Kanion Torrent de Pareis

Jednym z takich nieziemskich moim zdaniem miejsc na Majorce jest kanion zwany Torrent de Pareis znajdujący się na północy wyspy. Na miejsce można dojechać samochodem, dopłynąć statkiem albo wybrać się na jednodniową wycieczkę organizowaną przez lokalne biura podróży – do kupienia w hotelach albo punktach informacji.

Żeby dotrzeć do samego kanionu, należy przedostać się przez kilkudziesięciometrowy tunel wykuty w wysokiej skale. Tam naszym oczom ukaże się mała plaża, gdzie fale w hukiem rozbijają się o skały, oraz długie przejście wzdłuż budzącego podziw kanionu.

Już w drodze napotykamy przepiękne widoki – woda mieni się niesamowitymi odcieniami błękitu okalając groźne kamienie.

Więcej o tym miejscu dowiesz się tutaj.

2. Górzysty półwysep Formentor

Na północnej części wyspy rozciąga się pasmo górskie długie na 90 km zwane Serra de Tramuntana. Pasmo to zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO – nie ma w tym nic dziwnego, bo z licznych miejsc widokowych można podziwiać piękne góry i skaliste wybrzeże.

Gdyby było Ci mało, zawsze możesz zatrzymać się na plaży, do której również można dopłynąć statkiem, dojechać autem albo zafundować sobie jednodniową wycieczkę. Dla wymagających są do wynajęcia luksusowe leżaki (albo wręcz łóżka!), ale trzeba przygotować się na wysokie ceny.

Więcej o tym miejscu dowiesz się tutaj.

3. Jaskinie

Ponieważ linia brzegowa Majorki jest bardziej skalista niż piaszczysta, ukrywa ona liczne jaskinie, do których można wpłynąć przy odrobinie pomocy.

Najbardziej znaną jaskinią (przynajmniej na wschodniej części wyspy) jest Cuevas del Drach. Mnie niestety nie udało się tam dotrzeć (czego zresztą nie żałuję, bo wszystkie inne atrakcje zaspokoiły moją żądzę zwiedzania), ale z tego co wiem można tam bez problemu dojechać autobusem albo samochodem. W trakcie zwiedzania można przepłynąć się łódką po podziemnej rzece oraz załapać na koncert muzyki klasycznej, który napewno robi niesamowite wrażenie w takiej scenerii. Info na oficjalnej stronie w angielskiej wersji językowej.

My jednakże wybraliśmy opcję zapewniającą o wiele więcej wrażeń – wraz z chłopakiem popłynęliśmy z firmą Skualo pozwiedzać jaskinię w Porto Cristo. Ekipa odebrała nas spod hotelu w Sa Comie, następnie zapewniła odpowiedni sprzęt i zabrała nas pontonem na dziką przejażdżkę!

Uwaga! Warunkiem wykupienie tej mini wycieczki była umiejętność pływania, która naprawdę się przydaje. Czemu? Po pierwsze – trzeba wpłynąć do jaskinii, której wejście jest lekko zalewane. Po drugie – wędrówka po jaskinii wymaga pewnej kondycji, żeby pochodzić po skałach (ekipa pomaga jak trzeba), a w kilku miejscach nie ma innej możliwości poruszania się dalej jak pływanie (bez dostępu do dna!) oraz skok do wody.
Dużo emocji i świetna zabawa – zdecydowanie polecam!

Więcej o wyprawie dowiesz się tutaj.

4. Vuelta Isla – urozmaicone zwiedzanie wyspy

Na miejscu jest sporo wycieczek oferowanych przez hotele i w punkcie informacji turystycznej (operowane przez te same firmy). Z mojego doświadczenia wynika, że taniej wychodzi korzystać z ich oferty niż przez polskie biura podróży (o naszej wyprawie na all inclusive i tym jak mi się (nie)podobało dowiesz się tutaj). Oczywisty minus jest taki, że polscy rezydenci często oferują wycieczki z pilotem mówiącym w języku polskim, a przy kupnie wycieczki w innym miejscu, tego nie dostaniesz. Ale wszystkie te wyjazdy zabierają ludzi albo bezpośrednio z hoteli albo z punktów odbioru niedaleko (ulice na Majorce bywają ciasne i ciężko dostać się do niektórych budynków). Polecam przejrzeć dostępne opcje, bo jest ich całkiem sporo.

Jedną z takich jednodniowych wycieczek jest Vuelta Isla, która zapewnia różnorodność środków transportu. Chciałbyś przejechać przez górskie pozakręcane drogi, które straszą przepaścią? Kusi Ciebie rejs katamaranem? A może chciał(a)byś poczuć się jak Hercules Poirot w słynnym filmie „Morderstwo w Orient Expresie” i przejechać się drewnianym starym pociągiem (zdecydowanie mniejszym i nie luksusowym, ale wciąż! )? Ta wycieczka jest więc idealna dla Ciebie!

Wyżej wspomniany kanion jest częścią tej wycieczki, więc masz 2 w 1.

Więcej informacji o Vuelta Isla znajdziesz tutaj.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Tutaj znajdziesz opisy miejsc, w których byłam wraz z linkiem do mapy.

Inne ciekawe posty:

• Z lotu ptaka (Majorka)
• Wszystko co wiem o Majorce
• Bajeczny Park Guelle w Barcelonie (Hiszpania)
• Ruiny Wśród Chmur (Monte Albán, Meksyk)
• Spokojne Uliczki Mdiny (Malta)
• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo, Malta)
• Chilloutując na plaży Pantai Cenang na Langkawi (Malezja)

Nie mam żadnego doświadczenia w montowaniu filmików, więc musicie mi to wybaczyć.

Pierwszym małym wyzwaniem jest wskoczenie do wody z pontonu, którym przypłynęliśmy pod jaskinie, do wzburzonego morza. Niektórzy mogą mieć drobne obawy świadomi tego, że nie sięgają dna (może po raz pierwszy w życiu), zamiast więc wskakiwać z impetem i ryzykować, że opiją się bardzo słonej wody, zręcznie ześlizgują się do morza.

Następnym drobnym wyzwaniem jest nauczenie się pływać w piance, bo niby z założenia jest to prostsze niż pływanie bez niej, ale okazuje się, że zasady poruszania się w wodzie są w takim wypadku nieco inne i trzeba zdać sobie z nich sprawę, bo nikt niczego nie objaśnia. Na przykład pływanie żabką w piance jest zupełnie nierealne, bo tyłek idzie automatycznie nad powierzchnię, a tym samym głowa pod wodę, co lekko utrudnia poruszanie się nad falami. Ale za to jest możliwe, aby stać w wodzie pionowo i lekko ruszać rękami i nogami poruszając się powoli do przodu – bardziej przypomina to zabawę niż pływanie i przy tym mocno uczy cierpliwości.

Potem nadchodzi trochę większe wyzwanie, bo po krótkiej walce z falami i pianką trzeba wpłynąć do jaskini. Jeśli masz szczęście, poziom wody nie będzie zbyt wysoki i nie okaże się to zbyt trudne. Jeśli natomiast fale rozbijają się mocno o skały przy wejściu, musisz (tak jak my) wyciągnąć rękę daleko przed siebie, żeby złapać jednego z opiekunów, a potem dać nura pod wodę, żeby uniknąć uderzenia kaskiem o sufit (czyli skały). Ale nie martw się, nie jesteś sam – z przodu ciągnie Ciebie jeden instruktor, a z tyłu pcha drugi, jest więc bardzo małe ryzyko, żeby ta akcja się nie powiodła.

Jak się okazało w naszym przypadku – mieliśmy szczęście, bo przez silne fale następnego dnia nie organizowali już wycieczek, bo nie dałoby rady wejść (ani wyjść) do jaskini.

Pierwszy (najważniejszy) etap masz już za sobą, możesz więc być z siebie dumny – chyba że własnie walczysz z narastającym uczuciem klaustrofobii (nawet jeśli do tej pory było Ci obce) – zdajesz sobie bowiem sprawę, że droga, którą właśnie pokonałeś jest jedynym wejściem (i wyjściem!).

Szybko to jednak mija, bo eksplorowanie jaskini jest niezmiernie ciekawe i można się przy tym zrelaksować (o ile kręcą Ciebie takie aktywności).

Oglądasz wszystko wokół, jednym uchem słuchając przewodnika opowiadającego o niesamowitych formacjach skalnych i fantazjującego na temat piratów chowających tutaj skarby – w końcu jest to miejsce idealne: nierzucające się w oczy i zauważane tylko przez wtajemniczonych.

Zauważasz piękne stalaktyty i stalagmity oraz inne twory ziemi. Dużo chodzisz po skałach – czasem jest to łatwe jak spacer po bułki, a czasem wymaga ześlizgnięcia się z bloku skalnego czy wspinania się w górę. Jest też wyjątkowe miejsce z pięknym widokiem na podziemne jezioro – jeśli będziesz mieć farta, jako wybraniec siądziesz na skale kilkanaście metrów nad jeziorem, a nogi będą zwisać Ci bezwładnie, bo zabraknie dla Ciebie miejsca na oparcie ich. Za to widoki są niesamowite, zwłaszcza gdy wszyscy wyłączą latarki i zostanie tylko jedna rzucająca światło na kilkanaście metrów wgłąb wody.

Kolejnym wyzwaniem jest zeskoczenie ze skały (nie, nie z tych kilkunastu metrów, ale jak już zejdziesz na dół ), bo nie ma innej drogi. Widzisz, że jedyna opcja to skoczyć z kilku metrów do wody (chociaż z początku możesz to negować), ponieważ próba schodzenia po śliskich stromych skałach może skończyć się upadkiem i uderzeniem w głowę. Kombinujesz więc jeszcze przez chwilkę, bo każdy pokonany w dół centrymetr daje Ci zmylne poczucie bezpieczeństwa, by potem skoczyć z kilku metrów do wody. I mimo iż zawsze unikałeś skakania ze skał, mimo iż zawsze się tego bałeś, zaczynasz zdawać sobie sprawę, że nie jest to ani trudne ani niebezpieczne, a okazuje się nawet całkiem fajne i ekscytujące.

Dochodzi do tego jeszcze ulga spowodowana tym, że tutaj woda jest idealnie czysta – nie grozi Ci więc wypalenie przełyku słoną wodą, bo takiej tu nie ma. Jeśli już więc pozbyłeś się strachu, nie martw się – kawałek dalej znów czeka Ciebie przymusowy skok.

Kolejnym ciekawym przeżyciem jest położenie się na powierzchni wody, kiedy wszystkie światła zostały zgaszone. Dryftujesz tak w zupełnej ciemności, w ciszy, nie wiedząc dokąd zmierzasz ani co znajduje się naokoło Ciebie. Totalnie nic nie widać i tylko Twoja wyobraźnia może pomóc Ci połączyć kropki i stworzyć obraz otaczającej Ciebie rzeczywistości – czy w międzyczasie coś sobie dopowie, by wzbudzić lęk? Czy będziesz tak leżeć w nicości, bez kontaktu ze światem zewnętrznym?

Eksploracja jaskiń jest naprawdę niesamowitym przeżyciem, zwłaszcza jeśli idziesz pod czyjąć opieką i nie musisz się niczym martwić. Koszt naszej wycieczki to 69 Euro. Woda miała około 19 stopni – bez pianki więc byłoby ciężko, żeby się nie wyziębić i wciąż czerpać przyjemność z pływania. W bazie dostajesz pianke, kask i butki gumowe (przydają się, bo inaczej można się poobijać i podrapać).

Na miejsce płynie się dość szybko pontonem, co przynosi wielką frajdę – ponton unosi się często w powietrzu i potem z wielkim hukiem opada na fale, wywołując piski i salwy śmiechu podróżnych. Załoga pilnuje, żeby wszystko odbyło się przyjemnie i bezpiecznie. Cała wyprawa trwa około 2,5 – 3 h. Jest możliwość podwiezienia z i do hotelu. W trakcie robione są zdjęcia, które można potem kupić za 10 Euro (niestety była awaria techniczna z naszymi zdjęciami i dostaliśmy tylko te ogólne, a nie robione danego dnia ;( ).

PS. Czaro filmował wycieczkę używając kamerki zamontowanej na klatce piersiowej, więc nie topił się w przeciwieństwie do tego, co sugerują niektóre filmiki (gdyby miał kamerkę przymocowaną do kasku).

* Wpis zawiera zdjęcia od Skualo z Porto Cristo (oznaczone logiem) – ciężko było zanurkować z lustrzanką pod wodę. Pozostałe pochodzą z kamerki sportowej Czarka, który brał udział w wycieczce razem ze mną.

Nisia

Inne wpisy z okolic:

• Nadmorskie Góry (Formentor)
• Romantyczna Przejażdżka Łódką (Madryt)
• Tapas, Tapas I Jeszcze Raz Tapas!
• Flashback: Plaza de America
• Hiszpania moimi oczami

Przeszłam się z nimi naokoło katedry, którą oglądałam dzień wcześniej, a której oni jeszcze nie widzieli, bo dopiero co przyjechali.

Szkoda mi było wchodzić do środka, bo sprawiała wrażenie małej i nie wartej ceny 5€ za wstęp – wystarczająco dużo katedr w życiu widziałam – i oto znów objawy, że mi się w głowie poprzewracało od tego jeżdżenia Katedry i kościoły nie wydają mi się już takie fajne, są tylko przejawem przepychu… chociaż przyznaję, że niektóre z zewnątrz są piękne…

Zawiodłam się trochę, ponieważ katedry nie da się zobaczyć w pełej okazałości w żaden sposób, bo znajduje się w samym centrum miasta i z każdej strony otoczona jest budynkami (w dość bliskim położeniu). Najlepiej widać to z góry:

Miałam taki niecny plan, żeby zabrać chłopaków do muzeum jaskiń, bo znajdowało się w głąb dzielnicy, o której słyszałam plotki, że lepiej nie kręcić się po niej samemu po nocy (chciałam więc ich wykorzystać! ). Przedstawiłam im go, ale na początku chyba do nich nie docierało, bo zatrzymywali się co chwilę – coś ich ciągle interesowało, gdzieś włazili, coś fotografowali (normalnie gorzej niż ja!) i mało brakowało, a byśmy do muzeum nie zdążyli! Ale plus tego był taki, że dowiedziałam się o kilku całkiem ładnych domach, które zwiedziłam dnia następnego.

W sumie to trochę się cieszyłam na to spotkanie, bo w 100% samotnikiem nie jestem, a raczej zwierzakiem stadnym i od czasu do czasu dobrze z kimś pogadać i połazić (ale jeden wieczór zupełnie mi wystarczył ). Dowiedziałam się od nich jak wygląda i ile kosztuje wynajem samochodu – ok 780zł na tydzień, co nie wydaje się być drogo, jeśli podróżować w 4 osoby, a w planach jest dużo przejazdów. Trzeba więc wreszcie skonczyć to prawko i zacząć jeździć to tu, to tam. ^^ Jeszcze tylko samochód i nic mnie nie powstrzyma, żeby przejechać Polskę wzdłuż i wszerz. A po Polsce przyjdzie czas na cały świat!

W drodze do muzeum były piękne widoki i do tego zachodzące słońce rzucało pomarańczowe światło na Alhambrę i tutaj również ja nie mogłam się powstrzymać, żeby nie przystanąć i porobić zdjęcia.

Trzeba przyznać, że Hiszpania jest cudowna, czas płynie tam swoim rytmem (zdecydowanie wolnym!), a ludzie są wyluzowani i gadatliwi (i często zbyt głośni ). Spacer po Sacromonte był super i należy go wziąć pod uwagę, planując pobyt w Granadzie. Słyszałam opinie, że jest to miejsce niebezpieczne, ale takiego wrażenia nie odniosłam. Koło 21 zrobiło się pusto i od czasu do czasu kręcili się jacyś dziwni ludzie, ale nikt nikogo nie zaczepiał i jak na mój gust nie było się czego bać.

Prędzej można było wystraszyć się dziwnego typka, u którego zamowiliśmy falafele, bo koleś miał lekkiego zeza na jedno oko (co samo w sobie nie jest złe, ale w tym wypadku potęgowało wrażenie, że coś z nim nie tak), przyćmiony wzrok i bardzo powolne ruchy, a na jedzenie czekaliśmy chyba z 20minut. Obsługiwał nas Arab w średnim wieku, a stoliki znajdowały się w sklepie z lampami i słodyczami, który był zarówno barem. Dziwne miejsce, klimat jak w Maroko, szukałam więc w menu marokańskiej herbaty (ach, ten sentyment, ach te wspomnienia!), ale niestety nie znalazłam.

Wracając do muzeum, byliśmy na miejscu 20 min przed zamknięciem i udało się nam dostać zniżkę w postaci wejścia dla jednej osoby gratis (normalnie 5€ i z reguły zwiedzanie trwa koło 40 min).

Jaskinie wydały mi się bardzo ciekawe, każda z nich była właściwie osobnym pomieszczeniem na różne rzeczy, na przykład znajdowała się tam sypialnia, „stajnia”, wiklinowy warsztat czy pokój do tkania. Niestety nie przeczytaliśmy wszystkich informacji, ale wyrobiliśmy się w 20min, a ja byłam usatysfakcjonowana.

Kliknij, aby zobaczyć pokaz slajdów.

Kawałek dalej, już nie w muzeum, ale wciąż na obszarze Sacromonte, znaleźliśmy inną jaskinię przerobioną na dom, w której obecnie mieszkał jakiś Marokańczyk i udostępniał zwiedzanie w cenie 1€. Tutaj atrakcją był kot siedzący spokojnie na krześle przy wejściu i następny śpiący twardo na poduszce (przypuszczam, że ten został podstawiony i zmuszony do leżenia w tak uroczej pozycji dla uciechy zwiedzających ).

Wieczorem miałam nagły zjazd energetyczny i nie miałam już na nic siły. Poszłam więc do hostelu, a chłopacy ruszyli na flamenco.

Hostelik, w którym się zatrzymałam był nieduży (wszystko małe, ciasne i klimatyczne w tej Hiszpanii ), kuchnia była (śniadania nie podawali, trzeba było samemu ogarniać, ale herbatę i kanapki dało się zrobić), a pokój 2-osobowy (2 dorm, więc nie prywatny, a mieszany z innym gościem) był tak maluśki, że poza łóżkiem dwupiętrowym, szafą i umywalką nic tam nie było (nawet przestrzeni) – no, ale co więcej potrzeba w miejscu, które jest tylko chwilowym przystankiem w drodze przez flamenco, domy jaskinne, psie kupy, doniczki na ścianach i kraty w oknach – cóż komu więcej potrzeba…?

Plusem byłoby to, gdyby moja „współlokatorka” nie podejrzewała mnie o kradzież czy inne takie – wyobraźcie sobie, że podczas niedługich oględzin pokoju chciałam otworzyć drzwi do szafy zamykanej na klucz (która swoją drogą miała być bezpieczna, bo w niej zostawia się cenne rzeczy jak się śpi czy idzie w miasto). Pech chciał, że pociągnęłam lekko za drzwiczki od szafki mojej współlokatorki, które otworzyły się, mimo iż były zamknięte (!) – takie bezpieczne były te szafki (nie ma się co dziwić, bo była to zwykła szafa z ikei z zamkiem na mały kluczyk). Próbowałam je jakoś zamknąć z powrotem, żeby zatuszować moją niecną działalność, ale nic z tego nie wyszło i zapewne dziewczyna znalazła drzwi otwarte jak wróciła i sprawdzała plecak, czy napewno niczego nie brakuje. No cóż, nocleg w takim małym pokoju kosztował mnie niecałe 13€, więc nie ma się co dziwić – dostaje się takie bezpieczeństwo, za jakie się płaci.

W każdym razie wieczorem nie spotkałam współlokatorki, bo przyszła jak już spałam, a rano miałam wrażenie, że mnie unikała – widziałam ją tylko przez sekundę jak wyszła już w pełni ubrana z łóżka z plecakiem na plecach (tam ogarniała się za zasłonką) i chyba nawet nie odpowiedziała na moje przyjazne „hola!” (starałam się, żeby było przyjazne! ). A może wydawało mi się, bo była to Chinka, a Azjaci często są zdystansowani i podejrzliwi (?)… A dzień wcześniej znajoma mowiła mi, żebym zagadywała do ludzi, bo to takie fajne… i jak tu żyć, się pytam?!

Kliknij, aby zobaczyć pokaz slajdów.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Cichaczem przemknąć koło ochrony to rzecz normalna przecież (Granada)
• Tapas, Tapas I Jeszcze Raz Tapas!
• Niesamowicie Kolorowy Kościół – Sagrada Familia w Barcelonie (Hiszpania)
• Flashback: Twierdza co Zmieniała swe Oblicza (Zamek Św. Anioła, Rzym)
• Cała Uwaga Skupiona na Malezji
• Flashback: Ta’ Pinu (Malta)