O ile dzięki mojemu optymizmowi cieszę się, że nie mieszkam w Szwecji, gdzie ponoć jest o wiele bardziej szaro i ponuro, tak jednak moja dusza tęskni za rozgrzanym słońcem Hiszpanii (w grudniu już nie jest takie gorące) czy za przypalającym zadek słońcem Malezji (tam jest ponad 30 stopni cały rok!). Z cichą nadzieją więc rozglądam się nieśmiało za tanimi biletami w nie-aż-tak odległe, ale za to cieplejsze krainy typu Cypr. Nigdy tam nie byłam, a to zawsze wystarczający powód, żeby dany kraj odwiedzić. Trzymajcie więc kciuki, bo dłuższy weekend w podobnym miejscu zdecydowanie dobrze by mi zrobił.

Przez całe to lenistwo i brak energii zaniedbałam bloga i publikuję notki rzadziej niż raz w tygodniu i jakoś nie jest mi z tego powodu bardzo źle (chociaż malutkie wyrzuty sumienia tlą się gdzieś w kącie). Jednak szkoda by mi było zmarnować 2,5 roku prowadzenia bloga, bo sporo wysiłku w niego włożyłam. Cisnę więc powoli do przodu, ale nie uratują mnie już drafty notek, bo właściwie to nic sensownego nie zostało. Smutne jest też to, że następny wyjazd zaplanowany jest dopiero na marzec – doprawdy moje uzależnienie od podróży daje się właśnie we znaki.

W zeszłym tygodniu pojechaliśmy spontanicznie do Karpacza, poszaleć trochę na snowboardzie. Większość stoków jest jeszcze zamknięta z braku odpowiedniej pogody i pewnie chętnych – sezon zaczyna się dopiero za 10 dni. Znaleźliśmy jednak jeden stok w Karpaczu, gdzie dało się względnie łatwo dojechać (z przesiadką zajęło nam to prawie 4h).

Czarkowi udało się poszusować, ale mnie zabrakło odwagi – do tej pory próbowałam nauczyć się jeździć na snowboardzie tylko raz, w zeszłym roku, kiedy to wydałam fortunę na kiepskiego instruktora i upadłam prawie na każdy możliwy sposób. Wtedy śmiałam się z moich starań i miałam dobry humor aż do samego końca, ale tym razem jakoś zabrakło mi chęci, bo nie było oślej łączki, na której mogłabym ćwiczyć. Może odważę się w tą sobotę, bo najprawdopodobniej znów pojedziemy.

Sam wyjazd jednak dobrze mi zrobił, mimo iż był to tylko jednodniowy wypad. Może to kwestia świeżego górskiego powietrza, może rytmicznych dźwięków wydawanych przez pociąg, które działają na mnie uspokajająco i sentymentalnie, a może grzanego wina, które zawsze poprawia humor.

Powoli zbliża się koniec roku, trzeba więc będzie przejrzeć postanowienia na 2018 rok i zrobić nowe. Spisujecie swoje postanowienia? Ja odkryłam ich zalety niedawno i myślę, że są całkiem dobrym motywatorem do działań. Mimo iż moje bywają bardzo nieprecyzyjne typu „odwiedzić nowy kraj w Europie” i zawsze mam ich mnóstwo.

Żeby chociaż śnieg spadł, to świat byłby ładniejszy. A tak to z utęsknieniem czekam na Japonię, na Cypr czy inne cudeńko, które pomoże mi podładować wyczerpujące się akumulatory…

* Główne zdjęcie: Zakopane 2016

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Tutaj znajdziesz link do mapy z zaznaczonymi miejscami, w których byłam, i linkami do notek.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Wśród Mgieł do Przodu Brnę i Nic Nie Powstrzyma Mnie! (Kasprowy Wierch)
• Odrobina Samotności (Zakopane)
• Grecja to nie tylko plaże (Meteory, wąwóz Enipeas)
• Karmiąc słonie w Sanktuarium (Kuala Gandah, Malezja)
• Co warto zwiedzić w Meksyku

Pierwsze wrażenie – śliczne kolorowe papużki, na które patrzy się z rozmarzonym uśmiechem na twarzy, myśląc jakie to one są słodkie. Ale pierwsze wrażenie w naszym przypadku dość szybko zniknęło.

Nie wiedząc, czego możemy się spodziewać, poszliśmy razem z plecakami – co dość szybko okazało się dużym błędem. Papugi bowiem lubią wszystko podgryzać – zamek, naszywkę, sznurówki, koniec rękawa – cokolwiek, o co można zaczepić dziób. Nasze plecaki stały się więc celem niejednej papugi i nie wyszły z tego bez szwanku, albowiem dzioby ich wbrew pozorom są dość ostre i silne. Ciężko było bronić plecaki, bo niejednokrotnie skupialiśmy się na papugach z przodu albo na rękach, podczas gdy następne pojawiały się z tyłu i obgryzały, obgryzały, obgryzały…

Pani z obsługi poinstruowała nas, że jak będziemy chcieli pozbyć się papug z jakiegoś powodu (dlaczego mielibyśmy tego chcieć…? ), to musimy nagle i szybko ukucnąć, a wtedy ptaki odlecą. Na początku miałam do tego opory i obawiałam się tak nagle ukucnąć, ale po jakimś czasie przebywanie w tym miejscu z taką ilością papug zaczęło być trochę uciążliwe i nie miałam skrupułów, żeby pozbywać się ich tak nagle – zwłaszcza, że przecież nie robiło to nikomu krzywdy.

Czarek prawie stracił małą część lustrzanki, którą papuga z zimną krwią wydarła i odleciała kawałek dalej. Nie było w tamtym momencie nikogo z obsługi, więc był zdany na siebie, żeby ją odebrać. Po kilku minutach udało mu się plastikową część utargować za jedzenie. Po tym zdarzeniu schowaliśmy aparaty do plecaków, żeby sytuacja się nie powtórzyła. Przypomniało mi to małpy w Malezji, które też były niezłymi złodziejkami – jak widać zwierzęta działają podobnie.

Jak już mieliśmy prawie dość złośliwości papużek, postanowiliśmy na chwilę zajrzeć na drugie piętro, gdzie znajdowały się ary. Weszliśmy schodkami na górę do już pustego pomieszczenia (same ptaki, zero ludzi). I jak tylko weszliśmy, zauważyłam, że jeden z ptaków przygląda mi się dość uważnie i obserwuje każdy mój ruch. Czułam się strasznie nieswojo i właśnie miałam kierować się w stronę drzwi, kiedy ara poderwała się nagle i wylądowała na moim ramieniu. :O

Nie wspomniałam jeszcze, że ary w porównaniu do domowych papużek są olbrzymie. Kątem oka widziałam więc dziób papugi bardzo blisko mojej twarzy, a oczami wyobraźni obawiałam się, że zacznie mnie nagle dziobać – ot tak, z czystej złośliwości, której doświadczyliśmy piętro niżej.

Ten olbrzym siedzący mi na ramieniu budził we mnie trwogę i w dodatku był dość ciężki. Próbowałam go jakoś zachęcić, aby zsunął się trochę niżej i ostatecznie odleciał, ale ptak był dość uparty i bardzo spodobało mu się moje ramię. A dla mnie te chwile były wiecznością i razem z Czarkiem kombinowaliśmy jak wydostać się stamtąd jak najszybciej.

W końcu się udało i dosłownie stamtąd uciekliśmy. Nie powiem – było to trochę traumatyczne – czułabym się o wiele bezpieczniej, gdyby ktoś z obsługi też sie tam znajdował. Byliśmy w papugarni z pół godziny przed zamknięciem, więc może dlatego znajdowaliśmy się w tym pokoju sami. Bo jakoś nie wyobrażam sobie, żeby weszło tam dziecko i zostało z arami sam na sam. Moja wyobraźnia podsuwa mi straszne obrazy… O_o

Mam mieszane uczucia i nie wiem, czy mi się podobało. ;P Na początku papugi wydały mi się słodkie i urocze, ale im dłużej przebywałam w papugarni, tym mniej mi się to podobało. Ary były zwieńczeniem całej przygody. Może gdybym od razu wiedziała, co mnie czeka i przygotowała się lepiej (na przykład nie miała plecaka) to wrażenie też było by lepsze…?

A Wy, byliście kiedyś w papugarni? Mieliście w domu papugi? Też były wredne i gryzły wszystko co popadnie?

PS. Plecaki można zostawić w recepcji, ale mieliśmy w nich laptopy i woleliśmy mieć je przy sobie.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Trochę Polski dla odmiany (Gdańsk/ Karpacz/ prawie Śnieżka)
• Świat, Który Ciągle Się Zmienia i Zachwyca (Polska)
• Jak przeżyć z dala od domu – samotność (Azja, Anglia)
• Kuala Lumpur – Miasto Przyszłości (Malezja)
• Spacerując wśród ruin i zapachu pizzy (Rzym, Włochy)
• Flamenco – Raj dla Zmysłów (Madryt, Hiszpania)

Całe życie chciałam podróżować, chciałam być Martyną Wojciechowską jeżdżącą po świecie i kręcącą materiały o spotkanych ludziach, piszącą artykuły o odwiedzonych miejscach. I nie chodziło tu o sławę, ale o odkrywanie nowych miejsc, przeżycia i dzielenie się nimi, zarażanie innych swoją własną pasją. Ale nigdy tak naprawdę nic w tym kierunku nie robiłam, bo zawsze miałam wymówki, zawsze coś innego było ważniejsze. Było to takie dalekie marzenie, z góry skazane na niepowodzenie. Tą chęć podróży spychałam na dalszy plan, ukrywałam ją w głębokich czeluściach mojej duszy, udając, że nie istnieje…

Punkt kulminacyjny

Aż do momentu, kiedy dużymi krokami zaczęła zbliżać się 30tka – wielka, straszna 30tka (!), która dała mi dużo do myślenia.

Wpis z serii Z Życia Bloga, czyli co się u mnie działo w tym miesiącu i jak wyglądają moje podróże od podszewki

Do momentu jak zostałam sama w pustym mieszkaniu, bo po raz kolejny rozpadł mi się związek, w którym dawałam z siebie bardzo dużo, a chyba niewystarczająco brałam dla siebie samej (no bo jak mogłam nie podróżować skoro tak bardzo chciałam?). Nikt mnie do tego nie przymuszał, robiłam to z własnej woli, więc pretensje mogę mieć tylko do siebie samej (ale i tak ich nie mam, bo po co?).

Od kiedy pamiętam zawsze mieszkałam z kimś, za młodości dzieliłam nawet pokój z bratem, a jak nikogo nie było w mieszkaniu to towarzystwa dotrzymywał mi pies. Dlatego taka nagła samotność, do której nie jest się przygotowanym jest czymś strasznym i ciężkim do przebrnięcia. Taka samotność daje dużo czasu na przemyślenia, na poznanie siebie, stawienie czoła swoim strachom oraz próbę odkrycia swoich pragnień i myślenia o nich (no nareszcie!). Wtedy powiedziałam sobie „jak nie teraz, to kiedy?” – tekst, który zdarza mi się powtarzać i który bardzo do mnie przemawia. Jeśli powstrzymywałam się z podróżami prawie do 30tki, to jak mogłam mieć pewność, że nie będę tego robić przez kolejne 10 czy 20 lat?

Zaczęłam eksperymentować, próbować różnych rzeczy, szukać tego, co lubię robić w życiu i co sprawia mi radość. Droga na początku była trudna, bo wydawało mi się, że nic mnie nie interesuje, ale w pewnym momencie odnalazłam siebie i cały czas to robię – odkrywam siebie wciąż na nowo. I jest to super uczucie! Oglądaliście może film „Jestem na tak” z Jimem Carreyem? On mnie zainspirował, chociaż tak szalonych przygód nie miałam i potrafiłam być asertywna.

Zanim potwierdziłam, że podróże to faktycznie jest coś, co kocham, zwiedziłam zaledwie 5 krajów wliczając Polskę – była tam też Anglia, Norwegia, Niemcy oraz Czechy. W Anglii mieszkałam, a jeśli chodzi o resztę to byłam tylko w jednym miejscu w każdym z tych krajów i to na krótki czas – Czechy to nawet na wycieczce szkolnej w podstawówce ;). Teraz, po 3 latach podróżowania tylko w czasie urlopów, jest ich 13 (niektóre odwiedzone kilkakrotnie), do tego byłam na 4 kontynentach i nie zamierzam na tym poprzestać. Zdarza mi się 10 czy 12 wyjazdów w ciągu roku (nie jeżdżę nigdy na objazdówki, gdzie zalicza się 3 kraje na raz) i nie jest to dla mnie czymś bardzo dziwnym – oczywiście wliczam także wyjazdy po Polsce oraz wypady weekendowe.

Nie próbuję się chwalić, ale pokazać, że ważne jest, żeby iść za głosem serca i robić to, co się kocha, bo dla mnie podróże to zdecydowanie ogromna pasja i jeżdżę tyle, bo kocham to robić. Podróże dają mi dużo radości i może jestem już od nich trochę uzależniona (potrafię to uzależnienie kontrolować), ale bez nich moje życie nie byłoby takie samo. I gdybym zaczęła wcześniej, miałabym dziś o wiele większą wiedzę i doświadczenie.

A gdybym nie zrozumiała, że moje życie musi się zmienić, to możliwe, że wciąż borykałabym się w tej niby-wegetacji zwanej życiem [piszę „niby”, bo moje życie zawsze było barwne i pełne wrażeń, ale nie zawsze chyba miałam stery w rękach]. I podróże zostałyby tylko marzeniami. A tak, gdzieś tam w trakcie całego długiego procesu mojej wewnętrznej przemiany, po wyjeździe do Maroko zrozumiałam, że świat stoi otworem, że podróżowanie jest proste jak nigdy i ograniczenia są tylko u mnie w głowie (no i w kieszeni ).

Jak zaczęłam jeździć po świecie zdecydowałam, że chcę pisać bloga i dzielić się informacjami, zdjęciami i wrażeniami z innymi. Że chcę mieć pamiątkę na stare lata dla siebie, a może i dla przyszłych pokoleń. Od tamtego czasu blog bardzo się rozrósł i przeszedł niejedną metamorfozę. Mam wrażenie, że wciąż nie jest to jego finalna wersja, ale wszystko na tym świecie się zmienia i jest to raczej zaleta.

Jak to robię, że tyle podróżuję?

Znajomi czasem pytają mnie, skąd mam tyle urlopu, żeby ciągle gdzieś jeździć. I o ile faktycznie mam sporo urlopu, to dodatkowo wymaga to ode mnie też trochę poświęcenia.

Pierwsza ważna sprawa to oszczędzanie dni urlopowych – nigdy nie urlopuję się po to, żeby siedzieć w domu, czytać książkę czy grać na konsoli – szkoda mi po prostu czasu. Dodatkowo zawsze biorę minimum urlopu, który potrzebny jest do wyjazdu i staram się wykorzystać te dni wolne maksymalnie. Na przykład w czerwcu jechałam z dziewczynami na Sycylię, wylatywałyśmy w środę o godzinie 17:40. Wszystkie bodajże wzięły tego dnia wolne, a ja spakowałam się dzień przed, w środę zaczęłam pracę wcześniej, skończyłam koło 15:30 i pojechałam prosto na lotnisko. No bo po co brać wolne, jeśli wyjeżdżam już prawie wieczorem?

Podobnie jest jak odwiedzam rodzinę w Trójmieście albo jak jeździłam do znajomych w Anglii, gdzie byłam setki razy – jeśli byłam tam w ciągu tygodnia to zabierałam ze sobą laptopa i pracowałam kilka dni zdalnie. Bywa to męczące, bo potrafię wrócić w niedzielę z dość intensywnego 2-tygodniowego wyjazdu z Malezji, a następnego dnia już do pracy. A na moich intensywnych wyjazdach nie ma zbyt wiele czasu, żeby fizycznie odpocząć. Odpoczywa się aktywnie, psychika odpoczywa, ale jednak organizm niekoniecznie. W ten sposób zaoszczędza się kilka dni – niby mało, ale przynajmniej na jeden dodatkowy wyjazd wystarczy.

Często wyjeżdżam na krótki okres czasu, w okolicach weekendu – w ten sposób można pojechać na 3-5 dni za granicę, a wziąć tylko 1-3 dni urlopu. Oczywiście są minusy, bo jest mało czasu na zwiedzanie, więc znów robi się z tego dość intensywny wyjazd, ale dzięki temu mogę podróże rozłożyć dość równo w ciągu roku i regularnie gdzieś wyjeżdżam. Moja potrzeba nowości i odkrywania jest więc zaspokojana i nie musi czekać kolejnych 3 czy 4 miesięcy na następny urlop. Do tego jestem w stanie zobaczyć więcej różnych miejsc i potem wrócić do tych krajów, które bardziej mi się spodobają. Bo żeby tak naprawdę poznać jakiś kraj, trzeba by było w nim zamieszkać na przynajmniej kilka miesięcy i przejechać go wzdłuż i wszerz.

Jak można się spodziewać sporo hajsu spędzam na wyjazdy – chociaż wiem, że da się taniej podróżować, to jak wyjeżdżam w świat chcę mieć pewność, że będę mieć gorącą wodę pod prysznicem, wygodne łóżko i brak obaw, że ktoś mnie okradnie. Raz chyba obliczyłam sobie, ile mniej więcej w ciągu roku wydałam na wszystkie podróże i wyszło mi kilkanaście tysięcy i to było bliżej dwudziestu. Nie pamiętam dokładnie ile wyszło ani czy by to rok wyjazdu do Meksyku, który był dość długi i drogi, ale wydaje mi się, że nie. Potem już więcej nie liczyłam, chyba jednak nie do końca chcę być świadoma, jak dużo pieniędzy „marnuję” na moją ukochaną pasję. Pracuję w branży IT, gdzie kokosów może nie zarabiam, ale dość dobrze płacą, bo mam już dość spore doświadczenie. Ale ostatnio mam wrażenie, że coraz więcej wydaję i oszczędności zaczynają mi się kończyć, więc trochę próbuję przystopować, zwłaszcza, że w przyszłym roku chciałabym znowu pojechać do Azji.

Od jakiegoś czasu w postanowieniach noworocznych wliczam zawsze przynajmniej 6 wyjazdów i minimum jeden wyjazd do nowego kraju. Podróże u mnie mają priorytet – są ważniejsze od kupna mieszkania (bo kredyt kosztuje), samochodu i prawie wszystkiego innego. Większość oszczędności wykorzystuję więc na nie, bo jest to moja pasja, która pcha mnie dalej w życiu i sprawia, że jestem szczęśliwa. A o własne szczęście trzeba dbać.

* Główne zdjęcie by Czaro – Langkawi Sky Bridge w Malezji (Maj 2018)

Nisia

Tutaj znajdziesz wszystkie miejsca, w których byłam, w które chciałabym pojechać wraz z mapą i opisami.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Co warto zwiedzić w Meksyku
• Straszne historie wśród malowniczych skał (Czeska Szwajcaria)
• Bajeczny Park Guelle w Barcelonie (Hiszpania)
• Zagubieni w Lesie (Wyprawa na Śnieżnik)
• Flashback: Nauka Latania (Snowboard, Czarna Góra)

Na początku byłam sceptycznie nastawiona do pokazu, bo kiedyś znajoma Hiszpanka, która w przeszłości tańczyła flamenco i miała nawet specjalne buty i sukienkę, zaprezentowała mi ten taniec i – szczerze mówiąc – nie zrobił on na mnie ogromnego wrażenia. Taniec był ciekawy, ale wydawał mi się mało żywiołowy i czegoś mi tam brakowało.

Dobrze, że się nie zraziłam, bo profesjonalny występ dobrego zespołu wygląda zupełnie inaczej!

Połączenie wrażeń

Przy flamenco wszystko ma znaczenie – klimat knajpy, w której oglądasz pokaz, nastawienie, z którym przyszedłeś na miejsce, oświetlenie w pomieszczeniu, emocje targające tancerzami, głos i zapał śpiewaka, reakcje tłumu, a nawet to, co w knajpie pijesz (najlepiej żeby była to sangria! ). Wszystkie te okoliczności składają się w nierozerwalną całość, tworząc niesamowitą atmosferę.

Przy flamenco trzeba poczuć napięcie oczekiwania na następny ruch tancerza, kiedy ten nagle zatrzyma się z rękoma zmysłowo wygiętymi do góry i prowokująco spojrzy prosto na Ciebie, a stukot jego obcasów poniesie echo pomieszczenia. Trzeba być przesiąkniętym muzyką aż do szpiku kości, słuchając gardłowej przyśpiewki i cudownych dźwięków gitary. Trzeba poczuć ją swoją duszą, kiedy dołączasz się do śpiewaka i publiki, krzycząc radośnie „ole!”.

Flamenco to połączenie żywiołowej muzyki, energicznych ruchów, przenikających na wskroś śpiewów oraz wzmagające się napięcie.

Flamenco to przedstawienie pełne patosu. To kontrast spokoju oraz dzikości. To wybuchowa mieszanka, gra świateł. To piękna kolorowa sukienka falująca rytmicznie do muzyki. To nawet pot spływający z twarzy zmęczonego tancerza…

[Niestety jest lekka kakofonia dźwięków na filmikach i ludzie zasłaniają, ale myślę, że da Wam jakieś pojęcie jak wygląda występ flamenco. ]

La Quimera

Na naszą wieczorną przygodę z flamenco wybraliśmy się w Madrycie do knajpki, która nazywała się La Quimera i znajdowała się niedaleko areny corridy, na Calle de Sancho Dávila, 34. Większość widzów to byli lokalsi i nie wszyscy kelnerzy mówili po angielsku.

Bilet trzeba było kupić z wyprzedzeniem przez ich stronę. Za wejście na pokaz oraz drink zapłaciliśmy €18.50/os. Można było także wybrać droższą opcję z jedzeniem. Ale nawet bez tego można było domówić jakąś potrawę – trzeba to było jednak zrobić przed występem.

Tancerze wyszli na scenę koło godz. 22, a występ ich trwał około półtorej godziny, wliczając przerwę na odświeżenie i zmianę sukienki przez tancerkę. Warto być w knajpie z pół godziny wcześniej i zająć dobre miejsce niedaleko sceny. Najlepiej jednak nie być tuż przed sceną, bo spływający z tancerza pot może wylądować w Twoim drinku, wyrzucony jak z procy przy gwałtownym ruchu.

Dojazd

Do La Quimery łatwo można dojechać metrem do stacji Ventas. Stamtąd czeka Ciebie około 10-minutowy spacer na południe. Rozkład jazdy znajdziesz na metromadrid.es – pamiętaj, żeby kupić bilet dla zona A (€2).

Miejsce jest oddalone od centrum, ale zdecydowanie mogę je polecić – czeka Ciebie tam wiele emocji, smaczne jedzenie oraz przepyszna sangria! Flamenca w La Quimerze nie da się zapomnieć!

Nisia

[Filmiki udostępnione przez instagram.com/czesu. Zdjęcia pośrednio też, bo pochodzą z filmików ;)]

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Puste Ruiny Zamku w Sagunto (Hiszpania)
• Flashback: Ta’ Pinu (Malta)
• Pyszne Jedzenie na Targu La Boqueria w Barcelonie (Hiszpania)
• Wszystko, co wiem o Hiszpanii
• Meksyk – dla odmiany
• Grecja to nie tylko plaże (Meteory, wąwóz Enipeas)

Jak ten widok ze zdjęcia, który pojawił się dziś u mnie za oknem po godzinie 16, kiedy byłam bardzo zajęta pracą i zapatrzona w laptopa. Gdyby nie to, że kątem oka przypadkiem zauważyłam coś co wzbudziło moje zainteresowanie, możliwe, że nie wiedziałabym, że mamy dziś taki niesamowity zachód słońca!

Pamiętajcie, żeby czasem oderwać się od standardowego życia i nie zapomnieć rozejrzeć się w około. Bo może gdzieś tam jest coś albo nawet ktoś, kogo nie zauważacie.

Nisia

Inne posty z okolicy:

• Miejsca Zapomniane (Polska)
• Świat, Który Ciągle Się Zmienia i Zachwyca
• Koniec Snu Zimowego! (Złoty Stok/Jawornik Wlk)
• Wszystkie posty o Polsce

Z tej okazji wygrzebałam śliczne zdjątko z wyprawy do Maroka w zeszłym roku. Wyprawa ta pozwoliła mi uzmysłowić, że pojechać można wszędzie, jeśli naprawdę się tego chce i odpowiednio ustawi się priorytety.

Nisia

Emocje

Byłam podekscytowana, ale i mega zestresowana, zwłaszcza wieczorem w sobotę, kiedy próbowałam skupiać się na innych sprawach, a jednak skok cały czas siedział mi gdzieś na samym koniuszku umysłu i straszył. Czym straszył? A no różnymi sposobami próbował mnie podejść, chociaż głównie tym, że spanikuję i psychika mi siądzie… O_o”

Tak, tak właśnie próbował mnie straszyć. Rozsądniejsza obawa byłaby o to, że spadochron się po prostu nie otworzy albo że coś innego z tych bardziej przyziemnych rzeczy pójdzie nie tak. Ale nie, strach logiki się nie trzyma, tak więc mój umysł wymyślił sobie, że psychika może okazać się za słaba. I oczywiście było to totalną bzdurą!

W niedzielę rano zjawiłam się na lotnisku w Szymanowie (Wrocław) i rozbawiła mnie nieco atmosfera tam panująca. Obok wielkiego białego namiotu siedzieli wyluzowani ludzie przy stolikach z wielkimi parasolami. Nieopodal w słońcu wygrzewały się puste leżaki. Scena wyglądała bardziej na grill w letnie niedzielne popołudnie, a nie miejsce, gdzie ludzie tracą zmysły ze strachu, gdzie wyrzuca się ich z samolotu, bo sami boją się wyskoczyć – a to ostatnie okazało się zupełną bzdurą, ale o tym za chwilę.

Na początku trochę się stresowałam. Patrzyłam na skoczków, którzy byli ze znajomymi czy rodziną i żałowałam, że nie ma ze mną nikogo, kto mógłby odwrócić moją uwagę od tego, co stanie się za chwilę.

Ale stres zniknął zupełnie, kiedy w pełnym wyposażeniu (w ich ubranku i z uprzężą) usiadłam przy stoliku i czekałam na swoją kolej. Nie byłam jeszcze tego świadoma, ale wtedy adrenalina zaczęła już na porządnie oddziaływać na mój organizm. Przekonałam się o tym dopiero później.

Psze Państwa, czy Państwo Skaczą?

No i stało się. Wsiedliśmy do busa, a potem do malutkiej awionetki. Miejsca niewiele, więc gnietliśmy się jeden przy drugim. Wszystko było dokładnie obmyślane, kamerzysta siedział tak, żeby na chwilę mógł włączyć kamerę i skierować ją bez problemu na nas i za okno; instruktorzy siedzieli tak, żeby móc w międzyczasie przypiąć swoich skoczków. Siedzieliśmy tam w szóstkę, a instruktor zażartował sobie (mówił poważnie?), że to jest samolot na 12 osób.

Generalnie żartowali, żeby nas pewnie odstresować. Zostałam zapytana, czy to był prezent od znajomych, a jak powiedziałam, że to mój pomysł, to skwitowano mnie tekstem, że ludzie mają czasem szurnięte pomysły! No cóż, mają! Może i szurnięte, ale za to jakie zajebiste!

Jak już zaczęli nas podpinać, wszystko działo się tak szybko, że nie było chwili na myślenie, zastanawianie się nad sensem istnienia czy nawet na zawahanie się. Jak otworzyli drzwi (albo coś co bardziej przypominało roletę), poczułam tylko strasznie zimne powietrze, a potem już poooszłoooo… „Przytrzymaj tu”, „pociągnij za to”, „podsuń się bliżej wyjścia”, „nogi na zewnątrz”, „uwaga na głowę”………. i już! – bez żadnego ostrzeżenia, bez mojej ingerencji – byłam na zewnątrz na wysokości 4 tys metrów.

To nieprawda, że w tandemie wyskakuje się z samolotu. W tandemie jest się wyrzuconym na zewnątrz. Tak naprawdę to instruktor skacze, a my jesteśmy balastem przyczepionym do niego po to, żeby zwiększyć poziom skoku! No wiecie, z balastem to już się robi level hard, zwłaszcza, jeśli ktoś sprawia problemy albo trzepie się na wszystkie strony, haha!

Nie zawsze bywa różowo

Pierwsze wrażenie, jak znalazłam się na zewnątrz? Myślałam, że nie mam jak oddychać. „Myślałam”, bo tak naprawdę byłam w stanie oddychać, ale tak delikatnie, że nie odpowiadało to mojej psychice, która chciała litrami łykać powietrze. Do tego nie mogłam dogadać się z kamerzystą, który był pośrednikiem między mną a instruktorem (o dziwo nie widać tego na filmiku!).

I jak widać, twarz nieco zniekształciła mi się przez pęd powietrza

Ale mimo tego dzielnie próbowałam się uśmiechać!

Instruktor podstawił mi rękę pod brodę, żebym mogła swobodnie oddychać – zadziałało. Kamerzysta pokazał mi kciuk w górę – myślę, że pyta, czy tak jest spoko, pokazuję mu więc kciuk w górę. Instruktor zabrał rękę, a ja znów potrzebuję powietrza(!) – klepię więc go w ramię, żeby dawał rękę… Ramię w dół, mogę oddychać. Kamerzysta „OK?”. Ja „OK”. I znów ramię zniknęło. Więc znów go klepię… I w tym momencie zrozumiałam, że kamerzysta pytał mnie, czy już OK i lecimy dalej (czy faktycznie o to chodziło? a może po prostu chciał mnie ująć z jakąś ekspresją pokazującą, że faktycznie mi się podoba). Przecież samo spadanie trwało około minuty, nie chciał więc pewnie nagrywać mnie przez cały ten czas, jak chowam się za ramieniem instruktora i walczę z moim mózgiem próbującym mi wmówić, że nie mam jak oddychać.

A tu wciąż moje policzki poruszały się, nadając mi dziwny wyraz twarzy, coraz dziwniejszy wręcz

A ja uparcie próbuję się uśmiechać (i nawet mi to wychodzi )

Spadochron otworzył się i poczułam lekkie szarpnięcie. Chociaż szarpnięciem nie da się nawet tego nazwać, bo było mało wyczuwalne, po prostu zawisłam nogami w dół dla odmiany. A potem były piękne widoki (cudowna pogoda i wszystko widać), mogłam już rozmawiać z instruktorem, który co jakiś czas pytał, czy wszystko w porządku, jak tam, etc. Nie rozumiałam tych pytań do momentu aż stanęłam na ziemi i po kilkunastu minutach słyszałam jakąś dziewczynę, która darła się w niebogłosy przez cały skok (pozytywne darcie się było to ). A ja byłam cichutko przez cały czas, mimo iż mi się podobało. Tak to już jest, że każdy przeżywa emocje na swój sposób.

I niby to koniec. I niby to już… Ale był jeszcze jeden niezapomniany moment, kiedy adrenalina ustąpiła i momentalnie poczułam ścisk w żołądku – zachciało mi się wymiotować. Mimo iż moja psychika świetnie się bawiła, to dla organizmu 4000 metrów to chyba był duży wstrząs i dlatego tak zareagował. Ale to tyle, trochę czasu minęło i przeszło. I wciąż nie mogłam uwierzyć, że dopiero co wyskoczono mnie z samolotu na wysokości 4000 metrów.

I na końcu jeszcze zaciesz!

Pokonać swój strach

Chyba nie trzeba pytać, czy się bałam – oczywiście, że tak – może nie w czasie samego skoku, ale przed i po. Ale właśnie o to chodziło – zbierałam się do skoku przez ponad rok, bo albo brakowało mi odwagi, albo kasy, albo czasu (a przynajmniej takie były wymówki), a kiedyś zawsze nadchodzi ta chwila, kiedy człowiek podejmuje decyzję ostateczną i już nie chce się cofnąć. Nadchodzi właśnie ten moment, kiedy trzeba pokonać swój strach i stawić sobie czoła. Oby tych momentów było jak najwięcej!

Filmik:

Nisia

PS. Jakby ktoś nie wiedział, gdzie skakać, to szczerze polecam team z Wrocławia.

PS.2. I jeszcze piosenka, która inspiruje mnie do szaleństw, bo życie przecież jest takie piękne i zwariowane! ^^

Przygotowania:

Nie byłam pewna jak wyjdą, bo była to moja pierwsza sesja zdjęciowa (wolę fotografować przyrodę albo ewentualnie robić zdjęcia niepozowane, które uchwycą prawdziwe oblicza ludzi ). Ale myślę, że niektóre wyszły całkiem nieźle mimo braku doświadczenia (z obu stron, I guess ).

Kliknij, aby zobaczyć pokaz slajdów.

Chociaż na początku byliśmy trochę skrępowani to atmosfera nieco się rozluźniła i całkiem dobrze mi się z nimi współpracowało. No i oczywiście głupie miny musiały być

Kilka słów o zespole (chociaż niewiele o nich wiem, więc będzie ubogo (:P) – nazywają się Horyzont Zdarzeń (btw bardzo podoba mi się ta nazwa). Na razie grają covery (akustycznie), ale mam wrażenie, że dopiero się rozkręcają i wyjdzie z tego coś dobrego. Niedługo będzie można usłyeć ich we Wrocławiu i ocenić samemu.

Kliknij, aby zobaczyć pokaz slajdów.

I jeszcze taka jedna myśl, bo kiedy siedziałam wczoraj w mieszkaniu i przeglądałam zdjęcia, dotarło do mnie, że ominęło mnie w życiu coś ważnego: wynajmowanie mieszkania wspólnie ze znajomymi w czasie studiów. Słuchając współlokatora grającego na gitarze i podśpiewującej współlokatorki, poczułam się jak w domu, tak prawdziwie i głęboko. Zdarzały mi się podobne chwile nie raz, z różnymi ludźmi, ale próbuję powiedzieć, że każdy powinien w jakimś momencie swojego życia pomieszkać ze znajomymi, mając te dwadzieścia kilka lat, bo są to momenty niesamowite. Mnie to ominęło, bo zbyt szybko próbowałam być dorosła (no i zawsze byłam outsiderem)… No wiecie, mam na myśli próbę bycia dorosłym na 200%, co tylko oznaczało, że tak naprawdę nie byłam na to gotowa. Ale jak to mówią – nigdy nie jest za późno.