Ale kolejnymi atrakcjami, o których nie można zapomieć są dwa pagórki leżące po przeciwnych stronach zatoki: na Monte Urgull leży kościół z dość sporym posągiem Jezusa, a na drugim zwanym Monte Igueldo znajduje się punkt widokowy, hotel i park rozrywki. Na ten drugi można wjechać kolejką (oficjalna strona po angielsku) i zdaje się on być wyższy. Ale mnie niestety nie udało się tam dotrzeć, zabiorę Was więc ze sobą w podróż na Monte Urgull!

Na początek pokażę Wam ratusz (Ayuntamiento de San Sebastian) – przepiękny i bardzo fotogeniczny budynek stojący na placu, którędy przechodzimy idąc na Monte Urgull. Udało się nam przyłapać na miejscu małą karuzelę.

Na Monte Urgull niestety nie ma windy, czeka nas więc 1-godzinna wędrówka pod górę. Ciężko nie jest, ale gorące słońce namiętnie prażące cały czas jest lekkim utrudnieniem. Zakasajcie więc rękawy, i w drogę!

Na początku spotykamy tablicę z mapą i godzinami otwarcia (kwiecień-wrzesień 8:00-21:00, październik-marzec 8:00-19:30), ale nie zatrzymujmy się tutaj zbyt długo, wystarczy że obczaimy szlak, którym będziemy podążać. Mamy 2 opcje – bardziej stromą i krótszą drogę albo dłuższą, ale mniej spadzistą. Wybieramy tą pierwszą, bo jesteśmy niecierpliwi.

Okazuje się, że w drodze zielone drzewa chronią nas przed słońcem, nie jest więc tak źle i możemy odpocząć, wspinając się po schodach (brzmi jak żart ). A od czasu do czasu, obserwujemy świat poniżej zza naszej leśnej kryjówki.

Kilka krótkich postojów po drodze, żeby zrobić zdjęcia, popodglądać świat i niedługo potem jesteśmy na górze, tuż przy malutkiej twierdzy Castillo de la Mota (godziny otwarcia w lato 8:00-20:00, a w zimę 8:00-19:30). Wchodzimy do środka i zaglądamy w każdy – choćby najmniejszy zakątek.

Idziemy nieco wyżej, na środku stoi 12-metrowy posąg Chrystusa Sagrado Corazón. Przed nami widok na zatokę, miasto i góry w tle. Po prawej widzimy też Monte Igueldo, gdzie nie poszliśmy, bo zdecydowaliśmy się przyjść tutaj, żeby zażyć trochę spokoju. Posiedzimy tu więc trochę, robiąc zdjęcia oraz chłonąc ciszę i przyjemne widoki…

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Tutaj znajdziesz opisy miejsc, w których byłam wraz z linkiem do mapy.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Bajeczny Park Guelle w Barcelonie (Hiszpania)
• Co Warto Zobaczyć w Andaluzji (Hiszpania)
• Flashback: Piękne Nabrzeże (Xlendi, Malta)
• Flashback: Twierdza co Zmieniała swe Oblicza (Zamek Św. Anioła, Rzym)
• Straszne historie wśród malowniczych skał (Czeska Szwajcaria)

Polecono mi zatrzymać się tutaj na posiłek, ale niestety jadłam w pośpiechu w pierwszym miejscu, które zobaczyłam. Znaczy to tyle, że nie udało mi się dotrzeć z pustym brzuchem na samo nabrzeże – dzieliło mnie od niego zaledwie kilka minut spacerem. Straciłam posiłek w takim miejscu:

Ale że jestem optymistką i widzę plusy w każdej sytuacji to cieszę się, że nie rozsiadłam się w spokoju przy restauracyjnym stoliku, bo spędziłabym tam cały wolny czas, rozkoszując się słońcem i jedzeniem. A w zaistniałej sytuacji, po tym jak pochłonęłam obiad w niecałe 10min, poszłam eksplorować okolicę. A jest gdzie iść, bo można wdrapać się na okoliczną górkę i mieć wspaniały widok na nabrzeże – właściwie z lotu ptaka.

Gdybym miała więcej czasu, podążyłabym dalej tą ścieżką – szła ona wzdłuż wzgórza, dając możliwość zapomnienia o miejskim klimacie i popatrzenia na morze. Możliwe, że udałoby się też wdrapać wyżej, schodząc z wydeptanej ścieżki. Kto wie czy jeszcze kiedyś się o tym przekonam…

Na Gozo spędziłam niecały dzień i już dawno zrozumiałam, że dobrze by było wrócić tam na dłużej, w cieplejszym okresie. Obie wyspy są przepiękne i idealnie nadają się na odpoczynek i leniwe zwiedzanie czy to małych uliczek przepięknych miast czy skalistego nabrzeża.

Praktyczne informacje dotyczące wyjazdu na Maltę znajdziesz tutaj. A link do mapy z zaznaczonymi miejscami, w których byłam, i linkami do wszystkich notek – tutaj.

Nisia

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Bajeczny Park Guelle w Barcelonie (Hiszpania)
• Puste Ruiny Zamku w Sagunto (Hiszpania)
• Flashback: Ta’ Pinu (Malta)
• San Sebastian – Cicha Perełka Hiszpanii
• Nadmorskie Góry (Formentor, Majorka)

Nie wiem, co jest w nim takiego szczególnego, ale coś mnie przyciąga – może to kwestia drobnej rozety nad głównym wejściem, a może schowanej z tyłu niewielkiej kopuły. Nie zastanawiam się nad tym jednak, tylko patrzę i podziwiam…

Nie wiem, czy można ufać Wikipedii, ale podaje ona interesujące informacje o domniemanych cudach w Ta’Pinu. Pierwszy z nich nastąpił, kiedy kościół próbowano rozebrać – wtedy też robotnik złamał rękę, wykonując pierwsze uderzenie, co uznano za zły omen i dzięki temu kościół przetrwał. Historia budowli jest dość ciekawa, więcej można przeczytać tu albo na angielskiej wersji, gdzie znajduje się więcej ciekawostek.

Niestety nie udało mi się tego kościołka zobaczyć od środka, bo prawie dosłownie przeleciałam przez wyspę tamtego zimowego dnia, żeby zdążyć na prom na drugą wyspę i nie zmarznąć za bardzo po zachodzie słońca (trampki zdecydowanie nie są odpowiednie do łażenia po Malcie w grudniu). Ale przystanek autobusowy znajduje się tuż tuż, więc jak już kiedyś wrócę na Gozo (a napewno wrócę, bo wyspa jest przepiękna i warta, żeby ją dokładnie zwiedzić) to zajdę i do Ta’Pinu. Miejsce to ma w sobie coś szczególnego i kusi, żeby zatrzymać się właśnie tu i oddać się kontemplacji.

Nisia

Może Ciebie zainteresować:

• Medina Azahara (Cordoba, Hiszpania)
• Praktycznie o Malcie
• Pyszne Jedzenie na Targu La Boqueria w Barcelonie (Hiszpania)
• Flashback: Twierdza co Zmieniała swe Oblicza (Zamek Św. Anioła, Rzym)
• Romantyczna Przejażdżka Łódką (Madryt, Hiszpania)

Potrzebne są często okoliczności, które niewiele więcej zmieniają, jeśli chodzi o nasze zdolności, a tylko pomagają poczuć się lepiej i pewniej. I to poczucie bezpieczeństwa sprawia, że człowiek zdolny jest wejść na deskę i wjechać na kilkuset metrową polanę (ponoć to jeszcze nie był stok, a więc radości uczenia jeszcze nie koniec ) i zjechać w dół, mimo iż kilka godzin wcześniej bardzo się tego bał. Dlaczego? Tego już nie wie nikt.

Strach bywa czasem tak bardzo irracjonalny, a jednak nie łatwo się go pozbyć. A jeżdżenie na desce sprawia niemałą frajdę i w gruncie rzeczy nie jest aż takie trudne. Tak jak w życiu tak i tutaj, grunt to nie wybiegać za bardzo w przód i dać sobie czas na naukę. Zaakceptować, że nie wszystko musi nam iść świetnie od samego początku. Nawet jeśli innym idzie doskonale! Bo najlepsze jest to, że często po tym jak się spróbuje i widzi, że to nie jest nic strasznego, strach znika niespodziewanie i nie ma po nim śladu. ^^

W takich sytuacjach można nauczyć się o sobie całkiem sporo: na przykład, że umie się krzyczeć całkiem głośno (to ja), albo że piszczy się jak mała dziewczynka (to też ja ), czy że w niektórych sytuacjach człowiek staje się bardzo niezdarny (brzmi zupełnie jak ja! ).

Wracając do poczucia bezpieczeństwa, które jest niezmiernie ulotne i które trzeba pielęgnować – zabawne, że jak instruktor zniknął, znów poczułam obawy i bałam sie zjechać sama po dłuższej trasie i chciałam wrócić na oślą łączkę, żeby poćwiczyć i znów poczuć się pewniej. Instruktor dawał poczucie bezpieczeństwa, które stopniowo się ulotniło po tym jak on zniknął. Potrzebowałam usiąść na obolały od upadków tyłek i odpocząć (nie wiem czy bardziej fizycznie czy psychicznie).

I jak tak siedziałam, miałam sprzeczne myśli, bo z jednej strony stwierdziłam, że tyle jeżdżenia wystarczy mi na początek – przecież nie muszę od razu wskakiwać na głęboką wodę i jeździć całe dnie. Nie chcę się zrazić do jeżdżenia, a zbytnie zmęczenie może do tego doprowadzić. A z drugiej strony trzeba kuć żelazo póki gorące. Trzeba trochę pojeździć i popróbować własnych sił, bo przecież instruktor tylko mówił, co robić – jeździłam sama. Potrafię więc. Wiem o tym… Pora powiedzieć „basta”, podnieść tyłek i się nie poddawać. A więc basta….?….

Basta! Lecim dalej.

Nisia

PS. Okazało się, że był przepiękny widok ze szczytu góry, u podnóża której siedziałam i ogrzewałam się w karczmie (Czaro zjeżdżal z niej już po raz któryś). Wjechałam więc kolejką zwaną Luxtorpeda na samą górę, a przez to nie udało się już pojeździć, bo trzeba było przejść się na drugą stronę wyciągów i oddać sprzęt (wypożyczalnia i trasy otwarte są do 16 przed sezonem). Ale widok był przepiękny, więc nie żałuję. Jeszcze wrócę na stok i wtedy mu pokażę! ).

Muszę przyznać, że mnie samą zadziwił własny upór – jak wstawałam niestrudzenie po kolejnym (często głupio spowodowanym) upadku i jak śmiałam się śmiechem szczerym za każdym razem, jak się przewracałam. O dziwo nie zraziło mnie to, a uparcie próbowałam dalej. Upadłam chyba na każdy możliwy sposób – nie upadłam na twarz, a słyszałam, że to się zdarza, ale w pewnym momencie przez nieuwagę spadłam nawet z taśmy (była mocno zaśnieżona i deska się lekko ślizgała). Kilka razy przewróciłam się zanim zrozumiałam, jak jeździ się na orczyku. To był dzień pełen upadków. Ale za każdym razem wstawałam z uśmiechem na ustach i z tego jestem dumna.

Inne posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Wśród Mgieł do Przodu Brnę i Nic Nie Powstrzyma Mnie! (Kasprowy Wierch)
• Dzień dobry, czy Pan Niedźwiedź? (Hala Kondratowa, Tatry)
• Cóż Za Zbieg Okoliczności!
• Płynąc Skalnym Korytarzem (Kanion Sumidero, Meksyk)
• Strach Ma Wielkie Oczy

Legenda głosi, że w VI wieku nad mauzoleum pojawił się archanioł Michał chowający miecz, co miało zapowiadać koniec trwającej właśnie zarazy – z tego względu budowla została przemianowana na Zamek św. Anioła.

W XIII w. zamek połączono z Watykanem korytarzem zwanym Passetto di Borgo. Korytarz ten istnieje do dziś.

Zamek jest nieduży, ale leży w bardzo malowniczym miejscu nad rzeką Tybr. Z jednej strony otoczony jest parkiem, z innej rozciąga się widok na Bazylikę św. Piotra, a obok leży piękny most zdobiony statuetkami przedstawiającymi anioły i zaprojektowany przez Giovanni Lorenzo Berniniego.

Zdecydowanie warto się tam wybrać będąc w Rzymie.

Nisia

Inne ciekawe posty:

• Flashback: Spokojne Uliczki Mdiny (Malta)
• Flashback: Juderia w Cordobie (Hiszpania)
• Pierwsze Spotkanie z Meksykańskimi Ruinami (Tulum)
• Malowniczy Kościółek i Kolorowy Targ (Chamula, Meksyk)
• Flashback: Teatro di Marcello (Rzym, Włochy)

U wejścia do bram:

Złapała mnie piękna deszczowa pogoda:

Ale na chwilę nawet się rozjaśniło – taki drobny prezent od życia

… tylko po to, by za chwilę znów mogło padać

W sumie to nie narzekam, bo trochę na Malcie widziałam, a padało może ze 2 razy w ciągu tygodniowej wizyty. Szkoda tylko, że ostatniego dnia i że przemokłam tak, że trampki miałam mokre aż do powrotu do domu (kto jedzie w trampkach na Maltę przy 17 stopniach i w czasie pory deszczowej…? – nie polecam ).

Jak miałam dość deszczu schroniłam się w lochach Mdiny znajdujących się niedaleko wejścia. Nie była to świetna atrakcja, ale pozwoliła mi zabić trochę czasu. Uwaga, ludzie wrażliwi może nie powinni dalej zerkać.

Nisia

Inne posty o Malcie:

• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo)
• Praktycznie o Malcie (porady i koszty)
• Flashback: Ta’ Pinu

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Piękne Ogrody Pałacowe (Cordoba)
• Seledynowe morze co zmienia swe oblicze (Almeria)
• Uśmiechnij Się, A Znajdziesz To, Czego Szukasz (Sewilla)
• Spacerując wśród ruin i zapachu pizzy (Rzym, Włochy)
• Flashback: Ta’ Pinu (Malta)
• Flashback: Teatro di Marcello (Rzym, Włochy)

W czasie naszego zwiedzania jakiś mężczyzna jeździł na prześlicznym koniu, który wyglądał bardzo dumnie i prychał na zebranych, jakby chciał dać im do zrozumienia, że jest lepszy od nich… od nas.

Coś mi się ubzdurało, że tego dnia była środa i chciałyśmy przyjść na show, które odbywają się regularnie i które zapowiadało się bardzo ciekawie. Niestety, okazało się, że był czwartek :P, a show odbywało się dnia następnego, więc nie udało nam się go obejrzeć. Jeśli planujecie się tam wybrać, warto zajrzeć na ich stronę (niestety nie ma w języku polskim, nawet z angielskim ciężko – tylko na niektórych plakatach jest użyty ).

Nigdy nie miałam do czynienia z końmi, na żadnym nie jeździłam (chociaż bardzo chciałam), zwierzęta te więc wydają mi się dzikie i nieobliczalne. Całkiem możliwe, że wyczuwają u mnie dystans i brak zaufania. Może kiedyś uda mi się przełamać tą barierę i z jakimś zaznajomić.

Nisia

Olej z owoców drzewa arganowego jest bardzo zdrowy (chociaż na początku może być ciężko przyzwyczaić się do jego zapachu, bo jest dość specyficzny), a widać, że i kózkom dobrze liście służą.

Sam proces robienia olejku jest żmudny i czasochłonny, bo potrzeba około 30-35 kg owoców, żeby wytworzyć 1 litr oleju. Czasem owoce są przerabiane ręcznie przez kobiety marokańskie (wyobraźcie więc sobie, ile czasu to musi zajmować!). W tradycyjnej metodzie  używa się orzechów przetrawionych przez kózki takie jak te poniżej.

Jako że jest to dość niesmaczne odchodzi się od tego sposobu, tracąc przy tym część substancji aktywnych. Aczkolwiek, wiele osób, które posiada olejek spożywczy, napewno jest wdzięczna za zmianę techniki  (chociaż tym, co używają kosmetycznego, też może robić to różnicę! ) .

Olejek arganowy jest bogaty w witaminę E i kwasy tłuszczowe, a co za tym idzie ma bardzo dobry wpływ na skórę (zmarszczki, blizny, suchość, etc), na włosy (blak połysku, suchość, rozdwojone końcówki, etc) i do używania do gotowania (ma orzechowy posmak).

Jak zobaczyłam te kozy na drzewach, pomyślałam, że są one podstawione, bo z boku stał ich właściciel, a my zatrzymaliśmy się specjalnie po to, żeby je obejrzeć. Biorąc pod uwagę to, jak Marokańczycy lubią naciągać turystów, bo widzą ich jako zagraniczne skarbonki, wydało się to dość realne, że mogła to być po prostu podpucha i że nasz pilot daje mu jakieś grosze za taką niecodzienną atrakcję. Ale skoro do wyrobu olejku arganowego używa się orzechów przetrawionych przez kozy to coś w tym musi być…

Nisia

* Zdjęcia zrobione w Maroko w listopadzie 2015 roku

Inne posty o Maroko:

• Pomarańczowe Piaski Pustyni
• Genialny Pomysł Pewnego Filmowca (Ait Ben Haddou)

Ale przecież wiele bodźców ma znaczenie w danej chwili – bodźce, których nie jesteśmy w stanie przewidzieć czy wziąć pod uwagę w danym momencie. Ważny jest nawet nasz nastrój, zmęczenie, stres, poziom hormonów czy osoby, z którymi właśnie przebywamy.

A propo ostatniego – kiedyś wydawało mi się, że osoby, które inaczej zachowują się w różnych sytuacjach są fałszywe. Ale w pewnym momencie zrozumiałam, że wiele czynników na nas wpływa i nie da się być tym samym JA cały czas. Bo nasze JA ma przecież wiele twarzy…

Rzeźba na zdjęciu przedstawia 4 różne twarze i daje trochę do myślenia. Zdjęcie zrobione w Maladze (Hiszpania) w kwietniu 2016 roku.

Nisia