Znajdziecie więc w menu na blogu nową zakładkę z celami podróżniczymi – zarówno miejscami, które chciałabym odwiedzić, jak i aktywnościami, których z chęcią kiedyś spróbuję. Lista będzie mnie inspirować podczas wybierania nowych kierunków, a może zainspiruje także i Was.

W chwili obecnej ograniczyłam się do głównych celów, ale pewnie będę tam dopisywać więcej punktów i lista urośnie do dużych rozmiarów. Wrzuciłam także rzeczy, które zawsze chciałam zrobić, które były dla mnie ważne i które udało mi się już osiągnąć – w takim wypadku zostały one przekreślone i zlinkowane do notki, jeśli je opisywałam.

Patrząc na tą listę, zdaję sobie sprawę, że pomimo iż wcale tak dużo krajów nie zwiedziłam, to jednak udało mi się osiągnąć dość dużo ciekawych rzeczy. Daje to satysfakcję, która dalej pcha do działania i spełniania swoich marzeń.

Z jednej strony fajnie byłoby po prostu wyjechać na rok czy dwa w podróż, bo sporo nowych miejsc mogłabym zobaczyć, ale myślę, że w takim wypadku jedne wrażenia przyćmiewałyby drugie, a po jakimś czasie długa podróż stałaby się męcząca. Potrzebuję odskoczni od czasu do czasu, aby wyjazd ułożył mi się w głowie i emocje choć trochę opadły. Inaczej ciężko jest zachwycać się nowymi miejscami, zwłaszcza jeśli nie są tak imponujące jak te poprzednie. Tak było z Sycylią, na którą poleciałam 10 dni po powrocie z Malezji. I o ile wiem, że Sycylia była ładna, tak nie ma porównania z dzikimi plażami Perhentian Island. Myślę więc, że nie byłam w stanie naprawdę jej docenić i całkiem możliwe, że jeszcze tam wrócę.

Wyjeżdżając więc w długą podróż, musiałabym gdzieś po drodze zamieszkać, przez jakiś czas pożyć w miarę normalnie i odsapnąć, żeby „przetrawić” wszystkie wrażenia. Albo zająć się pisaniem bloga. A kto by za to wszystko płacił…? Rozsądek w tym wypadku bierze górę – przynajmniej na razie. (całe szczęście, że nie rzucam się w wir pasji tak totalnie bezmyślnie – chociaż to by napewno przyniosło nowe doświadczenia i jest kuszące )

Zmieniając temat, nie mogę pozbyć się mapy Google’owej, którą kiedyś stworzyłam. Zamieniłam ją jakiś czas temu na mapę Polarsteps na mojej stronie z podróżami, ale cały czas siedzi mi w głowie i ciągle jej używam. Bo w gruncie rzeczy to obie te mapy mają inne zastosowanie:

1. na mapie Google’owej można zaznaczać pojedyncze miejsca – zarówno te odwiedzone, jak i te, w które chciałabym pojechać. Zdarza mi się też linkować do stron lub zdjęć w sieci, które mnie zainspirowały.
2. na mapie Polarsteps można zobaczyć konkretną podróż z miejscami odwiedzonymi w kolejności chronologicznej wraz ze zdjęciami i opisem – jest to więc bardziej plan podróży.

Obie wydają mi się przydatne, więc na razie je zostawiam – druga pojawiła się już w menu.

Chodzi mi też po głowie zmiana wyglądu bloga, ale ta myśl jeszcze we mnie nie dojrzała. Jakby nagle coś się zmieniło, to się nie zdziwcie, to wciąż będzie ten sam blog.

Kilka miesięcy temu straciłam zapał do pisania (może to być związane ze zwyczajowym snem zimowym albo tym, że skończyły mi się notki o Malezji i nie byłam za granicą od października, czyli zwiedzania Porto), ale powoli motywacja i chęci wracają. Całe szczęście, bo już się bałam, że blog zacznie powoli umierać przed nadciągającymi 3 urodzinami. Nie można do tego dopuścić!

Cały czas rozglądam się, żeby gdzieś polecieć, ale wszędzie w Europie jest teraz dość zimno, lotów tanich z Wrocławia do nowych krajów brak, a wielkimi krokami zbliża się wyjazd do Japonii! Przydało by się ogarnąć ten wyjazd, bo zostało tylko 40 dni, a my nawet nie mamy noclegów! :O Ale ta Japonia taka przerażająca, że boję się jej tykać!

Ach, gdyby tak wrócić na ciepłą plażę, powylegiwać się w słońcu i popływać w ciepłym morzu – ale bez obawy, że zeżre mnie rekin. Naczytałam się dziś o rekinach, na przykład, że żarłacz biały występuje też i w Morzu Śródziemnym :P. Niby one nie żywią się ludźmi, ale jednak czasem atakują niesprowokowane. Będąc na Majorce, czasem się rozglądałam z lekką obawą, czy gdzieś tam nie ma rekina – może była to jednak intuicja, a nie strach!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Dlaczego Nie Podobało Mi Się Na All Inclusive (Sa Coma, Majorka)
• Plantacje herbaty w Cameron Highlands (Malezja)
• Idąc Przez Mroczne Piramidy (Teotihuacan, Meksyk)
• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo, Malta)
• Flashback: Zwinne Kózki w Maroko

Swoją podróż po Meksyku w październiku 2016 roku zaczęłam na Jukatanie od miasta Cancún, przejechałam stamtąd przez Chichén Itzę i Meridę, żeby następnie udać się do stanu Chiapas; potem zahaczyłam o stan Oaxaca, żeby skończyć moją wyprawę na mieście Meksyk i okolicy. Nie dotarłam więc na północ, ale i tak zabrakło by czasu, bo cała podróż zajęła ponad 3 tygodnie. Jeśli interesują Ciebie koszty takiego wyjazdu organizowanego na własną rękę, zerknij tutaj.

1. Uxmal – niesamowita cisza wśród ruin w dzikiej dżungli

Mam wrażenie, że były to najbardziej ciche i spokojne ruiny, w których byłam – zarówno ze względu na brak turystów czy długi odpoczynek na szczycie piramidy, gdzie słychać było tylko ptaki i owady, a widok rozpościerał się na ogromną dżunglę. Dawało to poczucie maluczkości w tym wielkim świecie i skłaniało do refleksji nad życiem i pięknem natury.

Miejsce miało niesamowity klimat nie zbrukany zbyt bardzo ludzką obecnością, gdzie królowały liczne iguany wylegujące się na słońcu.

Po pełnej słońca kilkugodzinnej wizycie w strefie archeologicznej zdecydowanie warto z pół godziny przed odjazdem udać się do wytwórni czekolady. Niekoniecznie po to by zwiedzać (potrzebne jest wtedy więcej czasu), ale po to by orzeźwić się najlepszą na świecie mrożoną czekoladą, która sprawia wrażenie, że nigdy się nie skończy, można więc rozkoszować się nią dość długo.

Uxmal znajduje się na Jukatanie, niedaleko Meridy. Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj.

2. Kanion Sumidero – płynąc wśród ogromnych skał

Było to główne miejsce, które chciałam odwiedzić jadąc do Meksyku – widziałam w internecie niesamowite zdjęcia obiecujące piękne krajobrazy i niezapomniane wspomnienia. I wcale się nie rozczarowałam – wszystkie obietnice się spełniły!

Urzekło mnie 3-godzinną przejażdżką łódką wśród ogromnych skał, licznymi zwierzętami ukrytymi w drzewach bądź na brzegu (były wśród nich i krokodyle) oraz wodospadami schowanymi w różnych miejscach. Nie przeszkadzało nawet to, że przewodnik sterujący łódką mówił po hiszpańsku, a ja rozumiałam tylko niektóre słowa.

Nie miało to jednak większego znaczenia, bo tylko pomagało skupić się na otaczającej naturze, na jej pięknie i potędze, i po prostu podziwiać. Było tak ślicznie, że chciało się zatrzymać wszystko we wspomnieniach i cały czas robić zdjęcia. Niestety (albo właśnie na szczęście) całość często nie mieściła się w kadrze, a wtedy jeszcze nie wiedziałam o istnieniu obiektywów szerokokątnych!

Kanion Sumidero znajduje się w stanie Chiapas, niedaleko Tuxtli Gutierrez i San Cristobal de las Casas. Więcej o kanionie i jak tam dojechać przeczytasz tutaj.

3. Mazunte – leniwy odpoczynek nad oceanem

Piękne plaże atakowane przez fale niepokornego oceanu, gdzie niegdzie skalisty brzeg, a do tego niesamowicie nagrzany piasek – oto obraz Mazunte, który poznałam. Dołóż do tego jeszcze przepiękne wschody i zachody słońca i nocleg przy plaży, a wszystko to zacznie składać się na wspaniały i relaksujący urlop.

Woda wyrzuca czasem na brzeg liczne skarby, na przykład w postaci przedziwacznych ryb, a w piasku chowają się setki tysięcy małych krabików, które migrują do oceanu nad ranem (przynajmniej w październiku). Piękna przyroda, cudne zachody słońca, niewielu turystów, dużo słońca i nieprzenikniony spokój.

Dla znudzonych lenistwem także pływanie z delfinami (jeśli dobrze pamiętam koszt takiej przyjemności to było 500 peso), nurkowanie, muzeum żółwi, w którym można zobaczyć także krokodyla oraz zwiedzanie Ventanilli. Ta ostatnia to znajdująca się nieopodal piękna mała wyspa z całą masą legwanów, palm i innymi niespodziankami.

Mój pobyt w tym miejscu przypominał wakacje marzeń, gdzie głównymi przyjaciółmi było słońce, ocean i hamak, i nikt nie przejmował się leniwie płynącym czasem.

Mazunte leży nad oceanem w południowej części kraju w stanie Oaxaca. Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj.

4. Agua Azul – błękitne kaskady

Wyobraź sobie ciągnące się przez długie kilometry kaskady w dzikiej dżungli. Wyobraź sobie przepięknie błękitną wodę leniwie płynącą między drzewami. Wyobraź też sobie małe naturalne baseny otoczone dziczą, gdzie można trochę popływać. A teraz wyobraź sobie to wszystko na raz – to jest właśnie Agua Azul znajdujące się w stanie Chiapas w Meksyku.

Rejon ten jest najmniej cywilizowany, najbardziej dziki i niestety najbiedniejszy (widać to po ludziach oraz cenach). Plus jest taki, że można tu podziwiać wspaniałe dzieła matki natury, w które nie udało się zbytnio wedrzeć człowiekowi. Piszę „zbytnio”, ponieważ w Agua Azul znajdują się budki z pamiątkami, a po długim spacerze można dojść do pojedynczych zamieszkałych ubogich domków. Ale widać, że to nie ludzie tu rządzą, a natura, która łaskawie ich tu wpuściła.

Uwaga! Jeśli wybierzesz się do Agua Azul przy obfitych deszczach (albo po), może spotkać Ciebie lekki zawód, bo woda będzie miała brązowy kolor zamiast obiecanego błękitnego. Mimo wszystko miejsce jest śliczne i warto się tam wybrać, jeśli jesteś miłośnikiem natury.

Agua Azul znajdują się niedaleko Palenque oraz Misol-ha w stanie Chiapas. Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj.

5. Misol-ha – potężny wodospad

Huk spadającej z wysokości wody, która dziko rozbija się o skały, mocząc wszystko na około i zagłuszając każde Twoje słowo. Miliony kropelek pryskających w każdą możliwą stronę. Wszystkie ubrania oraz plecak przemoczone, jeśli nie posłuchasz ostrzeżenia natury i zbliżysz się bardzo blisko wodospadu albo – jeszcze gorzej! – będziesz próbował przejść za nim na drugą stronę. Tego właśnie możesz spodziewać się po Misol-ha!

Na darmo zejdą próby mówienia do kamery, żeby podzielić się wrażeniami na bieżąco – mikrofon złapie głównie przeraźliwie głośny szum wody. Co więcej – cały sprzęt napewno się zamoczy, jeśli podejdziesz zbyt blisko. Myślisz, że wodoodporny pokrowiec pomoże? Na chwilę pewnie tak, ale bardzo szybko pokryje się warstwą kropel, która zakryje widok i skupi na sobie autofokus aparatu.

Na nic przyda Ci się także parasol – wszystko zamoknie, bo woda odbija się od skał i lata chaotycznie. Możesz spróbować jak niektórzy założyć płaszcz przeciwdeszczowy, który część ubrań ochroni – buty napewno zamokną, głowa i wszystkie części niezakryte. Lepszą opcją może być rozebranie się do stroju kąpielowego (musisz mieć go już założonego, bo nie ma gdzie się tam przebrać!), bo one są stworzone do tego by moknąć.

Niech Ciebie to jednak nie zrazi – fotki możesz popstrykać ze specjalnej platformy z widokiem na wodospad, a przeżycie jest niesamowite i niezmiernie ciekawe. A woda przecież w takiej formie nie zabija.

Uwaga! Wodospad nie zawsze się tak prezentuje – jeśli pojedziesz w porze suchej, może się okazać, że zamiast wielkiego wodospadu i chaotycznie rozrzucanych kropel, zastaniesz tam ciurkiem spadającą niewielką rzekę i bez problemu przejdziesz za wodospadem. Natura lubi płatać figle!

Misol-ha znajduje się w stanie Chiapas niedaleko miasta Palenque. Więcej o tym miejscu i jak tam dotrzeć przeczytasz tutaj.

6. Chichén Itzá – wielka piramida Majów

Jedną z najbardziej znanych piramid Meksyku i zarówno jednym z symboli tego kraju jest Piramida Kukulkana znajdująca się w strefie archelogicznej Chichén Itzá w stanie Jukatan. Można tu łatwo dotrzeć autobusami z każdej strony stanu, a nawet zrobić sobie jednodniową wycieczkę, gdyż dworzec położony jest tuż przy wejściu do starodawnego miasta.

Jeśli natomiast masz ochotę zostać tu dłużej, bardzo blisko leży małe miasteczko Pisté, gdzie możesz przenocować. W ten sposób łatwiej załapiesz się na bezpłatny nocny pokaz przedstawiający historię miasta – też nie lada atrakcja.

Jeśli chodzi o starodawne miasto – ma ono swój urok i prezentuje się całkiem nieźle na tle innych miast. Pewnie za sprawą ogromnej piramidy. Niestety nie można już wdrapać się na nią jak jest to dozwolone w Teotihuacan, ale tylko podziwiać z odległości. Z tego co wiem schody piramidy są już zbyt starte i wyślizgane i jest to po prostu niebezpieczne. Biorąc to pod uwagę trzeba się spieszyć z odwiedzaniem tych piramid, na które można wejść, bo za kilka/kilkanaście lat też mogą zostać zamknięte.

Znajduje się tu także niewielki cenot czyli jaskinia krasowa. Do tego akurat nie można wchodzić, ale w większości cenotów na Jukatanie można się kąpać, mają one prześwit w skale u góry, warto więc zafundować sobie taką rozrywkę i poleżeć w kapoku w orzeźwiającej wodzie, oglądając niebo nad Tobą.

Chichén Itzá znajduje się na Jukatanie, pomiędzy Meridą i Cancún, niedaleko miasta Valladolid. Więcej o Chichén Itzá przeczytasz tutaj.

7. Teotihuacan – groźne miasto Azteków

Jeśli słyszałeś kiedyś o Piramidzie Słońca i Piramidzie Księżyca to słyszałeś o Teotihuacan znajdującym się obok miasta Meksyk. Są to piramidy nieco inne niż ta w Chichén Itzá, która wygląda jakoś bardziej przyjaźnie. Może to kwestia ciemnego koloru piramid w Teotihuacan, a może wystających całkiem sporych kolców, które niegdyś pewnie służyły do poranienia zrzuconej z góry ofiary, a dziś straszą niewinnie, że jeśli tylko się poślizgniesz, wchodząc na górę, one już się Tobą zajmą…

Jest to bodajże największe miasto Azteków, które zachowało się w Meksyku. Kiedyś była to ogromna metropolia.

Nazwa myliła mi się na początku z Tenochtitlán, gdzie ponoć wszystko się zaczęło – legenda głosi, że Indianie w tamtym miejscu zobaczyli orła siedzącego na kaktusie i trzymającego w szponach węża. Oznaczać to miało idealne miejsce na potężne miasto, które chcieli zbudować i którym doprawdy potem się stało.

To stąd we fladze oraz godle Meksyku wziął się właśnie ten orzeł. W mieście Meksyk wciąż znaleźć można posąg umożliwiający to wydarzenie. Chociaż przyznaję, że nie jest ono łatwo zaznaczone na mapie, zastanawia mnie więc czy celowym nie jest by zostało zapomniane…

W każdym razie nie jest to to samo miejsce :D, ale w Teotihuacan widać tą potęgę i grozę przelanej krwi w walce o władzę i przychylność bogów.

Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj.

8. San Cristobal de las Casas – miasto w górach, w którym zatrzymał się czas

Miejsce to warte jest zobaczenia ze względu na dwie rzeczy: na samo miasto, które jest bardzo kolorowe i ciekawe oraz góry, wśród których San Cristobal jest położone. To drugie sprawia, że podróż jest długa, ale za to bardzo ekscytująca i pełna niesamowitych widoków! Miejscowi kierowcy przyzwyczajeni są do jeżdżenia po krętych drogach, często więc wcale nie zwalniają, ale zasujwają 60km/h, powodując podwyższone ciśnienie u niektórych pasażerów.

Jeśli chodzi o same miasto to jest ono bardzo barwne – budynki o interesującej architekturze pomalowane są na różne kolory. Na placach i ulicach często stoją Indianki w grubych spódnicach i klapkach (nie noszą zakrytych butów nawet jak jest zimno), sprzedając własne wyroby – najczęściej kolorowe pasy i zdobione haftem bluzki. Są nimi niesamowicie obładowane, że aż człowiek zastanawia się, jakim cudem są w stanie tyle unieść i wcale nie wyglądają jakby było im ciężko. Zapewne mają lata praktyki, bo dzieci sprzedające różne przedmioty też nie należą tu do rzadkości. A jak wiadomo, mała dziewczynka wzbudzi w turyście większe współczucie czy chociażby zainteresowanie i może więcej zarobić.

Ale nie ma się co dziwić na takie zachowanie, ponieważ stan Chiapas jest najbiedniejszym stanem w Meksyku i Indianie zarabiają tu bardzo mało. Każdy więc robi co może, żeby przeżyć i utrzymać własną rodzinę.

Będąc w San Cristobal de las Casas, warto odwiedzić też bardziej „dziką” Chamulę, która słynie z małego kościółka, gdzie wierzenia indiańskie splatają się z chrześcijaństwem. Jest to dość dziwne miejsce, gdzie podłoga wyścielona jest igliwiem, powietrze przesiąknięte dymem, wszędzie stoją zapalone świeczki, a z boku patrzą na Ciebie posągi świętych. Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj.

9. Monte Albán – niewielkie miasto Majów

Ciężko jest mi wyjaśnić, dlaczego te ruiny mnie urzekły – nie są ani ogromne ani majestatyczne. Ale jednak mają w sobie coś, co sprawia, że zaliczam je do pierwszej dziesiątki – bardziej mi się spodobały niż popularne na Jukatanie Tulum z przepiękną plażą.

Może to kwestia tego, że Monte Albán położone jest w górach, na wzgórzu, oferując widok na Oaxacę albo tego, że panuje tam cisza i spokój. Albo po prostu pojechałam tam w odpowiednim momencie i były to pierwsze ruiny, gdzie mogłam objąć wzrokiem całe miasto. Tak to czasem bywa, że niektóre miejsca budzą w nas pozytywne emocje i wrażenia, chociaż sami nie wiemy dlaczego.

Więcej zdjęć znajdziesz tutaj.

10. Palenque – dzika dżungla i ruiny

Zarówno w ówczesnym mieście Palenque jak i w strefie archeologicznej czułam się obco i wyczuwałam w pewnym sensie dzikość tych miejsc. Warto tu wspomnieć, że mimo iż uwielbiam dziką przyrodę to jednak jestem mieszczuchem, który nie lubi ogromnych owadów i niezbyt bezpiecznie czuje się w towarzystwie mrówek czy pająków. Tutaj witały mnie one na każdym kroku i od samiusieńkiego początku potęgowały wrażenie, że jestem w miejscu nieucywilizowanym i mało przyjaznym.

Ruiny położone są głęboko w dżungli, a część z nich wciąż nie została jeszcze odkryta. Wjeżdżając tutaj masz świadomość, że jesteś tu gościem widzącym tylko to, co chce pokazać Ci natura ukrywająca całe bogactwo flory i fauny i skrywająca tajemnice dawnych cywilizacji.

Czy będziesz miał(a) odwagę przyjechać tutaj, wiedząc, że będziesz bacznie obserwowany przez Matkę Ziemię, a na każdym kroku spotkasz jej zwiadowców w postaci owadów, jaszczurek czy większych zwierząt…?

Palenque znajduje się w stanie Chiapas niedaleko Misol-ha oraz Agua Azul. Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj.

To najciekawsze bądź najpiękniejsze miejsca w Meksyku, które widziałam. W wiele miejsc nie dotarłam, bo kraj zajmuje duży teren, gdzie niegdzie pokryty jest górami, dlatego długo zajmuje przemieszczanie się między stanami i czasem lepiej jest wsiąść w samolot.

Dla samego porównania warto zajechać do miejsc turystycznych i obleganych jak Cancún , żeby zobaczyć przepiękne i spokojne morze, a także wielkie bogate hotele oraz do miasta Meksyk, gdzie po biednym Chiapas przepych i bogactwo będą aż kłuły w oczy. W stolicy znajduje się także ogromne muzeum archeologiczne, gdzie spędzić można cały dzień, poznając historię tego kraju. Meksyk jest państwem pełnym kontrastów, a nie zauważy się tego, nie zwiedzając także tych bogatych i przepełnionych ludźmi miejsc.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Tutaj znajdziesz opisy miejsc, w których byłam wraz z linkiem do mapy.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Wszystko co wiem o Meksyku
• Koszt wyjazdu do Meksyku na własną rękę
• Mit – Jedzenie Meksykańskie Jest Ostre
• Buntownicy z Oventik (Meksyk)
• Co Warto Zobaczyć w Andaluzji (Hiszpania)
• A może by tak wyjazd do Malezji?

Wymarłe miasto

Palenque było jednym z najważniejszych miast Majów pierwszego wieku naszej ery, dawniej znane pod nazwą Lakamha’ (co znaczyło „miejsce wielkich wód”). Najprawdopodobniej Palenque istniało już w 100 r p.n.e., kiedy było tylko małą wioską rolniczą.

Duża część miasta nie została jeszcze odkryta – ciężko jest rozpoznać budynki, jak zostaną obrośnięte drzewami i mchem – z dala mogą wyglądać jak niewielkie wzgórza. Proces „wykopywania” budowli jest długotrwały, ponieważ trzeba uważać na zniszczone przez czas struktury i nie zniszczyć ich jeszcze bardziej.

Dość znanym i charakterystycznym budynkiem w Palenque jest Świątynia Inskrypcji, która została zrekonstruowana w czasach nowożytnych. To tutaj pochowany został Pakal Wielki (K’inich Janaab’ Pakal) – władca ówczesnego państwa-miast Majów, który żył w I w.n.e i sprawował władzę przez 68 lat (objął tron w wieku 12 lat).

Pakal dość mocno rozbudował miasto, wybudował wiele świątyń i powiększył istniejący już Pałac Palenque, który był nie tylko rezydencją rodziny rządzącej, odbywały się tu także różne ceremonie i festiwale.

Pomimo iż pierwsi archelodzy trafili tu już w XVIII w., to grobowiec Pakala został odkryty dopiero w 1952 roku.

Wśród stojących jeszcze ścian pałacu można swobodnie błądzić, szukając spokojnego zakątka, albo przejść niedługim korytarzem, do którego trzeba zejść w dół po schodkach.

W strefie archeologicznej znajdują się liczne świątycznie, ale także grobowiec nieznanej kobiety, którą nazwano Czerwoną Królową. Nazwa pochodzi od cynobru – minerału o czerwonym kolorze – którym pokryte było ciało, dary oraz grobowiec. Sarkofag zawiera dużą ilość narzędzi, jadeitu oraz pereł, a sama kobieta miała na twarzy jadeitową maskę oraz ubrana była w wartościowe ozdoby, co świadczy o tym, że była ważną osobą.

Dżungla

Pośrod ruin jest naprawdę gorąco, bo nie dość, że w Meksyku w październiku bywa ponad 30 stopni, to jeszcze słońce odbija się od kamieni i praży jeszce mocniej. Na miejscu było bardzo mało ludzi (przynajmniej w środku dnia), więc chillout totalny – jak widać na załączonym zdjęciu.

Można jednak schować się do dżungli i tam pobłądzić jakiś czas w cieniu drzew. Na szlaku znajdują się nieduże ruiny, wodospad i niski mostek wiszący – frajda była nim przechodzić.

Idąc ścieżką, prawie przedzierasz się przez rośliny, chciwie wyciągające w Twoją stronę zielone liście. Ich mnogość i chęć zawładnięcia każdym kawałkiem przestrzeni jest zdumiewająca. Miłośnicy dziewiczej przyrody poczują się tu bardzo dobrze.

Wspominałam już wcześniej o gigantycznych osach na dworcu autobusowym, które były zwiastunem, że jesteśmy w prawdziwej dżungli, gdzie to właśnie natura rządzi i ustala prawa. Jak wyjedziemy z miasta w teren, poczucie maluczkości wzrasta jeszcze bardziej.

Tu dżungla jest drapieżna, a do tego mokra i obślizgła – nie to co na Jukatanie, gdzie woda zbierała sie w cenotach, a klimat był bardziej suchy i przyjazny. Tutaj wszystko było wilgotne – drzewa, skały, trawa. Zarówno ruiny jak i miasto Palenque nie były zbyt zurbanizowane – wszystko sprawiało wrażenie dzikiego, obcego i niedostępnego.

Ale mimo tego ta obślizgła dżungla nie budziła we mnie strachu, którego mogłabym się na początku spodziewać. Może dlatego, że nie stanęłam twarzą w twarz z niebezpieczeństwem. Nie spotkałam żadnego dzikiego zwierza, a naokoło roztaczała swe ramiona piękna i intrygująca przyroda pełna niespodzianek.

Dżungla ta nie wywoływała strachu, ale zdecydowanie budziła we mnie respekt do swej potęgi.

Jak tu dojechać?

Palenque znajduje się w stanie Chiapas położonym w głębi Meksyku. Można tu dojechać z różnych miejsc autobusem ADO: z San Cristobal de las Casas, Villahermosa, czy z dalszych części kraju jak Merida (Jukatan) albo Oaxaca (Oaxaca) – podróż z tych ostatnich zajmie kilka dobrych godzin, ale autokary są dość komfortowe, siedzenia się rozkładają, więc można przespać sie w nich w nocy, jeśli nie macie problemów ze spaniem w komunikacji miejskiej.

Do samych ruin można dojechać z miasta Palenque – jest bardzo dużo przewoźników oferujących przejazd – więcej o tym pisałam przy okazji Misol-ha -nie trzeba więc martwić się o kupowanie wycieczki z wyprzedzeniem, wystarczy wyjść na ulicę i się rozejrzeć. Całkiem możliwe, że to przewoźnik znajdzie Ciebie zanim Ty znajdziesz jego – zaczepiają wszystkich białych turystów, których podczas mojego wyjazdu nie było za dużo. Ceny były bardzo podobne w różnych miejscach, więc o to też nie ma się co martwić.

Będąc w Palenque, warto też wybrać się do wspomnianego wcześniej wodospadu Misol-ha oraz kaskad Agua Azul. Znajdują sie dość blisko, a są przecudowne, chociaż wodospad Misol-ha najpoteżniejszy jest po deszczach, za to Agua Azul najładniejsze, jeśli za dużo nie pada – w innym wypadku śliczny błękitny kolor wody, z której slynie to miejsce, zmienia się w brąz zdecydowanie nie robiący już takiego wrażenia. Wychodzi więc na to, że deszcze jednemu miejscu zabierają urok, a drugiemu dodają.

Koszty wyjazdu do Meksyku i praktyczne informacje znajdziesz tutaj.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Tutaj znajdziesz link do mapy z zaznaczonymi miejscami, w których byłam, i linkami do notek.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Strażnicy Starożytności (Uxmal, Meksyk)
• Ruiny Wśród Chmur (Monte Albán, Meksyk)
• Piraci z Majorki – Jaskinia w Porto Cristo (Hiszpania)
• Płynąc Skalnym Korytarzem (Kanion Sumidero, Meksyk)
• La Isla Bonita (Ventanilla, Meksyk)
• Nadmorskie Góry (Formentor, Majorka)

Pierwszy etap to wędrówka od wejścia głównego do pierwszych budowli i przez to właśnie na początku całe miejsce nie wydawało się niczym niesamowitym. U mnie jest to często wyrażane małą ilością zdjęć. W Teotihuacan trzeba przejść spory kawałek zanim dojdzie się do pierwszej piramidy (jeśli dobrze pamiętam jakieś 1-1,5h nie spiesząc się szczególnie). Idzie się więc do przodu wśród ruin i nagabujących sprzedawców, a słońce praży niemiłosiernie.

Jeśli ktoś był już w Chitzen Itza, widział jak wyglądają potężne meksykańskie piramidy – chociaż nie miał okazji na nią wejść jeśli odwiedzał ją w ostatnich latach, bo kamienie są tak wyślizgane, że wejście dla turystów zostało zamknięte. Lecz jeśli ktoś był na Jukatanie to pewnie miał okazję zajechać do Uxmal, gdzie widok z piramidy jest po prostu niesamowity, bo budowla wznosi się ponad dżunglę.

Jeśli ktoś był i w Monte Alban, widział już kompleks starodawnych budynków, więc i to nie jest dla niego nowością.

Pierwsze wrażenie z Teotihuacan nie jest więc powalające, jeśli nie jest to twój pierwszy kontakt ze starodawnymi cywilizacjami w Meksyku i nie jesteś jeszcze zakochany w tym miejscu.

Idziesz więc spokojnie przez miasto i potem pojawia się przed tobą Piramida Słońca. Zaczynasz na nią wchodzić i od razu wszystko wydaje się piękniejsze, wspanialsze, bardziej majestatyczne. Zaczynasz rozumieć, że i piramidy i całe miasto jest większe od tych widzianych poprzednio. Już stąd rozciera się niezły widok na resztę budowli i Piramidę Księżyca.

Na piramidzie widać jakby kamienne kolce – ostre wypustki, które zakończyłyby czyjeś życie, gdyby spadł z góry. Trzeba więc bardzo uważać, żeby się nie poślizgnąć.

A jeśli masz jeszcze siły to na końcu ścieżki czeka ciebie jeszcze wspinaczka na Piramidę Księżyca, a stamtąd kolejne piękne widoki

Meksyk odwiedziłam rok temu, a dopiero dziś piszę o tym miejscu – dlaczego? Na mnie nie zrobiło aż tak potężnego wrażenia, a może po prostu zginęło wśród nadmiaru przeżyć (miesiąc, który spędziłam w Meksyku był bardzo intensywny) i w pamięci bardziej pozostały mi inne miejsca (jak wspomniane wcześniej Chichen Itza czy przepiękny Kanion Sumidero). Trzeba jednak pamiętać, że każde z tych miejsc jest inne, każde ma swój urok i wszystkie w miarę możliwości trzeba zobaczyć na własne oczy, a nie tylko słuchać innych – opowieści dają zupełnie inne wrażenia i wiele się traci.

Praktycznie

Jeśli chodzi o dojazd to wystarczy udać się na dworzec w mieście Meksyk i poszukać odpowiedniego autobusu – jest ich całkiem sporo i przejazd kosztuje 46 peso w jedną stronę (więcej o kosztach wyjazdu do Meksyku i przejazdu/atrakcji w tym kraju znajdziesz tutaj).

Nam całość wraz z przejazdem zajęła koło 8h, ale w ogóle się nie spieszyliśmy. Wstąpiliśmy nawet do restauracji znajdującej się na początku strefy archeologicznej, a na koniec wróciliśmy do głównego wejścia, żeby zajrzeć do sklepów. Jeśli dobrze pamiętam to niedaleko Piramidy Księżyca znajdował się parking skąd odjeżdżały autobusy do miasta, więc nie trzeba było wracać się na sam początek.

Oczywiście wszędzie byli sprzedawcy oferujący przedmioty w różnych cenach. W sklepie na początku ostrzegali, że tamci w strefie twierdzą, że mają srebro, ale jest to nieprawda. Faktycznie próby na produktach nie było, a niektóre rzeczy wyglądały dość tandetnie.

Dostać można było też dużo kółek obsydianowych (zrobionych ze skały wulkanicznej), które pozwalały patrzeć na słońce bez ryzyka oślepnięcia oraz charakterystyczne gwizdki w kształcie jaguara. Ceny były różne, bo na przykład tutaj można było kupić jaguara za 30 peso, a w mieście Meksyk, przy Temple Mayor koleś chciał od nas ok. 150 peso.

Jeśli chodzi o sklepy przed wejściem do strefy archeologicznej to srebro było dosyć drogie, ale często biżuteria zawierała kamienie szlachetne. Średnia cena – od 50zł do 300zł, a były i dużo wyższe. I dość zabawna sprawa, bo wygląda na to, że tutaj też posiadali biżuterię, która nie była srebrna – widziałam kolczyki takie same jak kupiłam od kolesia przy piramidach – ani tu ani tu nie miały próby napisanej i nie wyglądały na srebro.

Nisia

Inne posty z Meksyku:

• Pierwsze Spotkanie z Meksykańskimi Ruinami (Tulum)
• Tu Uratuje Ciebie Tylko Spokój (Palenque)
• Strażnicy Starożytności (Uxmal)
• Ogromna Piramida w Chichen Itza
• Siła Natury (Wodospad Misol-ha)
• Wszystko co widziałam w Meksyku

Uxmal to miejsce naprawdę niesamowite! Można wdrapać się na piramidę i podziwiać super widok na nieposkromioną dżunglę i strefę archeologiczną. Ci co uwielbiają naturę, wiedzą jak wspaniale jest wsłuchać się w ciszę i śpiew ptaków i po prostu być!

Centrum polityczne i ekonomiczne

Uxmal zostało założone w około 500 roku p.n.e w rejonie Puuc, ale dopiero w okolicach 9-12 wieku było potężnym miastem majańskim.Około 25 tys. osób zamieszkiwało obszar 37,5 km². W okresie od zimy do wiosny nie było opadów, brakowało więc wody i wymyślono system przechowywania sporej jej ilości. W tym celu Majowie wykorzystywali naturalne doły bądź tworzyli podziemne zbiorniki zwane chultunes, które znaleźć można w kompleksach mieszkalnych, pałacowych budynkach i na skwerach w Uxmal. Średnio chultun był w stanie przechować około 35 tys. litrów.

Odpoczynek od turystów

W porównaniu do Tulum i Chichen Itzy nie było tu w ogóle turystów. Na miejsce przyjechaliśmy autobusem z małą grupką obcokrajowców. Było już dość późno (10:40!) i powoli robiło się gorąco, może więc to był jeden z powodów. Aczkolwiek nie spotkaliśmy wiele więcej turystów w samej strefie archeologicznej, więc przypuszczam, że to miejsce jest po prostu mało popularne. Dla nas było to na rękę, bo można było w spokoju delektować się ciszą.

Miejsce nieodkryte

Jest to ogromna zaleta tego miejsca, bo bardziej odczuwa się jego magię i to, że jest się w samym sercu dżungli! Jeszcze jeśli wdrapiesz się na górę wielkiej poramidy i zobaczysz przeogromny las… jest to niesamowite przeżycie ciężkie do opisania. Gapiąc się tak na dżunglę, stajesz się jednością z naturą – tak jak byś wracał do korzeni, do kochającej Ciebie Matki.

Siedząc na samej górze słychać ciszę i zwierzęta. To one tam królują – ludzie są tylko gośćmi, którym pozwala się zerknąć nieśmiale w głąb natury. Przypominają o tym liczne jaszczurki biegające między budowlami i wylegujące się na kamieniach. Trzeba uważać, żeby na jakąś nie nadepnąć, bo czasem idealnie wtapiają się w tło i stają niewidoczne wśród patyków i korzeni. To one strzegą największych tajemnic tego miejsca – są niemymi strażnikami piramid, strażnikami pradawnych państw-miast, jakim było Uxmal, Tulum czy Chichen Itza. Tutaj jest ich naprawdę wiele, więc jest to pewnie miejsce najbardziej tajemnicze ze wszystkich!

Mroźna nagroda

Łaziliśmy po Uxmal w pełnym słońcu, przy ponad 30 stopniach w cieniu. Spociliśmy się przy tym nieźle, a wejście na piramidę, która miała bodajże zaledwie 62 stopnie okazało się niezwykle trudne. Ale warto było, bo miejsce miało niesamowity klimat – uwielbiam ruiny dawnych miast i mogłabym przebywać w nich godzinami, wchodząc w różne zakamarki. Urzekają mnie stare budowle, na wpół pozdrapywane ozdoby i niezrozumiałe rysunki czy rzeźby.

Poza tym na końcu wycieczki czekało na nas muzeum czekolady, gdzie piłam najlepszą na świecie mrożoną czekoladę! ^^ Nie wiem, czy kiedykolwiek taką piłam, ale jestem przekonana, że ta była najlepsza! Bardzo pożywna i przyjemnie ochładzająca. Piłam ją z pół godziny – cały czas sącząc miałam wrażenie, że w ogóle jej nie ubywa.

Można było też kupić tabliczkę czekolady o różnych smakach, na przykład z chilli albo z oregano i migdałami (i posmakować niektórych!). Niestety wtedy było zbyt gorąco i czekolada napewno by się roztopiła. A nie jestem takim łakomczuchem, żeby w drodzę zjeść całą tabliczkę.

W drodze powrotnej do Meridy złapała nas ulewa. Popadało chwilę i ulice wyglądały jakby miała zacząć się powódź. 10-centymetrowe krawężniki były pozalewane, a ulicy zmieniły się w rzekę. Woda lała się strumieniami, ale po niecałej godzinie przejaśniło się i przestało padać. Na własne oczy więc przekonałam się, co to oznacza deszcz w Meksyku i po co im te sławne wielkie krawężniki.

Galeria:

Informacje o kosztach wyjazdu do Meksyku i przejazdu/atrakcji w tym kraju znajdziesz tutaj.

Nisia

* podróż odbyła się w październiku 2016

Inne posty z Meksyku:

• Wszystko co wiem o Meksyku
• Idąc Przez Mroczne Piramidy (Teotihuacan)
• Siła Natury (Wodospad Misol-ha)
• Oszałamiające (nie) Błękitne Kaskady (Agua Azul)
• Jak Odpocząć Nad Oceanem (Mazunte)

Przyjazd

Do Chichen Itza przyjechaliśmy z Cancun, które było naszym pierwszym przystankiem w przygodzie przez Meksyk. Jechaliśmy popularną w Meksyku linią autokarową ADO – jej autokary są bardzo wygodne (zdecydowanie więcej miejsca niż w Polskim Busie ), mają toaletę i w trakcie jazdy puszczają film. Bilet można kupić na dworcu lub przez internet, na miejsca jest rezerwacja (jak w Hiszpanii).

Hacjenda

Chichen Itza to właściwie tylko strefa archeologiczna, nie ma tam współczesnego miasta – najbliższe to Piste znajdujące się około 3 kilometry dalej. Można tam dojechać taksówką za jedyne 40 pesos (około 8 zł). Właśnie tam się zatrzymaliśmy w małym hoteliku zwanym La Casa de las Lunas (Dom Księżyców). Jest to raczej niewielki rodzinny biznes, więc dbają o klientów jak o własne dzieci. Nocleg zarezerwowaliśmy dzień wcześniej i zapytaliśmy, czy mogliby nas odebrać z Chichen Itzy. Tak też zrobili i nie chcieli za to dodatkowej opłaty. Właściciele byli bardzo mili i chętnie służyli radą.

Ruiny

Piramida i cały kompleks budynków zrobił na mnie spore wrażenie. Piramida była naprawdę ogromna – własnie na to czekałam od samego początku – na te budzące podziw wielkie budowle.

Nie widać tego, ale – jeśli się nie mylę – piramida kryje w sobie jedną mniejszą.

Nieco dalej znajdowało się boisko, gdzie kiedyś grano w pelotę. Żeby zdobyć punkt, trzeba było przerzucić piłkę przez krążek znajdujący sie dość wysoko. Napewno nie było to łatwe, zwłaszcza, że otwór nie był szczególnie duży, a do tego można było używać tylko niektórych części ciała, jak noga czy biodro. Kiedy odbywały się mecze ceremonialne, przegrani (kapitan drużyny) byli składani w ofierze bogom.

Na terenie znajdował się także nieduży cenot…

… oraz sporo sprzedawców nakłaniających do zakupu ich wyjątkowego towaru po specjalnej cenie (i tak każdy ). Nie byli oni tak nachalni jak Ci w Maroko czy innych krajach arabskich. I przedmioty, które sprzedawali wydawały się bardziej ciekawe i mniej tandetne.

Tu też zaczęły obserwować nas jaszczurki, których cała masa przewijała się potem przez Uxmal.

Wieczorne Show

Dostaliśmy od życia małą niespodziankę – zaprosiło nas ono na show ze światłami, które odbywa się przy piramidzie codziennie bodajże poza poniedziałkiem. Trzeba dzień wcześniej zarezerwować miejsce przez internet, ale wpuszczają i grupkę osób bez rezerwacji, bo z reguły nie wszystkie miejsca są zajęte. Duża ilość turystów chyba o tym nie wie – nie jest to przedstawienie w żaden sposób reklamowane, a przedstawia ono historię narodu majańskiego i warte jest zobaczenia, mimo iż jest tylko lektor hiszpański. Tutaj obrazy mówią same za siebie.

A teraz jest piękny zachód słońca, a my jedziemy dalej, przed siebie. Pomarańczowa luna oświetla pół nieba, przez co wydaje się, że pół świata stanęło właśnie w płomieniach!

Informacje o kosztach wyjazdu do Meksyku i przejazdu/atrakcji w tym kraju znajdziesz tutaj.

Nisia

Inne posty o pięknych miejscach:

• Wszystko co wiem o Meksyku
• Strażnicy Starożytności (Uxmal, Meksyk)
• Moje Miejsca (Mapa)
• Piraci z Majorki – Jaskinia w Porto Cristo (Hiszpania)
• Romantyczna Przejażdżka Łódką (Madryt, Hiszpania)
• Idąc Przez Mroczne Piramidy (Teotihuacan, Meksyk)