Znajdziecie więc w menu na blogu nową zakładkę z celami podróżniczymi – zarówno miejscami, które chciałabym odwiedzić, jak i aktywnościami, których z chęcią kiedyś spróbuję. Lista będzie mnie inspirować podczas wybierania nowych kierunków, a może zainspiruje także i Was.

W chwili obecnej ograniczyłam się do głównych celów, ale pewnie będę tam dopisywać więcej punktów i lista urośnie do dużych rozmiarów. Wrzuciłam także rzeczy, które zawsze chciałam zrobić, które były dla mnie ważne i które udało mi się już osiągnąć – w takim wypadku zostały one przekreślone i zlinkowane do notki, jeśli je opisywałam.

Patrząc na tą listę, zdaję sobie sprawę, że pomimo iż wcale tak dużo krajów nie zwiedziłam, to jednak udało mi się osiągnąć dość dużo ciekawych rzeczy. Daje to satysfakcję, która dalej pcha do działania i spełniania swoich marzeń.

Z jednej strony fajnie byłoby po prostu wyjechać na rok czy dwa w podróż, bo sporo nowych miejsc mogłabym zobaczyć, ale myślę, że w takim wypadku jedne wrażenia przyćmiewałyby drugie, a po jakimś czasie długa podróż stałaby się męcząca. Potrzebuję odskoczni od czasu do czasu, aby wyjazd ułożył mi się w głowie i emocje choć trochę opadły. Inaczej ciężko jest zachwycać się nowymi miejscami, zwłaszcza jeśli nie są tak imponujące jak te poprzednie. Tak było z Sycylią, na którą poleciałam 10 dni po powrocie z Malezji. I o ile wiem, że Sycylia była ładna, tak nie ma porównania z dzikimi plażami Perhentian Island. Myślę więc, że nie byłam w stanie naprawdę jej docenić i całkiem możliwe, że jeszcze tam wrócę.

Wyjeżdżając więc w długą podróż, musiałabym gdzieś po drodze zamieszkać, przez jakiś czas pożyć w miarę normalnie i odsapnąć, żeby „przetrawić” wszystkie wrażenia. Albo zająć się pisaniem bloga. A kto by za to wszystko płacił…? Rozsądek w tym wypadku bierze górę – przynajmniej na razie. (całe szczęście, że nie rzucam się w wir pasji tak totalnie bezmyślnie – chociaż to by napewno przyniosło nowe doświadczenia i jest kuszące )

Zmieniając temat, nie mogę pozbyć się mapy Google’owej, którą kiedyś stworzyłam. Zamieniłam ją jakiś czas temu na mapę Polarsteps na mojej stronie z podróżami, ale cały czas siedzi mi w głowie i ciągle jej używam. Bo w gruncie rzeczy to obie te mapy mają inne zastosowanie:

1. na mapie Google’owej można zaznaczać pojedyncze miejsca – zarówno te odwiedzone, jak i te, w które chciałabym pojechać. Zdarza mi się też linkować do stron lub zdjęć w sieci, które mnie zainspirowały.
2. na mapie Polarsteps można zobaczyć konkretną podróż z miejscami odwiedzonymi w kolejności chronologicznej wraz ze zdjęciami i opisem – jest to więc bardziej plan podróży.

Obie wydają mi się przydatne, więc na razie je zostawiam – druga pojawiła się już w menu.

Chodzi mi też po głowie zmiana wyglądu bloga, ale ta myśl jeszcze we mnie nie dojrzała. Jakby nagle coś się zmieniło, to się nie zdziwcie, to wciąż będzie ten sam blog.

Kilka miesięcy temu straciłam zapał do pisania (może to być związane ze zwyczajowym snem zimowym albo tym, że skończyły mi się notki o Malezji i nie byłam za granicą od października, czyli zwiedzania Porto), ale powoli motywacja i chęci wracają. Całe szczęście, bo już się bałam, że blog zacznie powoli umierać przed nadciągającymi 3 urodzinami. Nie można do tego dopuścić!

Cały czas rozglądam się, żeby gdzieś polecieć, ale wszędzie w Europie jest teraz dość zimno, lotów tanich z Wrocławia do nowych krajów brak, a wielkimi krokami zbliża się wyjazd do Japonii! Przydało by się ogarnąć ten wyjazd, bo zostało tylko 40 dni, a my nawet nie mamy noclegów! :O Ale ta Japonia taka przerażająca, że boję się jej tykać!

Ach, gdyby tak wrócić na ciepłą plażę, powylegiwać się w słońcu i popływać w ciepłym morzu – ale bez obawy, że zeżre mnie rekin. Naczytałam się dziś o rekinach, na przykład, że żarłacz biały występuje też i w Morzu Śródziemnym :P. Niby one nie żywią się ludźmi, ale jednak czasem atakują niesprowokowane. Będąc na Majorce, czasem się rozglądałam z lekką obawą, czy gdzieś tam nie ma rekina – może była to jednak intuicja, a nie strach!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Dlaczego Nie Podobało Mi Się Na All Inclusive (Sa Coma, Majorka)
• Plantacje herbaty w Cameron Highlands (Malezja)
• Idąc Przez Mroczne Piramidy (Teotihuacan, Meksyk)
• Kosmiczne Lazurowe Wybrzeże (Gozo, Malta)
• Flashback: Zwinne Kózki w Maroko

Podobał mi się dojazd na samą pustynię – wszyscy, co kochają adrenalinę zrozumieją – jechaliśmy jeepem po wybojach i nie dość, że widoki piękne to jeszcze trzęsło przeokropnie i nie dało się oddychać przez unoszący się wszędzie pył – cud miód!

Wbrew pozorom mówię poważnie – mnie się podobało ^^ (kręgosłupowi mniej, ale za młoda jestem, żeby narzekać :P). Czasem tak trzęsło, że nawet zdjęć nie dało się robić, bo trzeba było uważać, żeby guzów na głowie nie ponabijać.

Podróż na wielbłądzie była podobna – zwierzę miało jakieś nieskordynowane ruchy (chociaż rytmiczne i systematyczne w swym chaosie) i niepokój dopadał, kiedy leciało się do przodu jak wielbłąd wstawał (najpierw wstaje tył wielbłąda – na szczęście wiedziałam o tym wcześniej, bo w gruncie rzeczy taka kolejność nie wydaje się logiczna ). No, ale że jestem szaloną kobietą ( ), to odważyłam się puścić jedną ręką wielbłądzią kierownicę (a w pewnym momencie nawet dwoma!) i dałam się ponieść (cóż za szaleństwo! No przecież groziło to śmiercią przez zachłyśnięcię się nadmieną dawką tlenu lub zawałem spowodowanym zbyt wysokim poziomem endorfin – czujecie ten pociąg do ryzyka?! ).

A tak na poważnie to wyjazd na pustynię był niesamowitym przeżyciem. ^^ Piasek zmieniał kolor wraz z obniżającym się słońcem, światło pięknie igrało z cieniem, a wokół cisza… i tylko my (chociaż kilka wydm wcześniej widać było życie – ach, te pozory… „czego oczy nie widzą…” ).

Poza tym jazda na wielbłądzie jest dość interesująca i polecam w ramach próbowania nowych rzeczy. Wielbłąd sam w sobie wydaje się stworzeniem, którego tak naprawdę nic nie obchodzi – rozlgąda się leniwie wokół i żuje (tak właściwie to co one żują…?). No i nie można zapominać o tym wolnym chodzie – jakby mu się wcale nie chciało, zdaje się mówić „o, panie, czuj się pan zaszczycony, że niosę pana na swoim garbie!”.

Z pustyni przyjechał z nami biały wielbłąd (kwarcowy) i pomarańczowy piasek. Wiem, że zapłaciliśmy za wielbłądka zdecydowanie za dużo, ale nie żałuję, bo był to w pewnym sensie napiwek od nas dla pociągacza, w podziękowaniu za wspaniały czas!

Tam, wśród pomarańczowego piasku, czas się zatrzymał. Słońce przyjemnie głaskało skórę (a Maroko znane jest z gorącego słońca), a niebo co jakiś czas mieniło się innym kolorem, raz po raz zadziwiając coraz to piękniejszym widokiem.

Z takich praktycznych wiadomości – warto zabrać ze sobą na pustynię chustę (w drodze mocno pyli), wodę i ciepłą kurtkę (po zachodzie słońca jest naprawdę zimno).

Nisia

[Mimo iż na poniższym zdjęciu jest wielbłąd, to wygląda to jak typowe zakończenie westernu, gdzie samotny jeździec wsiada na konia i odjeżdża w dal ]

Inne posty z Maroka:

• Genialny Pomysł Pewnego Filmowca (Ait Ben Haddou)
• Flashback: Zwinne Kózki w Maroko

No dobra, jakiś wstęp jednak chyba się przyda – w zeszłym roku wybrałyśmy się z kumpelami do Irlandii (do Dublina, ściślej mówiąc). Ale, że nie chciałyśmy siedzieć cały czas w mieście, a jednej z nas bardzo zależało na zobaczeniu klifów (Sara, dzięki wielkie za motywację i pomysł! ), wybrałyśmy się na jednodniową wycieczkę w miejsce zwane Cliffs of Moher („Moherowe Klify”…? :D). Ale o tym też nie będzie tym razem.

Otóż efektem ubocznym wycieczki była 15-minutowa wizyta w The Burren – w skrócie jest to piękne miejsce nad morzem składające się z rozciągającej się na kilometry kupy kamieni – istny kraniec świata… no i oczywiście potęgująca wszystko cisza.

Efekt? Przeogromne poczucie samotności i przywalająca wielkość otaczającego świata… niemalże namacalne piękno natury, które wzbudzało niepohamowany podziw… przynajmniej u mnie, bo na większości osób chyba nie zrobiło to większego wrażenia… „Większość osób” nie zadała sobie nawet trudu, żeby wdrapać się na górę i obejrzeć kamienną pustynię – oni podziwiali morze. Nie twierdzę, że popełnili karygodny błąd – o, nie! Oni po prostu nie wiedzą, co stracili… Albo nie potrzebowali w ogóle tego widzieć…

A ja nie mogłam się nacieszyć pustynią i chłonęłam ten widok całą sobą… Po 20 minutach wciąż czułam niedosyt, ale także poczucie spełnienia ^^ (moment… 20 minutach? Przecież pisałam wcześniej o 15 min… A no tak, zasiedziałam się trochę za długo i oberwało mi się za to po łapach ).

Zapewne tak bardzo wtedy spodobało mi się to miejsce, ponieważ naprawdę potrzebowałam chwili dla siebie, pożądałam wręcz samotności i chciałam odpocząć trochę od ludzi. A to było miejsce idealne, pomimo kilku innych osobników, którzy podążyli za mną – w ogóle nie czuło się ich obecności. Jakie bowiem znaczenie ma kilka ludków na tak wielkiej przestrzeni…?

Bo czasem potrzebna jest chwila dla siebie, żeby pobyć tylko ze sobą, żeby zapomnieć o świecie i poświęcić uwagę tej osobie, która tak naprawdę jest w życiu najważniejsza (bo bez niej nie byłoby życia), a która często jest zaniedbywana – sobie samemu…

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Tam, gdzie zatrzymał się czas – Corcomroe Abbey (Irlandia)
  
• Pomarańczowe Piaski Pustyni (Maroko)
• Nie taki Meksyk straszny jakim go malują
• La Isla Bonita (Ventanilla, Meksyk)
• Z Lotu Ptaka (Sa Coma, Majorka)
• Wśród Mgieł do Przodu Brnę i Nic Nie Powstrzyma Mnie! (Kasprowy Wierch)