Nie będzie więc w tej notce nic o plażowaniu (ale o plażach trochę tak, bo jednak cieżko jest ich uniknąć na takiej wyspie) ani o Palmie, głównym mieście Majorki, którą zapewne też warto odwiedzić. Nie, tu będzie o trochę innych miejscach i aktywnościach. Czytajcie dalej!

1. Kanion Torrent de Pareis

Jednym z takich nieziemskich moim zdaniem miejsc na Majorce jest kanion zwany Torrent de Pareis znajdujący się na północy wyspy. Na miejsce można dojechać samochodem, dopłynąć statkiem albo wybrać się na jednodniową wycieczkę organizowaną przez lokalne biura podróży – do kupienia w hotelach albo punktach informacji.

Żeby dotrzeć do samego kanionu, należy przedostać się przez kilkudziesięciometrowy tunel wykuty w wysokiej skale. Tam naszym oczom ukaże się mała plaża, gdzie fale w hukiem rozbijają się o skały, oraz długie przejście wzdłuż budzącego podziw kanionu.

Już w drodze napotykamy przepiękne widoki – woda mieni się niesamowitymi odcieniami błękitu okalając groźne kamienie.

Więcej o tym miejscu dowiesz się tutaj.

2. Górzysty półwysep Formentor

Na północnej części wyspy rozciąga się pasmo górskie długie na 90 km zwane Serra de Tramuntana. Pasmo to zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO – nie ma w tym nic dziwnego, bo z licznych miejsc widokowych można podziwiać piękne góry i skaliste wybrzeże.

Gdyby było Ci mało, zawsze możesz zatrzymać się na plaży, do której również można dopłynąć statkiem, dojechać autem albo zafundować sobie jednodniową wycieczkę. Dla wymagających są do wynajęcia luksusowe leżaki (albo wręcz łóżka!), ale trzeba przygotować się na wysokie ceny.

Więcej o tym miejscu dowiesz się tutaj.

3. Jaskinie

Ponieważ linia brzegowa Majorki jest bardziej skalista niż piaszczysta, ukrywa ona liczne jaskinie, do których można wpłynąć przy odrobinie pomocy.

Najbardziej znaną jaskinią (przynajmniej na wschodniej części wyspy) jest Cuevas del Drach. Mnie niestety nie udało się tam dotrzeć (czego zresztą nie żałuję, bo wszystkie inne atrakcje zaspokoiły moją żądzę zwiedzania), ale z tego co wiem można tam bez problemu dojechać autobusem albo samochodem. W trakcie zwiedzania można przepłynąć się łódką po podziemnej rzece oraz załapać na koncert muzyki klasycznej, który napewno robi niesamowite wrażenie w takiej scenerii. Info na oficjalnej stronie w angielskiej wersji językowej.

My jednakże wybraliśmy opcję zapewniającą o wiele więcej wrażeń – wraz z chłopakiem popłynęliśmy z firmą Skualo pozwiedzać jaskinię w Porto Cristo. Ekipa odebrała nas spod hotelu w Sa Comie, następnie zapewniła odpowiedni sprzęt i zabrała nas pontonem na dziką przejażdżkę!

Uwaga! Warunkiem wykupienie tej mini wycieczki była umiejętność pływania, która naprawdę się przydaje. Czemu? Po pierwsze – trzeba wpłynąć do jaskinii, której wejście jest lekko zalewane. Po drugie – wędrówka po jaskinii wymaga pewnej kondycji, żeby pochodzić po skałach (ekipa pomaga jak trzeba), a w kilku miejscach nie ma innej możliwości poruszania się dalej jak pływanie (bez dostępu do dna!) oraz skok do wody.
Dużo emocji i świetna zabawa – zdecydowanie polecam!

Więcej o wyprawie dowiesz się tutaj.

4. Vuelta Isla – urozmaicone zwiedzanie wyspy

Na miejscu jest sporo wycieczek oferowanych przez hotele i w punkcie informacji turystycznej (operowane przez te same firmy). Z mojego doświadczenia wynika, że taniej wychodzi korzystać z ich oferty niż przez polskie biura podróży (o naszej wyprawie na all inclusive i tym jak mi się (nie)podobało dowiesz się tutaj). Oczywisty minus jest taki, że polscy rezydenci często oferują wycieczki z pilotem mówiącym w języku polskim, a przy kupnie wycieczki w innym miejscu, tego nie dostaniesz. Ale wszystkie te wyjazdy zabierają ludzi albo bezpośrednio z hoteli albo z punktów odbioru niedaleko (ulice na Majorce bywają ciasne i ciężko dostać się do niektórych budynków). Polecam przejrzeć dostępne opcje, bo jest ich całkiem sporo.

Jedną z takich jednodniowych wycieczek jest Vuelta Isla, która zapewnia różnorodność środków transportu. Chciałbyś przejechać przez górskie pozakręcane drogi, które straszą przepaścią? Kusi Ciebie rejs katamaranem? A może chciał(a)byś poczuć się jak Hercules Poirot w słynnym filmie „Morderstwo w Orient Expresie” i przejechać się drewnianym starym pociągiem (zdecydowanie mniejszym i nie luksusowym, ale wciąż! )? Ta wycieczka jest więc idealna dla Ciebie!

Wyżej wspomniany kanion jest częścią tej wycieczki, więc masz 2 w 1.

Więcej informacji o Vuelta Isla znajdziesz tutaj.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Tutaj znajdziesz opisy miejsc, w których byłam wraz z linkiem do mapy.

Inne ciekawe posty:

• Z lotu ptaka (Majorka)
• Wszystko co wiem o Majorce
• Bajeczny Park Guelle w Barcelonie (Hiszpania)
• Ruiny Wśród Chmur (Monte Albán, Meksyk)
• Spokojne Uliczki Mdiny (Malta)
• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo, Malta)
• Chilloutując na plaży Pantai Cenang na Langkawi (Malezja)

Jednym przykładem jest Vuelta Isla, dzięki której objedziesz część wyspy, ale przede wszystkich doświadczysz nowych doznań i różnorodności środków transportu.

Nie płynąłeś nigdy katamaranem? Nie martw się – nic jeszcze straconego! Na majorce jest wiele okazji, żeby przepłynąć się w różne miejsca. Przygotuj się tylko na bujanie, silny wiatr i mdłości, jeśli masz słaby żołądek. Dobrym pomysłem jest sprawdzić czy w ten dzień pogoda nie zamierza Ci spłatać figla i wypuścić na morze silny wiatr. Długie włosy też najlepiej spiąć i nie zakładać spódnicy (inaczej będziecie musiały dużo siedzieć albo poczujecie się jak prawdziwa Marilym Monroe! ).

Widziałeś na filmach stare drewniane pociągi i też chciałbyś się takim przejechać? Również nie ma problemu! Czeka Ciebie około 1,5 godziny jazdy przez ciekawe tereny wyspy – rozsiądź się wygodnie, otwórz okno, weź aparat w rękę i ruszamy!

To samo się tyczy tramwaju w starym stylu – będziesz miała możliwość przejechania się nim do portu Soller, gdzie wsiądziesz do pociągu, o którym mowa wyżej.

Ta wycieczka wlicza wszystkie wymienione tutaj środki transportu i właśnie dlatego jest dość ciekawa. Są to nowe doznania i całkiem przyjemny sposób spędzenia dnia, żeby nie leżeć cały tydzień na plaży.

Wisienką na torcie jest postój w przepięknym kanionie Torrent de Pareis, gdzie będziesz mieć trochę czasu wolnego na posiłek i zwiedzanie. Miejsce jest cudowne i warte, żeby zajść tam chociaż na chwilę. Więcej o kanionie przeczytasz tutaj.

Koszt opisywanej tu wycieczki z EXIM tours (polski pilot, wycieczka do kupienia od rezydenta podczas pobytu all inclusive) wynosił €77, a ta sama wycieczka bezpośrednio w hotelu albo punkcie informacji kosztowała €68. Plan wycieczki brzmiał mniej więcej tak samo, więc wygląda na to, że można było zwiedzić te same miejsca. My wybraliśmy opcję tańszą.

I tak, najpierw mieliśmy krótki postój w Inca, potem dostaliśmy się do portu Sa Calobra, gdzie był czas wolny na zwiedzanie kanionu. Następnie był rejs katamaranem do portu Soller, potem wsiedliśmy w pierwszy elektryczny na Majorce tramwaj i podjechaliśmy kawałek, żeby na koniec pojechać już w dłuższą trasę drewnianym i klimatycznym pociągiem. Pamiętam jak w czasie rejsu, jakaś Polka siedząca niedaleko mówiła, że „piękne są te skały… ale to się robi nudne, bo ile można” (!). Zszokował mnie ten pomysł, ale pozostawię go bez komentarza.

Gdzieś tam po drodze mieliśmy także postój wśród gór, przy punkcie widokowym i małym sklepie, gdzie można było przekąsić kanapkę i popodziwiać rower wiszący na drzewie.

Na Majorce jest sporo wycieczek oferowanych przez hotele i w punkcie informacyjnym (operowane przez te same firmy). Z mojego doświadczenia wynika, że taniej wychodzi korzystać z ich oferty niż przez polskie biura podróży (o naszej wyprawie na all inclusive i tym jak mi się (nie)podobało dowiesz się tutaj). Oczywisty plus jest taki, że polscy rezydenci często oferują wycieczki z pilotem mówiącym w języku polskim. Ale wszystkie te wycieczki zabierają ludzi albo bezpośrednio z hoteli albo z punktów odbioru niedaleko (ulice na Majorce bywają ciasne i ciężko dostać się do niektórych budynków). Polecam przejrzeć dostępne opcje, bo jest ich całkiem sporo.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Tutaj znajdziesz link do mapy z zaznaczonymi miejscami, w których byłam, i linkami do notek.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Gondolą ze Szklanym Dnem na Podniebny Most (Langkawi Sky Bridge, Malezja)
• Bajeczny Park Guelle w Barcelonie (Hiszpania)
• Co Warto Zobaczyć w Andaluzji (Hiszpania)
• Flashback: Teatro di Marcello (Rzym, Włochy)
• Zagubieni w Lesie (Wyprawa na Śnieżnik)

Przyjechaliśmy na Majorkę, kupując wycieczkę all inclusive, bo decyzja została podjęta spontanicznie – 2 tygodnie przed wyjazdem, w środku sezonu, więc była to najtańsza opcja – różnica była całkiem spora. Ponieważ jednak lubimy zwiedzać, a nie tylko byczyć się na plaży (chociaż to też jest fajne od czasu do czasu, zwłaszcza pomiędzy zwiedzaniem różnych miejsc, jak to miałam okazję doświadczyć w Meksyku i jak obecnie doświadczam w Malezji ), najpierw wybraliśmy się na jednodniową wycieczką na półwysep Formentor, bo spodziewałam się przepięknych widoków (i nie zawiodłam się!), a potem na objazdową wycieczkę po wyspie zwaną „Vuelta Isla„. Jedną z atrakcji tej ostatniej wycieczki chcę Wam dziś pokazać, bo miejsce było przepiękne i pełne kolorów, których nawet nie trzeba było zbytnio podbijać w photoshopie!

Dojazd do kanionu Torrent de Pareis nie był łatwy, ponieważ droga wiła się między górami licznymi serpentynami – przejazd był ciasny, a nasz autokar dość opasły. Można było rozpoznać, że kierowca jest weteranem górskich dróg, bo nie przejmował się tym wcale – czego nie można było powiedzieć o wszystkich pasażerach. W takich sytuacjach ludzie często dzielą się na tych, którzy 1. drżą ze strachu, 2. odczuwają go na tyle, żeby tego nie pokazywać, 3. i takich, u których podróż z ryzykiem spadnięcia w przepaść przy najmniejszym błędzie budzi niemałą ekscytację.

Po wyjściu z autokaru trzeba było przejść się 150 m, żeby dotrzeć do samego kanionu (jakieś 10 min z przerwami na zdjęcia w zależności od tego, ile fotek strzelacie). Widoki po drodze były piękne, a woda miała niezwykły kolor! Aż nie chciało się wierzyć własnym oczom, widząc ten cudowny błękit.

Na miejsce dochodziło się przez tunel wykuty w wysokiej skale – szło się tak z półtorej minuty, a potem jeszcze trzeba było przejść kawałek dróżką. Może nie wydaje się to długo, ale był tam tylko jeden prześwit, a poza tym cały czas widać było tylko kamienie i ludzi przed Tobą. Sama droga była dość ciekawa, a miejsce zapierało dech w piersi. Klaustrofobik mógłby mieć tam problem, żeby przedostać się na drugą stronę.

W kanionie przy zatoczce było dość sporo osób. Woda rozpryskiwała się z hukiem o skały, oblewając stojących nieopodal ludzi. Wszyscy odsuwali się więc poza jej zasięg. Tylko mała dziewczynka miała odwagę wyjść przed szereg, żeby lepiej przyjrzeć się morzu. Nie bała się fal wściekle rzucających się w każdą stronę ani tysięcy kropel chaotycznie rozrzucanych naokoło…

Nieliczni wdrapywali się na wzgórze, zainteresowani niewielkimi jaskiniami znajdującymi się wysoko. Niestety my byliśmy w klapkach, a podejście było bardzo strome – długo walczyłam ze sobą, ale rozsądek w końcu wygrał nad ciekawością i chęcią zdobywania świata, i z żalem zrezygnowałam z nieszczęsnej wspinaczki.

W zamian spacerowałam po kanionie… albo raczej biegałam w kółko, robiąc zdjęcia i podziwiając, zafascynowana tym miejscem jak mały szczeniaczek łażący z wywieszonym jęzorem i machający przeszczęśliwie ogonem. Martwiło mnie tylko to, że mamy tak mało czasu, żeby obczaić każdy najmniejszy zakątek, pójść wzdłuż skał i przyjrzeć się każdemu krzaczkowi i każdej wypukłości w kamieniu, a moje małe nóżki nie nadążą… :O

Wszystko wydawało się tu piękne – gigantyczne skały niemieszczące się w kadr, błękitne morze wciskające się gwałtownie na drobną plażę, malutkie jaskinie kuszące eksploracją nieznanego oraz ścieżka prowadząca w głąb kanionu, którą można by podążać długo, długo, długo… Chciałoby się spędzić tam cały dzień, bycząc się i obserwując; po prostu siedząc i odpoczywając, bez ograniczenia czasowego, bez przymusu, bez pośpiechu. Albo chodząc pośród skał, patrząc w niebo wysoko nad nami.

Niestety miałam za mało czasu, żeby dostatecznie nacieszyć się tym miejscem, bo trzeba było ruszyć dalej – w końcu wycieczka zorganizowana zobowiązuje, trzeba było zdążyć na statek i ruszyć w dalszą drogę. A szkoda, bo można by spędzić trochę czasu na eksploracji czy wędrówce wzdłuż kanionu.

Myślę, że na Majorce świetnym pomysłem jest wynajęcie samochodu – wtedy możnaby spędzić o wiele więcej czasu w konkretnych miejscach jak tu czy w punkcie widokowym na półwysepie Formentor, który również bardzo mi się spodobał, a gdzie byliśmy z 20 minut.

Cała wycieczka wliczała rejs statkiem (a dokładniej mówiąc katamaranem), którym dość mocno rzucało na wodzie, starodawnym (i dość uroczym) tramwajem oraz pociągiem w podobnym stylu… Ale o tym innym razem!

Praktycznie

Na all inclusive na Majorce polecieliśmy z biurem podrózy EXIM tours. Obługa była bardzo dobra – szybko odpisywali na maile przed wyjazdem, dbali, żeby klient by dobrze poinformowany. Jedyne, co mi się nie podobało to hotel, w którym mieszkaliśmy (a więc całkiem dużo ) – przeczytasz o tym tutaj. Było jednak do wyboru kilka różnych miejsc i hoteli, a my nie zrobiliśmy dokładnego researchu przed podjęciem decyzji.

Biuro podróży oferowało różne wycieczki, na które można było wybrać się w konkretny dzień; ceny wahały się pomiędzy €42,5 a €77. Można było na przykład wybrać się w 5-godzinny rejs katamaranem, pojechać na Formentor, do Palmy albo objechać wyspę wycieczką Vuelta Isla.

Koszt opisywanej tu wycieczki z EXIM tours wynosił €77, a ta sama wycieczka w hotelu kosztowała €68 – z tą różnicą, że biuro podróży oferowała polskiego pilota. Plan wycieczki brzmiał mniej więcej tak samo, więc wygląda na to, że można było zwiedzić te same miejsca.

Jeśli chodzi konkretnie o zwiedzanie w czasie objazdówki Vuelta Isla – najpierw mieliśmy krótki postój w Inca, potem dostaliśmy się do portu Sa Calobra, gdzie był czas wolny na zwiedzanie kanionu. Następnie był rejs katamaranem do portu Soller, potem wsiedliśmy w pierwszy elektryczny na Majorce tramwaj i podjechaliśmy kawałek, żeby na koniec pojechać już w dłuższą trasę drewnianym i klimatycznym pociągiem.

Nisia

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Z Lotu Ptaka (Sa Coma, Majorka)
• Niezbyt Krótko o Tym, Jak Zaplanować Pierwszy Wyjazd
• Piraci z Majorki – Jaskinia w Porto Cristo
• Płynąc Skalnym Korytarzem (Kanion Sumidero, Meksyk)
• Zagubieni w Lesie (Wyprawa na Śnieżnik)
• Wszystkie moje posty o Hiszpanii

Szukasz inspiracji na następny wyjazd? Link do mapy z zaznaczonymi miejscami, w których byłam, i linkami do notek znajdziesz tutaj.

Parasailing to inaczej lot na spadochronie przypiętym do motorówki, która ciągnie nas za sobą. Czy jest to porównywalne ze skokiem na spadochronie? Wrażenia są zbliżone – w końcu można zobaczyć okolicę z lotu ptaka i poszybować po niebie – ale myślę, że nie ma aż takiej adrenaliny (co dla niektórych napewno będzie na plus ). Przy skoku wysokość, na której znajdujemy się na początku, jest z 50-100 razy większa, więc większy pewnie jest i stres – chociaż z tym bywa różnie. Pewne jest jedno – można się świetnie bawić przy parasailing i jest ono dobrym wstępem do skoku spadochronowego, jeśli zamierzacie kiedyś spróbować, bo pokaże Wam jak radzicie sobie z wysokością i wysokim poziomem adrenaliny.

Najbardziej stresujący jest początek, kiedy wypływasz motorówką w morze i czekasz na swoją kolej, próbując sobie wyobrazić jakie to uczucie szybować nad wodą. W zeszłym roku skakałam na spadochronie, ale muszę się przyznać, że wcale nie zmniejszyło to mojego stresu tutaj (a może właśnie spotęgowało ). Stresowałam się dość mocno, ale przeszło mi całkiem szybko.

Jak wzbijasz się w przestworza, najpierw mocno Tobą szarpnie (krzyczenie dozwolone – ponoć to pomaga rozluźnić stres w organiźmie ), a potem zaczynasz kołysać się na zmianę do przodu i do tyłu. Jednak powinieneś szybko przyzwyczaić się do tego (to jest kolejna różnica w porównaniu ze skokiem – nie ma zmiany szybkości lotu i łatwo jest oddychać), bo potem zaczynasz skupiać się na widokach i na tym jak śmiesznie dyndają Ci nogi.

I tu zaczyna się zabawa – przypominasz sobie, że kamerka robi Ci regularnie zdjęcia (jeśli wybrałeś tą opcję), więc robisz śmieszne miny bądź puszczasz się rękoma i latasz bez trzymanki. Fajnie jest też po prostu patrzeć na świat z góry, zwłaszcza, jeśli w dzieciństwie marzyłeś o tym, żeby posiadać umiejętność latania. Wrażenia są niesamowite, cieszysz się więc nowym doświadczeniem, a Ciebie oblewa fala spokoju (chyba, że jesteś z tych, co panikują :P). Wbrew pozorom i wszelkim obawom jest to naprawdę relaksujące.

A jak trafisz na kierującego motorówką, który ma poczucie humoru, zaoferuje Ci on dodatkową atrakcję w stylu nagłego zmniejszenia prędkości, dzięki czemu obniżysz lot i zanurzysz nogi w wodzie. Powoduje to salwy śmiechu wszystkich uczestników, zwłaszcza, jeśli kierujący zacznie straszyć nieobecnymi w tych wodach rekinami.

Czy się nie boję?

Oczywiście, że się boję! I mam odwagę o tym mówić. Niejednokrotnie bywały momenty w życiu, że strach zjadał mnie żywcem: po skoku spadochronowym, jak już puściła adrenalina, myślałam, że zwymiotuję, bo miałam tak ściśnięty żołądek; na ściance prawie dostałam ataku paniki, wchodząc na przewieszenie, który wydawało się być ponad moje siły (a jak się potem okazało – nie było); podczas wspinania się na skały w czasie kursu rozkleiłam się bez konkretnego powodu; i zaczęłam dostawać jakiejś nieznanej mi klaustrofobii po zanurkowaniu do jaskinii i zdaniu sobie sprawy, że to jedyna droga wyjścia.

Mimo tego wciąż pcham się w najróżniejsze miejsca, żeby poczuć zastrzyk adrenaliny. Bo nie chodzi o to, żeby się nie bać, ale o to, żeby zdać sobie sprawę, że możemy kontrolować swoje życie pomimo strachu i powoli go wypierać. Gdybym nie doznawała tych emocji, nie było by też ogromnej satysfakcji z tego, że się udało i że dałam radę. Nie było by tej radości i świadomości, że bariery, które napotykam w życiu, często postawione są przez mój umysł. Im więcej wychodzi się ze swojej strefy komfortu, tym łatwiejsze się to staje. Trzeba tylko próbować, bezustannie.

Praktycznie

Koszt takiej zabawy (sierpień 2017) na Majorce to €80 za 2 osoby (była opcja latania samemu, z jedną lub dwoma innymi osobami). W powietrzu jest się około 10 minut, ale cała jazda motorówką trwa około 45 minut i też sprawia niezłą frajdę.

Polatać można było codziennie bodajże od godz 10 do 16, chyba że mocno wiał wiatr – wtedy zmieniały się wymagania co do wagi pasażerów, żeby było bezpiecznie. Oczywiście wszyscy dostawali kamizelki ratunkowe na plaży, tam się płaciło, dostawało kartę pamięci, jeśli wykupiło się opcję ze zdjęciami i trzeba było dopłynąć do motorówki, która zabierała kilka osób na raz.

Z tego co wiem jest wiele miejsc, gdzie można spróbować parasailingu i nie trzeba po to lecieć specjalnie na Majorkę (chociaż każdy pretekst, żeby polecieć na wyspę może być dobry ). Chyba nawet w Gdańsku można się tak przelecieć i jest to pewnie tańsze. Chociaż na Majorce morze piękniejsze i widać góry w oddali…

Zdecydowanie polecam popróbować różnych aktywności, życie od razu nabiera smaku i chce się żyć! ^^

Nisia

Może Ci się spodobać:

• Jak Odpocząć Nad Oceanem (Mazunte, Meksyk)
• Nadmorskie Góry (Formentor, Majorka)
• Pyszne Jedzenie na Targu La Boqueria w Barcelonie (Hiszpania)
• Życie moimi oczami
• Moje podróże
• Aktywności, które polubiłam

Od jakiegoś czasu chodziło mi po głowie stworzenie mapy, która będzie zbiorem moich doświadczeń, planów i inspiracji. Powstawała ona krok po kroku i wydaje mi się, że w chwili obecnej przyjęła dość ciekawą i praktyczną formę – można na niej zobaczyć wszystkie miejsca, które opisałam w notkach (są wyróżnione innym kolorem i po kliknięciu na nie pojawia się link do notki i najładniejsze moim zdaniem zdjęcia), te, które odwiedziłam (więc jest szansa, że pojawi się o nich notka – mogę też spriorytetyzować notkę o danym miejscu na specjalne życzenie, bo sporo ich jest), a także te, do których chcę się wybrać (tutaj tylko niektóre są zaznaczone, bo inaczej byłyby markery prawie wszędzie ) albo planuję to zrobić w najbliższym czasie.

Mapkę można znaleźć albo klikając w „Podróże” w prawym rogu paska u góry strony (EDIT: tam obecnie znajduje się mapa z podziałem na konkretne podróże, odpowiednimi zdjęciami i notkami i z niej najłatwiej korzystać, bo ta poniżej stała się mało cytelna) albo w poniższy link:

http://drive.google.com/open?id=1pyKo1JxNkU69vbi61FKbUQGWPQI&usp=sharing

Są 3 sposoby nawigacji po mapce:

1. korzystając z wyszukiwarki w pasku po lewej stronie (należy kliknąć na lupę) – można wyszukać konkretne miejsca (niektóre są po angielsku albo w oryginalnym języku), albo po mieście czy danym kraju;
2. używając przybliżenia na mapie – zapewne najbardziej wygodne i przydatne dla tych, których interesuje konkretna okolica;
3. przeglądając listę miejsc w pasku po lewej – są tam miejsce posegregowane na te, które chcę odwiedzić, które mam już w planach i które już odwiedziłam. W każdej sekcji są one ułożone według kolejności alfabetycznej.

Mam nadzieję, że kogoś mapa zainspiruje i przyda się do łatwego znalezienia przydatnych informacji.

Dla mnie będzie zbiorem doświadczeń i sposobem na pokazanie sobie, że spełniam swoje podróżnicze marzenia i korzystam z życia tyle ile się da. ^^

Jestem otwarta na pomysły, więc jeśli macie jakieś sugestie albo pytania, dajcie znać w komentarzu. Jeśli chcecie polecić jakieś miejsca godne zobaczenia, piszcie!

Dzięki wszystkim za wsparcie w pisaniu bloga, za pomysły, feedback, komentarze czy po prostu czytanie moich notek! Wszystko to motywuje mnie do tego, by pisać dalej – dla siebie i dla Was. ^^

Nisia

Zdjęcia z kolaża pochodzą z:

• Budząca Grozę Katedra (Kutna Hora, Czechy)
• Pomarańczowe Piaski Pustyni (Maroko)
• Tam, Gdzie Kończy Się Świat (Irlandia)
• Koloseum w Rzymie (jeszcze o tym nie pisałam )
• Z Lotu Ptaka (Sa Coma, Majorka)
• Strażnicy Starożytności (Uxmal, Meksyk)
• Miasto Pachnące Pomarańczami i Kwiatami (Cordoba, Hiszpania)
• Oszałamiające (nie) Błękitne Kaskady (Agua Azul, Meksyk)
• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo, Malta)
• Przed Siebie, Na Szczyt, Ku Wolności Brnę! (Babia Góra)

[Będzie trochę narzekania, czego nie mam w naturze, ale byłam zszokowana zarówno standardem miejsca jak i zachowaniem ludzi, więc jeśli bolą Ciebie uszy od narzekania, radzę nie czytać dalej ;)]

Dla kogo jest all inclusive

Jeśli nie umiesz lub nie lubisz planować i chcesz, żeby zrobiono to za ciebie, to ta wersja jest odpowiednia. Jeśli chcesz sporo pozwiedzać to lepiej kup wycieczkę objazdową, ale jeśli masz zamiar leżeć na plaży i o nic się nie martwić (albo może raz czy dwa w ciągu 2 tygodni pojechać na 1-dniowy wyjazd) to powinna spodobać ci się taka opcja. Przypasuje także tym, którzy chcą po prostu nie martwić się o nocleg i wyżywnienie (a trafi im się tanio all inclusive), a planują wynająć samochód i pojeździć po sąsiadujących obszarach.

All inclusive nie będzie odpowiadać podróżnikom, którzy jeżdżą w miejsca mało popularne, którzy lubią spać w hostelach, w nich poznawać ludzi i dowiadywać się od nich ciekawych rzeczy. Ani dla ludzi, którzy spragnieni są dużej ilości wrażeń i chcą zobaczyć jak najwięcej miejsc (więc siłą rzeczy nie będą spać w tym samym mieście dłużej niż 3 noce).

Co mi się nie podobało

Planowałam napisać krótko i na temat, a wychodzi, że powyższy wstęp za bardzo się wydłużył, a jeszcze sporo tekstu się szykuje. Do rzeczy więc!

1. Niski standard hotelu

Nocowaliśmy w hotel Blue Sea Grand Playa – niby hotel miał 3 gwiazdki, ale miałam co do tego wątpliwości. Ogólnie standard był tolerancyjny jak na hotel, ale spodziewałam się wyższego. Trochę po świecie jeżdżę, byłam w kilku miastach Hiszpanii i nie przypominam sobie, żeby 3-gwiazdkowe hotele tak wyglądały. Nawet niektóre hostele były lepsze.

Nie mówię, że z hotelem było coś porządnie nie tak – recepcja była ładna i obsługa bardzo miła i pomocna. Nasza łazienka też całkiem zadbana i ogólnie pokój czysty i wysprzątany – no i nie biegali po nim żadni niepożądani lokatorzy w postaci robaków, a to się ceni!

Jednakże w pokoju był dziwny zapach, najprawdopodobniej spowodowany klimatem w Hiszpanii i środkami chemicznymi, ale jednak. Do tego meble były brzydkie (hotel już przeżył swoją świetność), a zamknięcie balkonu budziło wątpliwości co do bezpieczeństwa, bo w sumie to dało się je otworzyć z zewnątrz. Pan na recepcji twierdził, że nikt nigdy nie narzekał i nie było żadnych kradzieży, więc pozostawało nam mu jedynie uwierzyć (byliśmy na pierwszym piętrze, więc zdecydowaliśmy się mu zaufać).

W sumie to najważniejsze było to, że hotel był czysty, do sklepów i restauracji było blisko (właściwie znajdowały się tuż za rogiem), a do plaży około 5 minut. Poza tym dach nad głową był, łózko też, ciepło i do tego jeszcze 2 nieduże baseny, więc to chyba powinno wystarczyć (chociaż osobiście nie rozumiem, dlaczego ludzie spędzają cały dzień na basenie hotelowym zamiast na plaży).

2. Niedobre jedzenie

Na początek zacznę od tego, że nie było prawie w ogóle lokalnego jedzenia w hotelu (ba! ciężko je było znaleźć w całym mieście, ale o tym niżej). Za to można było najeść się hamburgerami czy frytkami, no i spróbować angielskiego jedzenia, bo odniosłam wrażenie, że to ono przeważało w menu – lasagne, cottage pie, angielskie kiełbaski (swoją drogą niesmaczne – miałam je okazję spróbować będąc w Anglii i też mi nie smakowały ).

Nawet Blue Curaçao nie smakowało jak likier, który dobrze znam, bo jest jednym z moich ulubionych alkoholi – tutaj brakowało w nim smaku pomarańczy (a jest to właśnie likier pomarańczowy) i bardziej przypominało nie za dobre lekarstwo. Sangria była gorzka, a Mohito po prostu dziwne. Nie wspominając o tym, że drinki te nie były przygotowywane na „świeżo”, a leciały z nalewaka i może w tym właśnie był problem. Ratowałam się więc rumem z colą, bo tego z maszyny nie mieli i przygotowywali specjalnie dla mnie, więc faktycznie drink smakował i rumem i colą.

Hotel miał także przygotowane „przekąski” na czarną godzinę, czyli czasem między posiłkami. Nasza podróż na Majorkę zaczęła się jakoś po śniadaniu – polecieliśmy z Wrocławia do Palmy, a stamtąd autobusem do hotelu. Całość trochę trwała, bo nie byliśmy jedynymi pasażerami i nie mieliśmy tego szczęścia, żeby trafić do hotelu jako pierwsi. Dotarliśmy na miejsce z półtorej godziny przed kolacją, byliśmy więc bardzo głodni i liczyliśmy na jakieś super przekąski.

Niestety bardzo się rozczarowaliśmy, bo okazało się, że mogliśmy przekąsić śliwki (bałam się po nie sięgnąć jako mój pierwszy posiłek w nowym miejscu) i kanapki z szynką. „Kanapki” to naprawdę wiele powiedziane, bo był to po prostu chleb i plasterek konserwowej, bez masła i niczego więcej – leżały one w ciepłym miejscu (temperatura sięgała minimum 25 stopni) i zdecydowanie nie budziły mojego zaufania. Było gorąco, kanapki były suche i miałam wrażenie, że ugrzęzną mi w gardle przy jakiejkowiek próbie przełknięcia. Nawet przeogromny głód nie przekonał mnie do spróbowania.

Nie mówię oczywiście, że wszystko było niedobre, bo większość rzeczy smakiem nie zachwycała, ale była całkiem spoko. Jednak jadąc do innego kraju chciałabym posmakowaćjego dobrodziejstw, wliczając w to kuchnię lokalną, więc byłam po prostu rozczarowana (stąd narzekanie, którym z reguły się nie kalam ;P). Myślę, że typowy Janusz czy Grażynka, którzy nie lubią próbować nowych rzeczy znaleźli by tam coś dla siebie i byliby całkiem zadowoleni.

3. Wybieranie tego, co najlepsze

Czasem zdarzało się, że trafiło się bardziej lokalne jedzenie jak na przykład paella z owocami morza. Ciężko jednak było jej spróbować, bo od razu robiła się spora kolejka i ludzie potrafili wybierać tylko to, co im się rzucało w oczy – w paelli zostawał sam ryż pozbawiony ślimaków, małży czy i tak nielicznych krewetek.

Niejednokrotnie miałam okazję spróbować hiszpańskiego jedzenia (uwielbiam tapas!), więc serce ściskało się na ten widok.

4. Nawyki i łakomstwo innych

Przykre było też patrzenie na łakomstwo innych – nie zaglądałam specjalnie na talerze sąsiadów, ale ciężko było nie zauważyć jak szedł ktoś z ogromnym talerzem samych nachosów i sosów, albo jedna osoba zajadała się czteroma hamburgerami. Wiem, że posiłki były wliczone, więc można było obżerać się bez granic, ale trochę godności by się przydało.

5. All inclusive czy nie?

No i właśnie, moim skromnym zdaniem logiczne jest, że jak kupujesz wycieczkę all inclusive to wszystko będzie bezpłatne (w ramach rozsądku). Tak mogło by się wydawać, bo okazuje się, że sytuacja wygląda inaczej. Były takie przekąski jak chipsy, za które trzeba było dodatkowo zapłacić, wifi w pokoju też wcale nie było darmowe i jeśli dobrze pamiętam kosztowało jakąś śmieszną kwotę €10 czy €20 w zależności od tego, na jak długo chciało się wykupić dostęp. Hotel oferował też dodatkowe rozrywki (jak bilard) czy usługi (wypożyczenie czajnika czy żelazka), ale wszystko oczywiście dodatkowo płatne.

6. Masówka

Niemal na każdym kroku zauważało się masowe traktowanie i cięcie po kosztach (na przykład drinki z nalewaka, bardzo zalatani kelnerzy, którym chciałoby się poradzić usiąść chociaż na chwilę i odpocząć). Rozumiem, że biznes musi się kręcić, ale moim zdaniem trochę przesadzali i było to nieco smutne.

Ogólnie o mieście Sa Coma

Sa Coma to bardzo turystyczne miejsce, właściwie wybudowane jako miejscowość turystyczna, więc nie można było się spodziewać lokalnych smakołyków i masy zabytków. Widać było, że większość odwiedzających miasto to Niemcy i Anglicy i właśnie pod nich serwowane jest jedzenie. Ciężko było znaleźć dobrą restaurację (w końcu znudziły nam się hotelowe posiłki) – dzięki wskazówkom recepcjonistki hotelu trafiliśmy do jednej jedynej w okolicy (a przynajmniej takie sprawiało wrażenie) – nazywała się La Bodega i znajdowała się przy Avinguda de ses Palmeres n°109. Tam nie mówili za bardzo po angielsku, więc dogadywaliśmy się łamanym hiszpańskim, i klienci też byli Hiszpanami (prawie żadnych turystów). Jedzonko pyszne, a do tego wreszcie soczysta i słodka sangria!

Jako plusy miasta – było ono dobrze przygotowane na przyjazd turystów i na plaży znajdowały się skrzyneczki (jakby mini sejfy, tylko cieńsze), gdzie można było zostawić wartościowe rzeczy jak telefon czy pieniądze (lustrzanka już się nie mieściła), a na piasku stały leżaki i palmowe parasole. Teoretycznie za wszystko trzeba było zapłacić (około €6-€9 w zależności od opcji). Piszę „teoretycznie”, bo na początku o tym nie wiedzieliśmy i korzystaliśmy bez płacenia i dopiero za trzecim czy czwartym razem pan zbierający opłaty uświadomił nas o okropnym czynie jaki popełnialiśmy.

Na plaży były także nieosłonięte prysznice, żeby obmyć się z piasku i słonej wody, a kawałek dalej bezpłatne toalety.

Główną aktywnością w Sa Comie było wylegiwanie się na plaży i pływanie w przepięknym niebieskim morzu (najlepiej z okularami słonecznymi na oczach, bo inaczej słońce strasznie raziło!). Trzeba było tylko uważać, żeby nie połknąć przypadkiem bardzo słonej wody, która groziła wypaleniem przełyku (podobnie jak w Cancun w Meksyku).

Można było też stworzyć własne atrakcje, czyli pospacerować po okolicy, zaprzyjaźniając się z lokalnym osiołkiem czy końmi, wypić w nocy wino nad morzem, oglądając gwiaździste niebo i wypatrując spadających gwiazd (panorama z leżaków przepiękna!) albo wykąpać się po zmroku w chłodnym morzu (niekoniecznie w stroju kąpielowym ).

Poza wyjazdem do dalszych miejsc na wyspie można było także wybrać się na zwiedzanie jaskiń, o których pisałam poprzednio, skorzystać z atrakcji takich jak parasailing, o której jeszcze napiszę, bo myślę, że warto wspomnieć czy lot balonem (stwierdziliśmy, że jednak za drogo – jeśli dobrze pamiętam lot kosztował około €200).

Czego się spodziewałam?

Sama w sumie nie wiem, ale raczej bardziej klimatycznego miejsca i innego podejścia, bo nawet w hostelach niejednokrotnie zdarzało się, że standard był wyższy, a goście byli lepiej traktowani. Pierwszy raz byłam na Majorce i do tego na wycieczce all inclusive, może więc po prostu źle trafiłam. Możliwe też, że miałam wygórowane oczekiwania.

Czy kiedykolwiek jeszcze wybiorę się na all inclusive? Trudno powiedzieć, bo w chwili obecnej „jestem na nie” – musiałby mnie chyba przekonać standard hotelu – no bo czy w 4- bądź 5-gwiazdkowych hotelach jest tak samo? Czy wtedy ludzie trzymają poziom, bo głupio się zbłaźnić przy innych? Czy takie hotele nie oferują all inclusive, bo wiedzą czym to grozi i nie chcą sobie psuć opinii…?

Nisia

* Główne zdjęcie zrobione przez Czesa, post produkcja przez Nisię

Inne posty z okolicy:

• Piraci z Majorki – Jaskinia w Porto Cristo
• Nadmorskie Góry (Formentor, Majorka)
• Uśmiechnij Się, A Znajdziesz To, Czego Szukasz (Sewilla)
• Tapas, Tapas I Jeszcze Raz Tapas! (Hiszpania)
• Romantyczna Przejażdżka Łódką (Madryt)

Nie mam żadnego doświadczenia w montowaniu filmików, więc musicie mi to wybaczyć.

Pierwszym małym wyzwaniem jest wskoczenie do wody z pontonu, którym przypłynęliśmy pod jaskinie, do wzburzonego morza. Niektórzy mogą mieć drobne obawy świadomi tego, że nie sięgają dna (może po raz pierwszy w życiu), zamiast więc wskakiwać z impetem i ryzykować, że opiją się bardzo słonej wody, zręcznie ześlizgują się do morza.

Następnym drobnym wyzwaniem jest nauczenie się pływać w piance, bo niby z założenia jest to prostsze niż pływanie bez niej, ale okazuje się, że zasady poruszania się w wodzie są w takim wypadku nieco inne i trzeba zdać sobie z nich sprawę, bo nikt niczego nie objaśnia. Na przykład pływanie żabką w piance jest zupełnie nierealne, bo tyłek idzie automatycznie nad powierzchnię, a tym samym głowa pod wodę, co lekko utrudnia poruszanie się nad falami. Ale za to jest możliwe, aby stać w wodzie pionowo i lekko ruszać rękami i nogami poruszając się powoli do przodu – bardziej przypomina to zabawę niż pływanie i przy tym mocno uczy cierpliwości.

Potem nadchodzi trochę większe wyzwanie, bo po krótkiej walce z falami i pianką trzeba wpłynąć do jaskini. Jeśli masz szczęście, poziom wody nie będzie zbyt wysoki i nie okaże się to zbyt trudne. Jeśli natomiast fale rozbijają się mocno o skały przy wejściu, musisz (tak jak my) wyciągnąć rękę daleko przed siebie, żeby złapać jednego z opiekunów, a potem dać nura pod wodę, żeby uniknąć uderzenia kaskiem o sufit (czyli skały). Ale nie martw się, nie jesteś sam – z przodu ciągnie Ciebie jeden instruktor, a z tyłu pcha drugi, jest więc bardzo małe ryzyko, żeby ta akcja się nie powiodła.

Jak się okazało w naszym przypadku – mieliśmy szczęście, bo przez silne fale następnego dnia nie organizowali już wycieczek, bo nie dałoby rady wejść (ani wyjść) do jaskini.

Pierwszy (najważniejszy) etap masz już za sobą, możesz więc być z siebie dumny – chyba że własnie walczysz z narastającym uczuciem klaustrofobii (nawet jeśli do tej pory było Ci obce) – zdajesz sobie bowiem sprawę, że droga, którą właśnie pokonałeś jest jedynym wejściem (i wyjściem!).

Szybko to jednak mija, bo eksplorowanie jaskini jest niezmiernie ciekawe i można się przy tym zrelaksować (o ile kręcą Ciebie takie aktywności).

Oglądasz wszystko wokół, jednym uchem słuchając przewodnika opowiadającego o niesamowitych formacjach skalnych i fantazjującego na temat piratów chowających tutaj skarby – w końcu jest to miejsce idealne: nierzucające się w oczy i zauważane tylko przez wtajemniczonych.

Zauważasz piękne stalaktyty i stalagmity oraz inne twory ziemi. Dużo chodzisz po skałach – czasem jest to łatwe jak spacer po bułki, a czasem wymaga ześlizgnięcia się z bloku skalnego czy wspinania się w górę. Jest też wyjątkowe miejsce z pięknym widokiem na podziemne jezioro – jeśli będziesz mieć farta, jako wybraniec siądziesz na skale kilkanaście metrów nad jeziorem, a nogi będą zwisać Ci bezwładnie, bo zabraknie dla Ciebie miejsca na oparcie ich. Za to widoki są niesamowite, zwłaszcza gdy wszyscy wyłączą latarki i zostanie tylko jedna rzucająca światło na kilkanaście metrów wgłąb wody.

Kolejnym wyzwaniem jest zeskoczenie ze skały (nie, nie z tych kilkunastu metrów, ale jak już zejdziesz na dół ), bo nie ma innej drogi. Widzisz, że jedyna opcja to skoczyć z kilku metrów do wody (chociaż z początku możesz to negować), ponieważ próba schodzenia po śliskich stromych skałach może skończyć się upadkiem i uderzeniem w głowę. Kombinujesz więc jeszcze przez chwilkę, bo każdy pokonany w dół centrymetr daje Ci zmylne poczucie bezpieczeństwa, by potem skoczyć z kilku metrów do wody. I mimo iż zawsze unikałeś skakania ze skał, mimo iż zawsze się tego bałeś, zaczynasz zdawać sobie sprawę, że nie jest to ani trudne ani niebezpieczne, a okazuje się nawet całkiem fajne i ekscytujące.

Dochodzi do tego jeszcze ulga spowodowana tym, że tutaj woda jest idealnie czysta – nie grozi Ci więc wypalenie przełyku słoną wodą, bo takiej tu nie ma. Jeśli już więc pozbyłeś się strachu, nie martw się – kawałek dalej znów czeka Ciebie przymusowy skok.

Kolejnym ciekawym przeżyciem jest położenie się na powierzchni wody, kiedy wszystkie światła zostały zgaszone. Dryftujesz tak w zupełnej ciemności, w ciszy, nie wiedząc dokąd zmierzasz ani co znajduje się naokoło Ciebie. Totalnie nic nie widać i tylko Twoja wyobraźnia może pomóc Ci połączyć kropki i stworzyć obraz otaczającej Ciebie rzeczywistości – czy w międzyczasie coś sobie dopowie, by wzbudzić lęk? Czy będziesz tak leżeć w nicości, bez kontaktu ze światem zewnętrznym?

Eksploracja jaskiń jest naprawdę niesamowitym przeżyciem, zwłaszcza jeśli idziesz pod czyjąć opieką i nie musisz się niczym martwić. Koszt naszej wycieczki to 69 Euro. Woda miała około 19 stopni – bez pianki więc byłoby ciężko, żeby się nie wyziębić i wciąż czerpać przyjemność z pływania. W bazie dostajesz pianke, kask i butki gumowe (przydają się, bo inaczej można się poobijać i podrapać).

Na miejsce płynie się dość szybko pontonem, co przynosi wielką frajdę – ponton unosi się często w powietrzu i potem z wielkim hukiem opada na fale, wywołując piski i salwy śmiechu podróżnych. Załoga pilnuje, żeby wszystko odbyło się przyjemnie i bezpiecznie. Cała wyprawa trwa około 2,5 – 3 h. Jest możliwość podwiezienia z i do hotelu. W trakcie robione są zdjęcia, które można potem kupić za 10 Euro (niestety była awaria techniczna z naszymi zdjęciami i dostaliśmy tylko te ogólne, a nie robione danego dnia ;( ).

PS. Czaro filmował wycieczkę używając kamerki zamontowanej na klatce piersiowej, więc nie topił się w przeciwieństwie do tego, co sugerują niektóre filmiki (gdyby miał kamerkę przymocowaną do kasku).

* Wpis zawiera zdjęcia od Skualo z Porto Cristo (oznaczone logiem) – ciężko było zanurkować z lustrzanką pod wodę. Pozostałe pochodzą z kamerki sportowej Czarka, który brał udział w wycieczce razem ze mną.

Nisia

Inne wpisy z okolic:

• Nadmorskie Góry (Formentor)
• Romantyczna Przejażdżka Łódką (Madryt)
• Tapas, Tapas I Jeszcze Raz Tapas!
• Flashback: Plaza de America
• Hiszpania moimi oczami

Miejsce jest częścią gór zwanych Serra de Tramuntana, które znajdują się na liście światowego dziedzictwa UNESCO od 2011 roku. Pasmo gór rozciąga się na około 90 kilometrów, a najwyższy ich szczyt ma 1445 metrów wysokości.

Na zachód znajduje się świetny punkt widokowy, z którego widać przylądek – widok niestety nie obejmuje latarni, ale – jak można łatwo się domyśleć – i tak jest ślicznie!

Aczkolwiek ludzie z panicznym lękiem wysokości czuliby tu pewnie mały dyskomfort, bo ścieżka na punkt widokowy prowadziła tuż obok przepaści (celowe zagranie architekta ).

Parking, na którym się zatrzymaliśmy był niewielki, ale na szczęście udało nam się znaleźć miejsce. Po drodze było kilka innych lokalizacji, gdzie moglibyśmy się zatrzymać, gdybyśmy jechali samochodem, ale niestety autokar by się nie zmieścił (co przywodzi do głowy myśl, że zdecydowanie lepiej jest wybrać się tam autem niż z wycieczką). A szkoda, bo było kilka miejsc z niesamowitymi widokami. Za to w drodze warto było siedzieć przy oknie i chłonąć piękno gór!

Na Formentorze jest także zatoka, gdzie można popływać i powylegiwać się na (mniej lub bardziej) wypasionym leżaku. Ceny niestety są dość wysokie, bo za 2 leżaki o najwyższym standardzie (jest to bardziej łóżko niż leżak) i parasol można zapłacić nawet 80€ za dzien. Cała zatoka należy do hotelu Formentor, zgaduję więc, że to oni zbijają kasę na turystach. Ale Ci, którym pieniędzy nie szkoda mogą powypoczywać na plaży w luksusach.

Do zatoki można się dostać albo drogą lądową albo morską, wsiadając do katamaranu w Port de Pollença. Katamaran zasuwał prawie z prędkością wiatru, co wiązało się głównie z dwoma rzeczami:

1. strasznie bujało – woda rozpryskiwała się na wszystkie strony i ci chorujący na chorobę morską mogliby nie przetrwać przeprawy (rejs trwał koło 20-30 minut z tego co pamiętam)
2. bardzo mocno wiało i można było poczuć się jak Marilyn Monroe. Lepiej było mieć na sobie spodnie albo ciasną spódnicę (moja taka nie była), czułam się więc jak światowa gwiazda.

Podczas rejsu miałam również wrażenie, że moje włosy zaczęły żyć swoim życiem i wiły się szalenie wokół mojej głowy jak węże meduzy.

Wycieczkę możka wykupić w (prawie?) każdym hotelu albo w biurze informacji. Z Sa Comy położonej na wschodzie wyspy koszt wynosił €36. Wycieczka była całodniowa i obejmowała także spacer po markecie w Sineu.

Nisia

Inne posty z okolicy:

• Romantyczna Przejażdżka Łódką (Madryt)
• Kobiety w Pięknych Sukniach i Dostojni Mężczyźni (Feria, Sewilla)
• Tapas, Tapas I Jeszcze Raz Tapas!
• Flashback: Plaza de America (Hiszpania)
• Więcej o Majorce

Szukasz inspiracji na następny wyjazd? Link do mapy z zaznaczonymi miejscami, w których byłam, i linkami do notek znajdziesz tutaj.