Tak więc zrobiłam!

… A zabrałam ze sobą mamę, było to dobre miejsce na pierwszy wspólny wyjazd we dwie. Pięknego piątkowego wieczora wsiadłyśmy więc w samolot i poleciałyśmy do Turku.

Na miejscu trochę się zdziwiłam, bo po godzinie 20 miasto wydawało się wymarłe. Nawet w samym centrum, gdzie wysiadłyśmy z autobusu było bardzo mało ludzi. W porównaniu do Wrocławia przypominalo to raczej pusty poniedziałkowy wieczór zimowy.

Klimatyczna wioseczka niedaleko Doliny Muminków

Mieszkanie miałyśmy całkiem fajne, bardzo praktyczne, zadbane i prawie jak nowe (miejsce nazywało się Bob w Turku – polecam!). To co też podbiło moje serce to mata do jogi, która znajdowała się w mieszkaniu – mogłam więc korzystać z niej ile chciałam.  

Zamek w Turku

Kolejnego dnia wybrałyśmy się najpierw na Zamek. Myślę, że to wielka stracona szansa Finów, że nie reklamują tego zamku w Polsce – mieszkała tam Katarzyna Jagiellonka, córka Zygmunta III Wazy. Oczami wyobraźni widzę jak Polacy lecą tam właśnie po to, żeby zobaczyć dom polskiej królewny. Ja bym z chęcią poleciała, gdybym nie zrobiła tego dla Muminków!

Ale Turku totalnie nie wygląda jak mieścina turystyczna, ludzie nie mają tam takiego podejścia i zdecydowanie nie mają jeszcze dość turystów, bo jest ich tam bardzo mało – potrafią do Ciebie zagadać i uśmiechają się szczerze za każdym razem. 

Zamek od tyłu – przód był bardzo podobny

Na początku zaczęłam doznawać lekkiego zaskoczenia i rozczarowania przy zwiedzaniu zamku, ponieważ brakowało mi jakiegoś wstępu do historii zamku i nie było prawie niczego w pomieszczeniach, które zwiedzałyśmy. Dosłownie niczego – nie tylko brakowało mebli, nie było też żadnych zdobień na sufitach czy tapet, tylko gołe ściany i podłoga, od czasu do czasu tylko pojawił się jakiś rekwizyt czy ławka. Myślałam, że cały zamek taki będzie. Nie zorientowałam się też na początku, że wspominany „Sismugd” to nasz polski król Zygmunt.

Dopiero po kilku pokojach, zaczęło się coś pojawiać w środku, potem wkroczyłyśmy w erę Renesansu, gdzie były już całe umeblowane pokoje, pamiątki i fotografie. Na koniec była jeszcze elegancka rezydencja i historia królowej Jagiellonki. Dopiero jak wróciłyśmy do wejścia okazało się, że historia zamku jest na samym końcu (szłyśmy według tego jak pokierowała nas obsługa). Ktoś tu chyba nie ogarnął. Tak czy tak nie doczytałam się dlaczego musieli odbudowywać zamek – nie było mowy o tym, żeby spłonął czy ktoś go splądrował. Może więc po prostu przestali o niego dbać i zaczął umierać śmiercią naturalną…?

Świniak na festynie przy zamku

Miałam wrażenie, że udostępnili prawie cały zamek, bo bardzo dużo chodziłyśmy, a zamek sam w sobie nie jest aż tak duży – jak widać z resztą na zdjęciu. Nie to co w Malborku – jak tam byłam, można było zwiedzić tylko 4-5 pomieszczeń pomimo ogromu tej budowli. Fakt, że tam zwiedzanie zajmowało prawie godzinę, ale tylko dlatego, że przewodnik gadał po 20 min w każdym miejscu. Dużo bardziej podobało mi się łażenie samemu w swoim tempie w zamku w Turku i czytanie nielicznych informacji w języku angielskim.

Po wyjściu wybrałyśmy się na tyły zamku, żeby obejrzeć go z każdej strony i ujrzałyśmy nieduży festyn w klimacie średniowiecznym z kilkunastoma straganami. Nie odważyłyśmy się spóbować pieczonego świniaka, ale podjadłyśmy trochę małych pączków finlandzkich.

Dolina Muminków 

Dolinę Muminków miałyśmy zaplanowaną dopiero na niedzielę i tak się złożyło, że był to najzimniejszy dzień weekendu i trochę padało. ;( Nie zepsuło to nam jednak humorów, bo jak długo można się smucić, kiedy co chwilę przebiega uśmiechnięta Mała Mi, wita się z Tobą Tata Muminka lub obok spaceruje Włóczykij.

Dom Muminków

Cierpliwości nie zabrakło nawet jak próbowałam ogarnąć aplikacje, żeby zakodować bransoletkę, która miała urozmaicić i spersonalizować pobyt w parku rozrywki, i po dwóch próbach wciąż mi się nie udało, bo appka się zacinała. W nagrodę za cierpliwość zafundowałam sobie Bukę na policzku i uśmiech na twarzy. A chwilę potem udało się zarejestrować w aplikacji dzięki życzliwości Finkom w informacji – nie musiałam nawet nic robić, wystarczyło, że zerknęły i tym razem appka sama zaskoczyła. Technologia bywa bardzo złośliwa.

Niektórych miejsc nie kojarzyłam z bajki, ale oglądałam ją bardzo dawno temu, mogłam więc po prostu nie pamiętać. Był oczywiście dom Muminków, gdzie zwiedziłyśmy ze 3 czy 4 piętra i spiżarnię, była chatka czarownicy czy dom Paszczaka pełen skatalogowanych motyli….  Widziałyśmy tajemniczych Hatifnatów, jakiegoś chłopca z uszami co wyglądał jak bóbr (nie znam!), Filifionki, potwora z głębin, Muminka z dziewczyną i rodzicami, i kilka innych postaci. Włóczykij – jak na niego przystało – włóczył się po całym parku. Zabrakło tylko Buki, którą to chciałam ukochać, bo zawsze było mi jej szkoda jak oglądałam bajkę – wszyscy się jej bali, a ona przez to była samotna i jeszcze bardziej smutna. 

Dziewczyny malowały różne postacie na policzkach

Kręciłyśmy się po parku, w którym było dużo drzew, a tak naprawdę niewiele ludzi, nie spiesząc się nigdzie. Przyjemnie było sobie tak połazić.

Byłyśmy też na przedstawieniu po fińsku z angielskimi napisami – nie trzeba było nawet wszystkiego czytać, dużo można było zrozumieć tylko obserwując, no i udzielała się radość widowni, która co jakiś czas wybuchała śmiechem. Widziałyśmy też jak mała Mi robi psikusa Tacie Muminka na innym krótkim spektaklu.

Potem jeszcze zjadłyśmy naleśniki i pokręciłysmy się jeszcze trochę. I tak nam minął dzień.

Podobało mi się to miejsce, było fajne i klimatyczne – przez większość czasu chodziłam „uchachana” i cieszyłam się jak dziecko. Chyba nie mieli takiego zamiaru, ale był to park rozrywki nie tylko dla dzieci, a także dla samych dorosłych. Tych drugich na pewno było więcej i często bez dzieci. Nikt tu się nie wstydził bycia dorosłym dzieckiem.  

Nie było Buki to Muminek dostał przytulasa

Dolina Muminków nie znajduje się w mieście, a kawałek od niego, musiałyśmy tam więc dojechać autobusem, a potem jeszcze przejść kawałek. Pytałyśmy o drogę w jednym sklepie, bo nie byłam pewna, czy mapa Google dobrze mnie kieruje, a nie było zbyt dużo oznakowań. Ostatecznie trzeba było udać się cienkim długim mostem, żeby dotrzeć na miejsce i nie błądziłyśmy jakoś długo.

Skansen

Ostatnim większym miejscem, które zwiedziłyśmy w Turku był nieduży skansen (Luostarinmäki Museum Quarter). W tym miejscu też chodziłyśmy całkiem sporo, wchodząc w każdy kąt, w który się dało. Jest to stara dzielnica drewnianych domów, jedyna, która przetrwała Wielki pożar bodajże w 1827 roku. Znajduje się tu kilkanaście dziedzińców, bodajże ponad 80 pomieszczeń i większość jest udostępniona do zwiedzania. Można tu zobaczyć domy, gdzie ludzie spali i żyli, ale także dużo warsztatów ludzi o różnych zawodach: szewca, lutnika, piekarnię, miejsce gdzie oprawiali książki, wyprawiali skóry czy robili garnki. Jest też cukiernia, tawerna, plac zabaw czy stajnia i nawet stary wóz strażacki…

Jedno z pomieszczeń, które można było obejrzeć

Dowiedziałam się na miejscu, że spora ilość dzielnic drewnianych spłonęła w wielkim pożarze, który rozprzestrzenił się bardzo szybko i w ciągu 18 godzin pozbawił domów 11 tysięcy osób. Domy były całe z drewna i stały blisko siebie, wystarczylo więc kilka dni bez deszczu, żeby pożar szybko się rozniósł i wszystko spłonęło. Przez około sto lat zastanawiano się potem czy tę dzielnicę przerobić, żeby była bezpieczniejsza czy zachować jako pamiątkę po tym, co było przed pożarem. Ostatecznie stanęło na tym, że 10 domów przerobiono na muzeum, a resztę odnowiono i poznoszono tutaj różne narzędzia, żeby mogły zostać reliktami przeszłości.

Miejsce bardzo mi się podobało, wzbudziło też wspomnienia i sentymenty, ponieważ niektóre rzeczy takie jak stary piec kaflowy czy młynek do pieprzu przypomniały mi nieżyjąca już prababcię…

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Bajkowa Baszta Rybacka (Budapeszt, Węgry)
• Londyn w 4 dni
• Szukając spokoju w Czechach (Brno)
• Piękna Laguna (Balos, Kreta)
• Kamakura w 1 dzień, część 1 (Japonia)

Zeszły rok był całkiem niezły pod kątem podróżowania – było kilka nowych krajów i do tego 2 stolice. Zdałam sobie sprawę, że jeśli faktycznie chcę zwiedzić wszystkie stolice Europy to muszę trochę przyspieszyć, bo w takim tempie nie starczy mi życia. ;P Tak samo jak nie starczy mi życia na zwiedzenie całego świata, chyba że będę miała dużo siły i pieniędzy na emeryturze. Stąd mam nowe postanowienia – ale o tym za chwilę…

Za granicą

Pierwszy wyjazd był w styczniu do Tajlandii – podczas gdy we Wrocławiu na dobre zagościła mroźna zima i mocno prószył śnieg, ja wylegiwałam się na plaży w Tajlandii, zwiedzałam piękne świątynie bądź biegałam po dżungli swatając się z ogromnymi motylami, a także doświadczałam zatrucia pokarmowego. Dużo przygód, nie powiem – wyjazd bardzo ciekawy. Ta niesawomita ilość słońca i pozytywnej energii trzymała mnie przez przynajmniej pół roku!

Tajlandia, Khao Sok

Dwie odwiedzone stolice to Kopenhaga, w której było dużo zwiedzania, sporo zamków i bardzo mało efektu „wow” oraz Berlin, który za to zaskoczył mnie bardzo pozytywnie i zauroczył swoją architekturą.

Zdecydowałam się też jechać z mamą do Turku w Finlandii, bo od dawna marzył mi się park rozrywki Dolina Muminków – jest to dobre miejsce nie tylko dla dzieci – mnie bardzo się tam podobało (ale ja w sumie pielęgnuję moje wewnętrzne dziecko ;P). W tym mieście było odpowiednio dużo zwiedzania na powolny weekend (czyli niedużo :P).

Jakoś w połowie roku pojechałam drugi raz na Teneryfę, gdzie po raz kolejny spróbowałam surfingu, ale także zaszalałam w ogromnym parku wodnym pełnym wielkich ślizgawek. Adrenalina była na wysokim poziomie, jestem dumna, że odważyłam się wejść na wszystkie poza najwyższą, która leciała prosto w dół i ludzie rozpędzali się tam do niesamowitej prędkości. Nigdy nie lubiłam takich ślizgawek, bo zdarzało mi się zatrzymać na środku (sic!) i wcale nie było to fajne. Tam jednak na większości ślizgawek zjeżdżało się na dwu- lub czteroosobowych pontonach i prędkość była niesamowita, nie było więc opcji zarzymać się przed końcem!

Berlin

Tym sposobem udało mi się osiągnąć trzy cele na 2024 – wyjechać 5 razy za granicę, odwiedzić nowy kraj w Europie i wybrać się na babski wyjazd.

Po Polsce

Tych wyjazdów też było trochę, zwłaszcza w dugiej połowie roku. Któregoś razu pojechałam na weekend w Tatry – zawsze myślałam, że to bez sensu jechać tak daleko tylko na 2 dni, ale znajomy zaproponował i nie trzeba było mnie namawiać zbyt długo, bo stęskniłam się za górami. Szkoda tylko, że nie udało się wejść na Świnicę – wiało tak mocno, że było to po prostu zbyt niebezpieczne. Doszliśmy tylko do Przełęczy pod Świnicą, gdzie czułam, że wiatr mnie podnosi do góry i rozsądek totalnie wygrał. Trzeba będzie wrócić!

Było też kilka mniejszych górskich wyjazdów, o których nie będę się rozpisywać: Śnieżka, Radunia, Ślęża, Stóg Izerski oraz Żmij. Tatry rozbudziły mój apetyt na wędrówki i nie został on zaspokojony aż do dziś pomimo tego, że już kilka jednodniowych wypadów w góry było w tym kwartale.

Dzięki temu osiągnęłam kolejny cel – poszłam znowu w góry – tego mi brakowało w poprzednich latach. ^^

Smrk, Czechy

Chciałam też pojechać gdzieś ze znajomymi na babski wyjazd, miało być niedaleko, padło więc na Opole, gdzie spędziłyśmy weekend gadając, śmiejąc się i odpoczywając.

Nowe doświadczenia

Od jakiegoś czasu miałam ochotę wyjechać na festiwal muzyczny, chodził mi po głowie Woodstock, ale rozkładówka nie była za ciekawa. Ostatecznie pojechałam na Rock For People w Czechach, na które skusiły mnie Offspring i Prodigy. Wyjazd mi się podobał, chociaż ciągle był tam hałas (praktycznie 24h na dobę) i tłum, i pod koniec zaczęło mnie to już lekko irytować… Ale chyba nie aż tak bardzo, bo w tym roku wracamy na festiwal – gra Slipknot oraz Linkin Park (i kilka innych zespołów typu Sex Pistols czy Kittie).

W zeszłym roku zaliczyłam też kilka fajnych koncertów, na przykład Falling in Reverse, których obecna muzyka jest mega epicka i na koncercie zaszaleli z płomieniami. Na koncert trzeba było jechać specjalnie do Łodzi, ale było warto!

Pojechałam też do Warszawy na konferencję pół-służbową z myślą, że może czegoś się nauczę, ale trochę się zawiodłam pod tym względem. Z plusów: okazało się, że networking nie jest taki trudny jak mogłoby się wydawać.

I ostatnia przełomowa rzecz – ścięłam włosy na krótko, tym razem tak na serio krótko. Do tego zafarbowałam na blond – to tak jakoś samo wyszło, nie spodziewałam się tego po sobie. xD Chociaż nie jestem pewna jak długo w krótkiej fryzurze zabawię, bo nie lubi trudnych warunków, rozjaśnianie i farbowanie jest upierdliwe, no i włosy często nie chcą mnie słuchać. Myślałam, że udało mi się je już opanować, ale się myliłam… ;(

Dodatkowo, udało mi się opublikować 5 postów na blogu w zeszłym roku, a celowałam w przynajmniej 3!

Cele na 2025

• Pojechać rowerem do Gdańska – dość ambitnie, ale myślę, że jest to wykonalne: to około 450km, nie ma za dużo podjazdów, chcę jechać na góralu, ale robić średnio 70km dziennie, co w praktyce oznacza ze 4-5h samej jazdy (czyli inedużo!) i 6-7 dni podróży. Zobaczymy czy się uda, bo kondycję obecnie mam słabą – w zimę nie jeździłam za dużo na rowerze i tylko trochę na trenażerze, a najlepiej byłoby ogarnąć ten wyjazd najpóźniej w czewcu, żeby nie jechać w upałach.
• Więcej gór – tak po prostu! Mało sprecyzowany cel, ale wiem, czego chcę
• 8 wyjazdów w ciągu roku – liczę i wyjazdy za granicę i w Polsce
• 2 nowe stolice Europy – inaczej nie zdążę zobaczyć wszystkich do końca życia zdałam sobie ostatnio sprawę, że jakoś połowa życia jest pewnie za mną, trzeba więc troszkę się zmobilizować
• 3 nowe państwa – jak wyżej, mobilizacja trwa, Żeby zobaczyć większość krajów, zwiedzając 3 rocznie, potrzebuję jeszcze jakieś 40 lat – sporo! xD
• Wyjazd na inny kontynent – tradycję kontynuujemy, może Azja, a może tym razej coś innego? Ameryka Południowa? Afryka?…
• regularne treningi (siłowe, rower, chodzenie), żeby mieć siłę na wszystkie powyższe cele i żeby osiągnąć i utrzymać dobrą kondycję na kolejne 20 lat (minimum!).

Wierzę, że się uda!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Bajkowa świątnia – Wat Rong Khun (Chiang Rai, Tajlandia)
• Hanami w Japonii
• Biały Żuraw (Himeji, Japonia)
• Londyn w 4 dni
• Nurkowanie wcale nie jest straszne! (Kreta)