Zeszły rok był całkiem niezły pod kątem podróżowania – było kilka nowych krajów i do tego 2 stolice. Zdałam sobie sprawę, że jeśli faktycznie chcę zwiedzić wszystkie stolice Europy to muszę trochę przyspieszyć, bo w takim tempie nie starczy mi życia. ;P Tak samo jak nie starczy mi życia na zwiedzenie całego świata, chyba że będę miała dużo siły i pieniędzy na emeryturze. Stąd mam nowe postanowienia – ale o tym za chwilę…

Za granicą

Pierwszy wyjazd był w styczniu do Tajlandii – podczas gdy we Wrocławiu na dobre zagościła mroźna zima i mocno prószył śnieg, ja wylegiwałam się na plaży w Tajlandii, zwiedzałam piękne świątynie bądź biegałam po dżungli swatając się z ogromnymi motylami, a także doświadczałam zatrucia pokarmowego. Dużo przygód, nie powiem – wyjazd bardzo ciekawy. Ta niesawomita ilość słońca i pozytywnej energii trzymała mnie przez przynajmniej pół roku!

Tajlandia, Khao Sok

Dwie odwiedzone stolice to Kopenhaga, w której było dużo zwiedzania, sporo zamków i bardzo mało efektu „wow” oraz Berlin, który za to zaskoczył mnie bardzo pozytywnie i zauroczył swoją architekturą.

Zdecydowałam się też jechać z mamą do Turku w Finlandii, bo od dawna marzył mi się park rozrywki Dolina Muminków – jest to dobre miejsce nie tylko dla dzieci – mnie bardzo się tam podobało (ale ja w sumie pielęgnuję moje wewnętrzne dziecko ;P). W tym mieście było odpowiednio dużo zwiedzania na powolny weekend (czyli niedużo :P).

Jakoś w połowie roku pojechałam drugi raz na Teneryfę, gdzie po raz kolejny spróbowałam surfingu, ale także zaszalałam w ogromnym parku wodnym pełnym wielkich ślizgawek. Adrenalina była na wysokim poziomie, jestem dumna, że odważyłam się wejść na wszystkie poza najwyższą, która leciała prosto w dół i ludzie rozpędzali się tam do niesamowitej prędkości. Nigdy nie lubiłam takich ślizgawek, bo zdarzało mi się zatrzymać na środku (sic!) i wcale nie było to fajne. Tam jednak na większości ślizgawek zjeżdżało się na dwu- lub czteroosobowych pontonach i prędkość była niesamowita, nie było więc opcji zarzymać się przed końcem!

Berlin

Tym sposobem udało mi się osiągnąć trzy cele na 2024 – wyjechać 5 razy za granicę, odwiedzić nowy kraj w Europie i wybrać się na babski wyjazd.

Po Polsce

Tych wyjazdów też było trochę, zwłaszcza w dugiej połowie roku. Któregoś razu pojechałam na weekend w Tatry – zawsze myślałam, że to bez sensu jechać tak daleko tylko na 2 dni, ale znajomy zaproponował i nie trzeba było mnie namawiać zbyt długo, bo stęskniłam się za górami. Szkoda tylko, że nie udało się wejść na Świnicę – wiało tak mocno, że było to po prostu zbyt niebezpieczne. Doszliśmy tylko do Przełęczy pod Świnicą, gdzie czułam, że wiatr mnie podnosi do góry i rozsądek totalnie wygrał. Trzeba będzie wrócić!

Było też kilka mniejszych górskich wyjazdów, o których nie będę się rozpisywać: Śnieżka, Radunia, Ślęża, Stóg Izerski oraz Żmij. Tatry rozbudziły mój apetyt na wędrówki i nie został on zaspokojony aż do dziś pomimo tego, że już kilka jednodniowych wypadów w góry było w tym kwartale.

Dzięki temu osiągnęłam kolejny cel – poszłam znowu w góry – tego mi brakowało w poprzednich latach. ^^

Smrk, Czechy

Chciałam też pojechać gdzieś ze znajomymi na babski wyjazd, miało być niedaleko, padło więc na Opole, gdzie spędziłyśmy weekend gadając, śmiejąc się i odpoczywając.

Nowe doświadczenia

Od jakiegoś czasu miałam ochotę wyjechać na festiwal muzyczny, chodził mi po głowie Woodstock, ale rozkładówka nie była za ciekawa. Ostatecznie pojechałam na Rock For People w Czechach, na które skusiły mnie Offspring i Prodigy. Wyjazd mi się podobał, chociaż ciągle był tam hałas (praktycznie 24h na dobę) i tłum, i pod koniec zaczęło mnie to już lekko irytować… Ale chyba nie aż tak bardzo, bo w tym roku wracamy na festiwal – gra Slipknot oraz Linkin Park (i kilka innych zespołów typu Sex Pistols czy Kittie).

W zeszłym roku zaliczyłam też kilka fajnych koncertów, na przykład Falling in Reverse, których obecna muzyka jest mega epicka i na koncercie zaszaleli z płomieniami. Na koncert trzeba było jechać specjalnie do Łodzi, ale było warto!

Pojechałam też do Warszawy na konferencję pół-służbową z myślą, że może czegoś się nauczę, ale trochę się zawiodłam pod tym względem. Z plusów: okazało się, że networking nie jest taki trudny jak mogłoby się wydawać.

I ostatnia przełomowa rzecz – ścięłam włosy na krótko, tym razem tak na serio krótko. Do tego zafarbowałam na blond – to tak jakoś samo wyszło, nie spodziewałam się tego po sobie. xD Chociaż nie jestem pewna jak długo w krótkiej fryzurze zabawię, bo nie lubi trudnych warunków, rozjaśnianie i farbowanie jest upierdliwe, no i włosy często nie chcą mnie słuchać. Myślałam, że udało mi się je już opanować, ale się myliłam… ;(

Dodatkowo, udało mi się opublikować 5 postów na blogu w zeszłym roku, a celowałam w przynajmniej 3!

Cele na 2025

• Pojechać rowerem do Gdańska – dość ambitnie, ale myślę, że jest to wykonalne: to około 450km, nie ma za dużo podjazdów, chcę jechać na góralu, ale robić średnio 70km dziennie, co w praktyce oznacza ze 4-5h samej jazdy (czyli inedużo!) i 6-7 dni podróży. Zobaczymy czy się uda, bo kondycję obecnie mam słabą – w zimę nie jeździłam za dużo na rowerze i tylko trochę na trenażerze, a najlepiej byłoby ogarnąć ten wyjazd najpóźniej w czewcu, żeby nie jechać w upałach.
• Więcej gór – tak po prostu! Mało sprecyzowany cel, ale wiem, czego chcę
• 8 wyjazdów w ciągu roku – liczę i wyjazdy za granicę i w Polsce
• 2 nowe stolice Europy – inaczej nie zdążę zobaczyć wszystkich do końca życia zdałam sobie ostatnio sprawę, że jakoś połowa życia jest pewnie za mną, trzeba więc troszkę się zmobilizować
• 3 nowe państwa – jak wyżej, mobilizacja trwa, Żeby zobaczyć większość krajów, zwiedzając 3 rocznie, potrzebuję jeszcze jakieś 40 lat – sporo! xD
• Wyjazd na inny kontynent – tradycję kontynuujemy, może Azja, a może tym razej coś innego? Ameryka Południowa? Afryka?…
• regularne treningi (siłowe, rower, chodzenie), żeby mieć siłę na wszystkie powyższe cele i żeby osiągnąć i utrzymać dobrą kondycję na kolejne 20 lat (minimum!).

Wierzę, że się uda!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Bajkowa świątnia – Wat Rong Khun (Chiang Rai, Tajlandia)
• Hanami w Japonii
• Biały Żuraw (Himeji, Japonia)
• Londyn w 4 dni
• Nurkowanie wcale nie jest straszne! (Kreta)

Znajdziecie więc w menu na blogu nową zakładkę z celami podróżniczymi – zarówno miejscami, które chciałabym odwiedzić, jak i aktywnościami, których z chęcią kiedyś spróbuję. Lista będzie mnie inspirować podczas wybierania nowych kierunków, a może zainspiruje także i Was.

W chwili obecnej ograniczyłam się do głównych celów, ale pewnie będę tam dopisywać więcej punktów i lista urośnie do dużych rozmiarów. Wrzuciłam także rzeczy, które zawsze chciałam zrobić, które były dla mnie ważne i które udało mi się już osiągnąć – w takim wypadku zostały one przekreślone i zlinkowane do notki, jeśli je opisywałam.

Patrząc na tą listę, zdaję sobie sprawę, że pomimo iż wcale tak dużo krajów nie zwiedziłam, to jednak udało mi się osiągnąć dość dużo ciekawych rzeczy. Daje to satysfakcję, która dalej pcha do działania i spełniania swoich marzeń.

Z jednej strony fajnie byłoby po prostu wyjechać na rok czy dwa w podróż, bo sporo nowych miejsc mogłabym zobaczyć, ale myślę, że w takim wypadku jedne wrażenia przyćmiewałyby drugie, a po jakimś czasie długa podróż stałaby się męcząca. Potrzebuję odskoczni od czasu do czasu, aby wyjazd ułożył mi się w głowie i emocje choć trochę opadły. Inaczej ciężko jest zachwycać się nowymi miejscami, zwłaszcza jeśli nie są tak imponujące jak te poprzednie. Tak było z Sycylią, na którą poleciałam 10 dni po powrocie z Malezji. I o ile wiem, że Sycylia była ładna, tak nie ma porównania z dzikimi plażami Perhentian Island. Myślę więc, że nie byłam w stanie naprawdę jej docenić i całkiem możliwe, że jeszcze tam wrócę.

Wyjeżdżając więc w długą podróż, musiałabym gdzieś po drodze zamieszkać, przez jakiś czas pożyć w miarę normalnie i odsapnąć, żeby „przetrawić” wszystkie wrażenia. Albo zająć się pisaniem bloga. A kto by za to wszystko płacił…? Rozsądek w tym wypadku bierze górę – przynajmniej na razie. (całe szczęście, że nie rzucam się w wir pasji tak totalnie bezmyślnie – chociaż to by napewno przyniosło nowe doświadczenia i jest kuszące )

Zmieniając temat, nie mogę pozbyć się mapy Google’owej, którą kiedyś stworzyłam. Zamieniłam ją jakiś czas temu na mapę Polarsteps na mojej stronie z podróżami, ale cały czas siedzi mi w głowie i ciągle jej używam. Bo w gruncie rzeczy to obie te mapy mają inne zastosowanie:

1. na mapie Google’owej można zaznaczać pojedyncze miejsca – zarówno te odwiedzone, jak i te, w które chciałabym pojechać. Zdarza mi się też linkować do stron lub zdjęć w sieci, które mnie zainspirowały.
2. na mapie Polarsteps można zobaczyć konkretną podróż z miejscami odwiedzonymi w kolejności chronologicznej wraz ze zdjęciami i opisem – jest to więc bardziej plan podróży.

Obie wydają mi się przydatne, więc na razie je zostawiam – druga pojawiła się już w menu.

Chodzi mi też po głowie zmiana wyglądu bloga, ale ta myśl jeszcze we mnie nie dojrzała. Jakby nagle coś się zmieniło, to się nie zdziwcie, to wciąż będzie ten sam blog.

Kilka miesięcy temu straciłam zapał do pisania (może to być związane ze zwyczajowym snem zimowym albo tym, że skończyły mi się notki o Malezji i nie byłam za granicą od października, czyli zwiedzania Porto), ale powoli motywacja i chęci wracają. Całe szczęście, bo już się bałam, że blog zacznie powoli umierać przed nadciągającymi 3 urodzinami. Nie można do tego dopuścić!

Cały czas rozglądam się, żeby gdzieś polecieć, ale wszędzie w Europie jest teraz dość zimno, lotów tanich z Wrocławia do nowych krajów brak, a wielkimi krokami zbliża się wyjazd do Japonii! Przydało by się ogarnąć ten wyjazd, bo zostało tylko 40 dni, a my nawet nie mamy noclegów! :O Ale ta Japonia taka przerażająca, że boję się jej tykać!

Ach, gdyby tak wrócić na ciepłą plażę, powylegiwać się w słońcu i popływać w ciepłym morzu – ale bez obawy, że zeżre mnie rekin. Naczytałam się dziś o rekinach, na przykład, że żarłacz biały występuje też i w Morzu Śródziemnym :P. Niby one nie żywią się ludźmi, ale jednak czasem atakują niesprowokowane. Będąc na Majorce, czasem się rozglądałam z lekką obawą, czy gdzieś tam nie ma rekina – może była to jednak intuicja, a nie strach!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Dlaczego Nie Podobało Mi Się Na All Inclusive (Sa Coma, Majorka)
• Plantacje herbaty w Cameron Highlands (Malezja)
• Idąc Przez Mroczne Piramidy (Teotihuacan, Meksyk)
• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo, Malta)
• Flashback: Zwinne Kózki w Maroko

Całe życie chciałam podróżować, chciałam być Martyną Wojciechowską jeżdżącą po świecie i kręcącą materiały o spotkanych ludziach, piszącą artykuły o odwiedzonych miejscach. I nie chodziło tu o sławę, ale o odkrywanie nowych miejsc, przeżycia i dzielenie się nimi, zarażanie innych swoją własną pasją. Ale nigdy tak naprawdę nic w tym kierunku nie robiłam, bo zawsze miałam wymówki, zawsze coś innego było ważniejsze. Było to takie dalekie marzenie, z góry skazane na niepowodzenie. Tą chęć podróży spychałam na dalszy plan, ukrywałam ją w głębokich czeluściach mojej duszy, udając, że nie istnieje…

Punkt kulminacyjny

Aż do momentu, kiedy dużymi krokami zaczęła zbliżać się 30tka – wielka, straszna 30tka (!), która dała mi dużo do myślenia.

Wpis z serii Z Życia Bloga, czyli co się u mnie działo w tym miesiącu i jak wyglądają moje podróże od podszewki

Do momentu jak zostałam sama w pustym mieszkaniu, bo po raz kolejny rozpadł mi się związek, w którym dawałam z siebie bardzo dużo, a chyba niewystarczająco brałam dla siebie samej (no bo jak mogłam nie podróżować skoro tak bardzo chciałam?). Nikt mnie do tego nie przymuszał, robiłam to z własnej woli, więc pretensje mogę mieć tylko do siebie samej (ale i tak ich nie mam, bo po co?).

Od kiedy pamiętam zawsze mieszkałam z kimś, za młodości dzieliłam nawet pokój z bratem, a jak nikogo nie było w mieszkaniu to towarzystwa dotrzymywał mi pies. Dlatego taka nagła samotność, do której nie jest się przygotowanym jest czymś strasznym i ciężkim do przebrnięcia. Taka samotność daje dużo czasu na przemyślenia, na poznanie siebie, stawienie czoła swoim strachom oraz próbę odkrycia swoich pragnień i myślenia o nich (no nareszcie!). Wtedy powiedziałam sobie „jak nie teraz, to kiedy?” – tekst, który zdarza mi się powtarzać i który bardzo do mnie przemawia. Jeśli powstrzymywałam się z podróżami prawie do 30tki, to jak mogłam mieć pewność, że nie będę tego robić przez kolejne 10 czy 20 lat?

Zaczęłam eksperymentować, próbować różnych rzeczy, szukać tego, co lubię robić w życiu i co sprawia mi radość. Droga na początku była trudna, bo wydawało mi się, że nic mnie nie interesuje, ale w pewnym momencie odnalazłam siebie i cały czas to robię – odkrywam siebie wciąż na nowo. I jest to super uczucie! Oglądaliście może film „Jestem na tak” z Jimem Carreyem? On mnie zainspirował, chociaż tak szalonych przygód nie miałam i potrafiłam być asertywna.

Zanim potwierdziłam, że podróże to faktycznie jest coś, co kocham, zwiedziłam zaledwie 5 krajów wliczając Polskę – była tam też Anglia, Norwegia, Niemcy oraz Czechy. W Anglii mieszkałam, a jeśli chodzi o resztę to byłam tylko w jednym miejscu w każdym z tych krajów i to na krótki czas – Czechy to nawet na wycieczce szkolnej w podstawówce ;). Teraz, po 3 latach podróżowania tylko w czasie urlopów, jest ich 13 (niektóre odwiedzone kilkakrotnie), do tego byłam na 4 kontynentach i nie zamierzam na tym poprzestać. Zdarza mi się 10 czy 12 wyjazdów w ciągu roku (nie jeżdżę nigdy na objazdówki, gdzie zalicza się 3 kraje na raz) i nie jest to dla mnie czymś bardzo dziwnym – oczywiście wliczam także wyjazdy po Polsce oraz wypady weekendowe.

Nie próbuję się chwalić, ale pokazać, że ważne jest, żeby iść za głosem serca i robić to, co się kocha, bo dla mnie podróże to zdecydowanie ogromna pasja i jeżdżę tyle, bo kocham to robić. Podróże dają mi dużo radości i może jestem już od nich trochę uzależniona (potrafię to uzależnienie kontrolować), ale bez nich moje życie nie byłoby takie samo. I gdybym zaczęła wcześniej, miałabym dziś o wiele większą wiedzę i doświadczenie.

A gdybym nie zrozumiała, że moje życie musi się zmienić, to możliwe, że wciąż borykałabym się w tej niby-wegetacji zwanej życiem [piszę „niby”, bo moje życie zawsze było barwne i pełne wrażeń, ale nie zawsze chyba miałam stery w rękach]. I podróże zostałyby tylko marzeniami. A tak, gdzieś tam w trakcie całego długiego procesu mojej wewnętrznej przemiany, po wyjeździe do Maroko zrozumiałam, że świat stoi otworem, że podróżowanie jest proste jak nigdy i ograniczenia są tylko u mnie w głowie (no i w kieszeni ).

Jak zaczęłam jeździć po świecie zdecydowałam, że chcę pisać bloga i dzielić się informacjami, zdjęciami i wrażeniami z innymi. Że chcę mieć pamiątkę na stare lata dla siebie, a może i dla przyszłych pokoleń. Od tamtego czasu blog bardzo się rozrósł i przeszedł niejedną metamorfozę. Mam wrażenie, że wciąż nie jest to jego finalna wersja, ale wszystko na tym świecie się zmienia i jest to raczej zaleta.

Jak to robię, że tyle podróżuję?

Znajomi czasem pytają mnie, skąd mam tyle urlopu, żeby ciągle gdzieś jeździć. I o ile faktycznie mam sporo urlopu, to dodatkowo wymaga to ode mnie też trochę poświęcenia.

Pierwsza ważna sprawa to oszczędzanie dni urlopowych – nigdy nie urlopuję się po to, żeby siedzieć w domu, czytać książkę czy grać na konsoli – szkoda mi po prostu czasu. Dodatkowo zawsze biorę minimum urlopu, który potrzebny jest do wyjazdu i staram się wykorzystać te dni wolne maksymalnie. Na przykład w czerwcu jechałam z dziewczynami na Sycylię, wylatywałyśmy w środę o godzinie 17:40. Wszystkie bodajże wzięły tego dnia wolne, a ja spakowałam się dzień przed, w środę zaczęłam pracę wcześniej, skończyłam koło 15:30 i pojechałam prosto na lotnisko. No bo po co brać wolne, jeśli wyjeżdżam już prawie wieczorem?

Podobnie jest jak odwiedzam rodzinę w Trójmieście albo jak jeździłam do znajomych w Anglii, gdzie byłam setki razy – jeśli byłam tam w ciągu tygodnia to zabierałam ze sobą laptopa i pracowałam kilka dni zdalnie. Bywa to męczące, bo potrafię wrócić w niedzielę z dość intensywnego 2-tygodniowego wyjazdu z Malezji, a następnego dnia już do pracy. A na moich intensywnych wyjazdach nie ma zbyt wiele czasu, żeby fizycznie odpocząć. Odpoczywa się aktywnie, psychika odpoczywa, ale jednak organizm niekoniecznie. W ten sposób zaoszczędza się kilka dni – niby mało, ale przynajmniej na jeden dodatkowy wyjazd wystarczy.

Często wyjeżdżam na krótki okres czasu, w okolicach weekendu – w ten sposób można pojechać na 3-5 dni za granicę, a wziąć tylko 1-3 dni urlopu. Oczywiście są minusy, bo jest mało czasu na zwiedzanie, więc znów robi się z tego dość intensywny wyjazd, ale dzięki temu mogę podróże rozłożyć dość równo w ciągu roku i regularnie gdzieś wyjeżdżam. Moja potrzeba nowości i odkrywania jest więc zaspokojana i nie musi czekać kolejnych 3 czy 4 miesięcy na następny urlop. Do tego jestem w stanie zobaczyć więcej różnych miejsc i potem wrócić do tych krajów, które bardziej mi się spodobają. Bo żeby tak naprawdę poznać jakiś kraj, trzeba by było w nim zamieszkać na przynajmniej kilka miesięcy i przejechać go wzdłuż i wszerz.

Jak można się spodziewać sporo hajsu spędzam na wyjazdy – chociaż wiem, że da się taniej podróżować, to jak wyjeżdżam w świat chcę mieć pewność, że będę mieć gorącą wodę pod prysznicem, wygodne łóżko i brak obaw, że ktoś mnie okradnie. Raz chyba obliczyłam sobie, ile mniej więcej w ciągu roku wydałam na wszystkie podróże i wyszło mi kilkanaście tysięcy i to było bliżej dwudziestu. Nie pamiętam dokładnie ile wyszło ani czy by to rok wyjazdu do Meksyku, który był dość długi i drogi, ale wydaje mi się, że nie. Potem już więcej nie liczyłam, chyba jednak nie do końca chcę być świadoma, jak dużo pieniędzy „marnuję” na moją ukochaną pasję. Pracuję w branży IT, gdzie kokosów może nie zarabiam, ale dość dobrze płacą, bo mam już dość spore doświadczenie. Ale ostatnio mam wrażenie, że coraz więcej wydaję i oszczędności zaczynają mi się kończyć, więc trochę próbuję przystopować, zwłaszcza, że w przyszłym roku chciałabym znowu pojechać do Azji.

Od jakiegoś czasu w postanowieniach noworocznych wliczam zawsze przynajmniej 6 wyjazdów i minimum jeden wyjazd do nowego kraju. Podróże u mnie mają priorytet – są ważniejsze od kupna mieszkania (bo kredyt kosztuje), samochodu i prawie wszystkiego innego. Większość oszczędności wykorzystuję więc na nie, bo jest to moja pasja, która pcha mnie dalej w życiu i sprawia, że jestem szczęśliwa. A o własne szczęście trzeba dbać.

* Główne zdjęcie by Czaro – Langkawi Sky Bridge w Malezji (Maj 2018)

Nisia

Tutaj znajdziesz wszystkie miejsca, w których byłam, w które chciałabym pojechać wraz z mapą i opisami.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Co warto zwiedzić w Meksyku
• Straszne historie wśród malowniczych skał (Czeska Szwajcaria)
• Bajeczny Park Guelle w Barcelonie (Hiszpania)
• Zagubieni w Lesie (Wyprawa na Śnieżnik)
• Flashback: Nauka Latania (Snowboard, Czarna Góra)

Pojawiają się pewne zmiany na blogu, bo zaczyna mi się on rozrastać (ale wciąż jest pod kontrolą). Są nowe kategorie i rodzaje notek – jak na przykład obecna notka „Z życia bloga” czy notki z planami podróży (jedna się pisze). Mam nadzieję, że te drugie pomogą Wam w planowaniu podróży o wiele szybciej – ja byłabym wdzięczna za takie porady, więc mam nadzieję, że i Wam się przydadzą.

Stronę z podróżami, którą możecie znaleźć w górnym menu albo tutaj, przeredagowałam, bo zrobiła się zbyt chaotyczna. Najpierw dopracowałam mapę, o której już wcześniej pisałam, i którą regularnie aktualizuję, a teraz dodałam historie do odwiedzonych krajów, żeby pokazać je z mojej perspektywy i zachęcić Was do odwiedzin. Pojawił się też krótki opis tego, co najbardziej lubię w podróżowaniu i jakich notek możecie się spodziewać na tym blogu.

Niestety, na razie nie mam zaplanowanej żadnego wyjazdu, ale może uda się przyszykować w tym roku coś większego, bo myślę, że pora wreszcie pojechać do mojej ukochanej Azji! Trzymajcie kciuki!

Nisia

* Photo by Czesu (www.instagram.com/czesu)

Od jakiegoś czasu chodziło mi po głowie stworzenie mapy, która będzie zbiorem moich doświadczeń, planów i inspiracji. Powstawała ona krok po kroku i wydaje mi się, że w chwili obecnej przyjęła dość ciekawą i praktyczną formę – można na niej zobaczyć wszystkie miejsca, które opisałam w notkach (są wyróżnione innym kolorem i po kliknięciu na nie pojawia się link do notki i najładniejsze moim zdaniem zdjęcia), te, które odwiedziłam (więc jest szansa, że pojawi się o nich notka – mogę też spriorytetyzować notkę o danym miejscu na specjalne życzenie, bo sporo ich jest), a także te, do których chcę się wybrać (tutaj tylko niektóre są zaznaczone, bo inaczej byłyby markery prawie wszędzie ) albo planuję to zrobić w najbliższym czasie.

Mapkę można znaleźć albo klikając w „Podróże” w prawym rogu paska u góry strony (EDIT: tam obecnie znajduje się mapa z podziałem na konkretne podróże, odpowiednimi zdjęciami i notkami i z niej najłatwiej korzystać, bo ta poniżej stała się mało cytelna) albo w poniższy link:

http://drive.google.com/open?id=1pyKo1JxNkU69vbi61FKbUQGWPQI&usp=sharing

Są 3 sposoby nawigacji po mapce:

1. korzystając z wyszukiwarki w pasku po lewej stronie (należy kliknąć na lupę) – można wyszukać konkretne miejsca (niektóre są po angielsku albo w oryginalnym języku), albo po mieście czy danym kraju;
2. używając przybliżenia na mapie – zapewne najbardziej wygodne i przydatne dla tych, których interesuje konkretna okolica;
3. przeglądając listę miejsc w pasku po lewej – są tam miejsce posegregowane na te, które chcę odwiedzić, które mam już w planach i które już odwiedziłam. W każdej sekcji są one ułożone według kolejności alfabetycznej.

Mam nadzieję, że kogoś mapa zainspiruje i przyda się do łatwego znalezienia przydatnych informacji.

Dla mnie będzie zbiorem doświadczeń i sposobem na pokazanie sobie, że spełniam swoje podróżnicze marzenia i korzystam z życia tyle ile się da. ^^

Jestem otwarta na pomysły, więc jeśli macie jakieś sugestie albo pytania, dajcie znać w komentarzu. Jeśli chcecie polecić jakieś miejsca godne zobaczenia, piszcie!

Dzięki wszystkim za wsparcie w pisaniu bloga, za pomysły, feedback, komentarze czy po prostu czytanie moich notek! Wszystko to motywuje mnie do tego, by pisać dalej – dla siebie i dla Was. ^^

Nisia

Zdjęcia z kolaża pochodzą z:

• Budząca Grozę Katedra (Kutna Hora, Czechy)
• Pomarańczowe Piaski Pustyni (Maroko)
• Tam, Gdzie Kończy Się Świat (Irlandia)
• Koloseum w Rzymie (jeszcze o tym nie pisałam )
• Z Lotu Ptaka (Sa Coma, Majorka)
• Strażnicy Starożytności (Uxmal, Meksyk)
• Miasto Pachnące Pomarańczami i Kwiatami (Cordoba, Hiszpania)
• Oszałamiające (nie) Błękitne Kaskady (Agua Azul, Meksyk)
• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo, Malta)
• Przed Siebie, Na Szczyt, Ku Wolności Brnę! (Babia Góra)

Ci, których zachwyca ekspresja płynąca z rzeźb, doceniliby wystawę rzeźb z piasku, która obecnie znajduje się w Ahlbeck (oficjalna strona w języku polskim). Festiwal trwa do 4 listopada tego roku, więc warto się wybrać, będąc w pobliżu.

Na miejscu zwiedziłyśmy wszystkie kontynenty, różne kultury i kraje. Byłyśmy na przykład przy Koloseum w Rzymie i z wielkim napięciem oglądałyśmy walkę gladiatorów. Tygrys, który nagle wbiegł na arenę, budził zarazem podziw jak i strach!

Mijało nas dwóch mężczyzn z serami, których zapach roznosił się na całą ulicę. Ci, których zachwyca intensywna woń serów, napewno z chęcią wgryźliby się w twardy żółty krążek.

Obok stał samotny chłopiec. Kim był (i co robił?!)? Skąd się tu wziął? Czy to legendary amorek na krótkiej przerwie w ukochanej pracy? Popatrz, czy gdzieś z boku nie leży jego łuk i strzały… Czy to może żebrak z biednej dzielnicy nieopodal? Co mówi Tobie jego twarz? Jaka jest jego historia…?

Czas tak szybko płynął, a my podróżowałyśmy między krajami w zatrważającym tempie. Odnosiło się wrażenie, że wystarczy odwrócić się i już jesteśmy w zupełnie innym miejscu.

Tym razem oczom naszym ukazał się monumentalny budynek, do którego ludzie lgnęli niesamowicie. Wznosił się wysoko, prezentując swoją moc i siłę tych, którzy go zbudowali!

Maski, maski, wszędzie maski! Ludzie bez twarzy! Ludzie z ukrytymi obliczami, chowającymi się za sztucznym uśmiechem, za fałszywym obrazem beztroski! Ludzie, którzy chcą być tajemniczy, którzy boją się pokazać swoje prawdziwe „ja” albo po prostu chcą na chwilę stać się kimś innym, na tą jedną wyjątkową noc!

Niczym wenus stoi spokojnie, a wiatr rozwiewa jej długie włosy. Jak boginia, która dopiero co przyszła na świat w pełnej postaci, w prostocie i pięknie!

Tak bardzo lśni perłowy kolczyk tej zamyślonej holenderskiej dziewczyny, że nie można oderwać wzroku… Gdzie patrzy? Co widzi? O czym myśli?…

A ta Włoszka? Czemu uśmiecha się tak bardzo delikatnie? Czy jest to jest naturalny uśmiech czy spowodował go malarz skrzętnie malujący jej portret?

Potem znikąd nagle wypłynął nasz rodak znany na cały świat wraz ze swoim dziełem, zmieniający rzeczywistość raz na zawsze. I tak nagle Ziemia nabrała kształtu i zrobiła się okrągła.

Następnie ujrzałyśmy Kazimierza III Wielkiego – tego, który wydał statut regulujący zasady wydobywania i handlu solą. Tego, który powołał Akademię Krakowską. Tego, podczas panowania którego powstało prawie 100 nowych miast. Dumnie patrzy na królestwo, które umocnił. Zadowolenie widać w jego oczach. Herb godnie nosi przypięty do szaty.

Historia znana każdemu, nawet tym, co w nią nie wierzą, co próbują wyrzucić ją ze swojego umysłu bądź zepchnąć do najciemniejszego zakamarka świadomości. Historia wybrańca, który zbawił świat i cierpiał za każdego człowieka.

Czy widzisz zmysłowy taniec tej Hiszpanki? Piękna suknia faluje w koło jak dzikie fale nieokiełznanego morza, które tylko pragną złapać obserwującego w swoje sidła i wciągnąć go w nieskończoność, w zapomnienie. Tak, to o Tobie mowa!…

Żeby dostać się na drugi kontynent, wsiadłyśmy w kolej transsyberyjską i tak przemierzałyśmy świat! Za oknami migały piękne krajobrazy ukazujące dziką przyrodę, śniegi i ludzi z obcych krajów. Brnęłyśmy w nieznane, coraz dalej i dalej.

Okrutny wzrok tego mężczyzny przywodzi na myśl dziesiątki wojen, które stoczył; setki poległych, których widział; ludzie, którym sam odebrał życie. Nienawiść malująca się na twarzy tego mężczyzny uprzytamniła nam, że śmierć to jego chleb powszedni.

Mur ciągnący się na prawie 2,5 tysiąca kilometrów, chroniący naród przed najazdami, ukrywający część jedwabnego szlaku. Jest tak ogromny, że widać go aż z orbity ziemskiej!

Lekki uśmiech zadowolenia, a może mściwy uśmieszek zemsty? Ślepe oczy, które jednak widzą więcej niż niejeden człowiek.

Wśród ogromnych kopuł siedzi wzniosła postać. Nie są mu znane ziemskie pokusy. Prymitywne przyjemności nie mącą jego umysłu, który wznosi się ponad pospolite potrzeby i dąży do perfekcji, do oświecenia.

Czy przyjrzałeś się gejszom, które zwinnie przemknęły przez ulicę, unikając ciekawskich spojrzeń śmiertelników? Czy dostrzegłeś dumę w oczach jednej z nich? Zauważyłeś bogato zdobiony wachlarz i kimona? A drewniany kushi we włosach – czy nie umknął Twojej uwadze?

Samuraj – honorowy wojownik, wyćwiczony, by zabijać, by nie zawahać się w obliczu nadchodzącej śmierci. Siedział obok, a my nieśmiale spoglądałyśmy w jego stronę, próbując nie zwrócić na siebie uwagi tego bezlitosnego mężczyzny…

Wiecie kogo jeszcze spotkałyśmy w naszej wyprawie w czasoprzestrzeni? Otóż zawodnik sumo we własnej osobie! Swą bezwzględną postawą groził jakiemuś naiwnemu śmiałkowi, który brawurowo rzucił mu wyzwanie. Niech go aniołowie trzymają w swej opiece, kiedy zmierzy się z ogromną masą swego przeciwnika!

Potem przeniosłyśmy się do Australii, gdzie poczułyśmy się nieco bardziej bezpiecznie, pomimo olbrzymich jaszczurek i kangurów, które patrzyły na nas z wyrzutem, jakby chciały powiedzieć „co tu robią te śmieszne istoty?”.

W pośpiechu, opuszczając Azję, zapomniałyśmy zajrzeć do Indii. Wróciłyśmy się więc, żeby popatrzeć na ludzi jeżdżących na słoniach. Mądre oczy tych ogromnych stworzeń patrzyły z ciekawością na świat i zapadały milcząco w pamięć.

O zgrozo! Śmierć na chwilę zajrzała nam w oczy! Wyłoniła się z mgły, pokazując swoje straszliwe oblicze! Puste oczy patrzyły na nas, powodując gęsią skórkę!… Życia szukaj, za życiem podążaj!

Cóż za spektakl! Mrożące krew w żyłach przedstawienie! Tylko tu tak bawią się postacią śmierci, odnosi się wrażenie, że nic sobie z niej nie robią… biorą w ręce podobiznę śmierci i ulepiają jak plastelinę, kreując z niej potrzebny obraz, zmieniając jej oblicze według własnych upodobań. Tak, to musi być już Meksyk…

Patrz, tam pod ścianą przykucnął strwożony drogą Meksykanin. Z boku leży wierna na zawsze gitarra, już nie tak połyskująca, już nie taka nowa jak kiedy pierwszy raz wziął ją do ręki i wsłuchiwał się zauroczony w jej piękne dźwięki. Śpi teraz, zmęczony, bez dachu nad głową, pewnie w podróży – sam, ale nie samotny.

Rebelianci – trzymaj się od nich z daleka, żeby nie wzięli Ciebie za jednego z nich! A jeśli nie straszne Ci więzienie to stań i walcz! Nie daj się reżimowi! Nie ulegnij systemowi – walcz aż opuszczą Ciebie wszystkie siły! No czego się boisz? Stań u boku Che Guevary!

El Castillo w Chichen Itza – mała namiastka tego, co oczom moim ukaże się w październiku w drodze przez nieznane, przez dzikie i fascynujące! Mierząca 30 metrów piramida będzie tylko jedną z wielu takich miejsc w podróży przez Meksyk! Viva la Mexico!

Zawsze marzyłam, żeby pojechać na wyspę Wielkanocną i oto jestem! Patrzę na ogromne figury i nie mogę wyjść z podziwu! To w końcu jak powstały? Przywieźli je kosmici? Czy naprawdę wystaje tylko głowa, a reszta schowana jest w ziemi? Tyle pytań, na które tak ciężko znaleźć odpowiedzi.

Z lica Indianina bije mądrość jego przodków. Kryje w sobie wiedzę przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Odwaga, którą odziedziczył po swoim ojcu, dziadzie i pradziadzie, chroni jego rodzinę i dom. Walczy o swoje prawa na ziemi, którą jemu odebrano.

Na chwilę znajdujemy się na festiwalu w Rio, gdzie kobiety ubrane w skąpe, lecz połyskujące i kolorowe stroje, tańczą do samego rana. Któż widział taką różnorodność kolorów, świateł i ozdób! Żywa muzyka, pióra i rzeka ludzi napierająca na Ciebie, coraz bliżej i bliżej. Czy dasz się porwać?

Cóż to za kobieta ubrana tak odświętnie, z lamą u boku? Dokąd zmierza? Niecodzienny widok i zaskakujący kontrast po festiwalu w Rio. Czyżby miała ona znaczącą władzę, trzymała w swych rękach całe miasto?

Ludy budzące podziw i strach… Broń ociekająca krwią, chęć zemsty w oczach, nienawiść. Niezrozumiałe znaki, składane ofiary, wymarłe kultury… Lepiej chodźmy dalej…

A tu zaczyna się zaraza cywilizacji – hazard, chciwość, równość dla wybranych i wolność okupiona krwią. No, ale, ale, niektórym dostarcza nieposkromione możliwości, amerykański sen obfitujący w sukcesy, bogactwo i szczęście! Wystarczy sięgnąć po nie ręką!

Grzech, choroby, otyłość, sława, śmierć. Ale i sztuka, dobrobyt, piękna przyroda.

Widzicie głowy wielkich prezydentów, tkwiących uparcie w górze Rushmore? Washington, Jefferson, Roosevelt i Lincoln. Pomnik wysoki na około 18 metrów wykuwany był przez 14 lat. Ma przypominać o patriotyźnmie, o potędze i świetności Ameryki.

Widzisz ten ogromny biały dom, wznoszący się za plecami? Spójrz tylko, ile ludzi chce go obejrzeć, ile podziwia jego majestat i władzę tych, którzy tam obradują.

Zmieniamy klimaty – przenosimy się na pustynię, gdzie natura uświadamia nam jak maluccy i bezbronni jesteśmy w tym świecie, który wydaje nam się naszą własnością, naszym przytulnym domem. Pustynia zadziwia nas swoim pięknem, krajobraz przed naszymi oczami nieustannie się zmienia – wystarczy, że zawieje wiatr bądź słońce zacznie podążać ku horyzontowi.

Mówią, że Ozyrys był bogiem śmierci i odrodzonego życia. Był także litościwym sędzią zmarłych… Anubis z głową szakala chronił zmarłych w podróży do zaświatów… A Horus? Set? Ra?…

Toż to faraon we własnej osobie opiekujący się wszystkimi mieszkańcami Egiptu! Bóg żyjący na ziemi, sprawujący władzę absolutną. Kapłan, sędzia i wódz, budujący ogromne świątynie władca, przed którym drżały kiedyś inne narody.

Uważaj na sfinksa, żeby nie zadał Ci zagadki, na którą nie będziesz w stanie odpowiedzieć! Jeśli tak się zdarzy, zostaniesz uduszony lub rzucony w przepaść i na zawsze pożegnasz się ze swoim życiem, z bliskimi, z ludzkim padołem. Co to za zwierzę, rozbrzmiewa nagle tajemniczy głos w powietrzu, obdarzone głosem, które z rana chodzi na czworakach, w południe na dwóch nogach, a wieczorem na trzech?

Baśnie tysiąca i jednej nocy, haremy, niewolnice, szejkowie u progu potęgi pozwalającej zgnieść człowieka jednym skinieniem palca. Wpasowałbyś się w takim miejscu? A może byłby to dla Ciebie świat idealny, gdzie sam dążyłbyś do władzy…?

Wydawać by się Wam mogło, że wszystko już wiecie, każdą rzeźbę widzieliście. Ale warto zobaczyć wystawę na żywo, poczuć wszystko na własnej skórze i samemu ujrzeć ich historie, no bo kto wie tak naprawdę, czy opowieść opowiedziana moimi słowami jest prawdziwa?

Popatrzcie tylko na nie!

Nisia