Poza Hiszpanią jest to drugie miejsce, do kórego chciałabym wracać. Mimo iż kraj ten jest dość mały, to myślę, że kryje w sobie wiele ciekawych zakątków i fajnie będzie je odkrywać bez pośpiechu.

Wpis z serii Z Życia Bloga, czyli co się u mnie działo w tym miesiącu i jak wyglądają moje podróże od podszewki

Przepiękne wyspy

Ci, którzy śledzą mojego Fanpage’a widzieli już, jak pięknie jest na Malcie w sezonie – od jakiegoś czasu wrzucam tam kilka zdjęć już w trakcie podróży i tym razem nie było inaczej.

Poprzednio udało mi się na szybko zwiedzić Gozo – drugą co do wielkości wyspę Malty (pierwszą jest wyspa o nazwie Malta ), a tym razem zawitałam do Comino. Chociaż jak się nad tym zastanowić to na lądzie byłam może z 10 minut, bo jednak większość czasu spędziłam na statku, na motorówce albo w wodzie. Jest więc kolejny powód, żeby tam wrócić. Zwłaszcza, że Czaro nigdy nie był na Malcie, więc liczę na to, że pojedziemy tam jeszcze razem.

W czasie rejsu zatrzymaliśmy się najpierw w Crystal Lagoon, gdzie woda fakycznie była bardzo przezroczysta (a także zimna i orzeźwiająca!), a potem w Blue Lagoon – zatoce, która jest jednym z najbardziej znanych miejsc na Malcie. W obu miejscach było przepięknie! Udało się też załapać na szybką przejażdżkę motorówką i oglądanie jaskiń.

Trochę żałowałam, że nie zabrałam wodoodpornej kamerki sportowej (mam z nią problemy techniczne ) ani trampek – żeby połazić po wzgórzach i obejrzeć widok na całą lagunę. Mimo wszystko rejs był super i polecam go każdemu, kto się tam wybiera. Więcej o tym napiszę w osobnym poście, bo myślę, że jest o czym opowiadać.

Klimatyczne miasta

Pierwszą dobę byłam na Malcie sama (bez dziewczyn, a nie że bez wszystkich mieszkańców – to by dopiero było przeżycie xD), musiałam więc jakoś zagospodarować sobie czas, bo w mojej naturze nie leży ciągłe wylegiwanie się przy basenie z drinkiem w ręku – zwłaszcza, że na następny dzień zaplanowane było podobne wylegiwanie się, ale na statku! Pojechałam więc do Birgu, jednego z kilku miast z ładnym widokiem na Valettę. Widok jest super, bo stolica prezentuje się dobrze nie tylko ze środka, ale także z okolic.

Udało mi się zobaczyć fort St Angelo, Pałac Inkwizytorów i połazić po małych uliczkach – i o ile to drugie miejsce trochę mnie rozczarowało, tak pierwsze było ładne. Mam jakieś wewnętrzne zamiłowanie do zamków, twierdz i innych fortyfikacji. Jak już wreszcie doczekam się samochodu, mam nadzieję zwiedzić większość takich miejsc w dolnośląskim i okolicach.

Z dziewczynami zwiedziłyśmy także Valletę – stolica Malty jest naprawdę śliczna i klimatyczna – kręciłyśmy się po niej pół dnia, czasem łażąc w tę i z powrotem, bo dziewczyny zmieniały zdanie, co chcą zobaczyć i gdzie iść. A miasto można obejść bardzo szybko – cała Malta jest tylko o jakieś 20 km² większa od Wrocławia(!), więc wyobraźcie sobie jak duża musi być stolica (podpowiem – niecały 1 km²!).

Mimo wszystko warto jest do niej zajechać, bo są tam nie tylko mury i małe uliczki, ale także kościoły i ogrody. No i czasem można trafić na jakieś okazyjne wydarzenie – my całkiem przypadkiem obejrzałyśmy koncert 49 perkusistów z Belgii. Przeżycie było niesamowite, wciąż nie mogę uwierzyć jakim cudem udało im się tak świetnie zsynchronizować!… Filmik się jeszcze pojawi, bo to trzeba usłyszeć!

No i w sumie to wszystko co widziałyśmy tym razem.

Rytmy latynoskie

Nie wiem, czy kiedyś wspominałam, ale uwielbiam muzykę latynoską, zwłaszcza kubańską. Marzy mi się impreza z lokalsami na Kubie właśnie do takich rytmów (jeszcze nie wiem jak tego dokonać, ale znajdę na to sposób ).

Wczoraj byłam na takim koncercie w Starym Klasztorze i wyjazd na Kubę podskoczył zdecydowanie wyżej na mojej liście priorytetów. Pomyślałam nawet, że może w przyszłym roku…? Zobaczymy czy moja miłość do muzyki wygra z miłością do Azji.

A jak było na koncercie? Pierwszy zespół, który grał, spowodował we mnie mieszane uczucia, ponieważ 1/3 ich piosenek przypominała mi raczej muzykę polskiej piosenkarki Kayah (to się jakoś odmienia? :P) i czekałam aż dziewczyna zakrzyknie „łoppa!”. Facet przy udawanej perkusji wydawał podobne dźwięki, a wokalistka grała na akordeonie, więc zdecydowanie bardziej kojarzyło mi się z polską muzyką niż latynoską.

Czasem jednak było gdzieś słychać wpływy latynoskie, jazz, a w jednym momencie wokal skojarzył mi się z gotyckim zespołem Moonlight (tutaj możliwe, że popłynęłam ze skojarzeniem :P).

Drugi zespół za to był cudowny – grali też moje ukochane utwory z Buena Vista Social Club (pełny album znajdziecie tutaj). Zdecydowanie nie miałam wątpliwości, że to muzyka latynoska. Piosenkarka miała cudny mocny głos, a muzyka była super (zdjęć niestety brak).

Btw jeśli znacie fajne utwory w podobnym klimacie to proszę o linka albo nazwę w komentarzu, bo bardzo mi takich brakuje w życiu.

A jeśli do tego mieszkacie we Wrocławiu, to we wrześniu ma się odbyć nny kocert zespołu kubańskiego – link tutaj.

A teraz czekam kolejny miesiąc, bo w lipcu jedziemy z Czarkiem na Kretę!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Praktycznie o Malcie
• Co nieco o Sztokholmie
• Życie lubi niespodzianki (świątynia Senso-ji w Tokio, Japonia)
• Przygotowując przepyszne sushi w Tokio

Na początku byłam sceptycznie nastawiona do pokazu, bo kiedyś znajoma Hiszpanka, która w przeszłości tańczyła flamenco i miała nawet specjalne buty i sukienkę, zaprezentowała mi ten taniec i – szczerze mówiąc – nie zrobił on na mnie ogromnego wrażenia. Taniec był ciekawy, ale wydawał mi się mało żywiołowy i czegoś mi tam brakowało.

Dobrze, że się nie zraziłam, bo profesjonalny występ dobrego zespołu wygląda zupełnie inaczej!

Połączenie wrażeń

Przy flamenco wszystko ma znaczenie – klimat knajpy, w której oglądasz pokaz, nastawienie, z którym przyszedłeś na miejsce, oświetlenie w pomieszczeniu, emocje targające tancerzami, głos i zapał śpiewaka, reakcje tłumu, a nawet to, co w knajpie pijesz (najlepiej żeby była to sangria! ). Wszystkie te okoliczności składają się w nierozerwalną całość, tworząc niesamowitą atmosferę.

Przy flamenco trzeba poczuć napięcie oczekiwania na następny ruch tancerza, kiedy ten nagle zatrzyma się z rękoma zmysłowo wygiętymi do góry i prowokująco spojrzy prosto na Ciebie, a stukot jego obcasów poniesie echo pomieszczenia. Trzeba być przesiąkniętym muzyką aż do szpiku kości, słuchając gardłowej przyśpiewki i cudownych dźwięków gitary. Trzeba poczuć ją swoją duszą, kiedy dołączasz się do śpiewaka i publiki, krzycząc radośnie „ole!”.

Flamenco to połączenie żywiołowej muzyki, energicznych ruchów, przenikających na wskroś śpiewów oraz wzmagające się napięcie.

Flamenco to przedstawienie pełne patosu. To kontrast spokoju oraz dzikości. To wybuchowa mieszanka, gra świateł. To piękna kolorowa sukienka falująca rytmicznie do muzyki. To nawet pot spływający z twarzy zmęczonego tancerza…

[Niestety jest lekka kakofonia dźwięków na filmikach i ludzie zasłaniają, ale myślę, że da Wam jakieś pojęcie jak wygląda występ flamenco. ]

La Quimera

Na naszą wieczorną przygodę z flamenco wybraliśmy się w Madrycie do knajpki, która nazywała się La Quimera i znajdowała się niedaleko areny corridy, na Calle de Sancho Dávila, 34. Większość widzów to byli lokalsi i nie wszyscy kelnerzy mówili po angielsku.

Bilet trzeba było kupić z wyprzedzeniem przez ich stronę. Za wejście na pokaz oraz drink zapłaciliśmy €18.50/os. Można było także wybrać droższą opcję z jedzeniem. Ale nawet bez tego można było domówić jakąś potrawę – trzeba to było jednak zrobić przed występem.

Tancerze wyszli na scenę koło godz. 22, a występ ich trwał około półtorej godziny, wliczając przerwę na odświeżenie i zmianę sukienki przez tancerkę. Warto być w knajpie z pół godziny wcześniej i zająć dobre miejsce niedaleko sceny. Najlepiej jednak nie być tuż przed sceną, bo spływający z tancerza pot może wylądować w Twoim drinku, wyrzucony jak z procy przy gwałtownym ruchu.

Dojazd

Do La Quimery łatwo można dojechać metrem do stacji Ventas. Stamtąd czeka Ciebie około 10-minutowy spacer na południe. Rozkład jazdy znajdziesz na metromadrid.es – pamiętaj, żeby kupić bilet dla zona A (€2).

Miejsce jest oddalone od centrum, ale zdecydowanie mogę je polecić – czeka Ciebie tam wiele emocji, smaczne jedzenie oraz przepyszna sangria! Flamenca w La Quimerze nie da się zapomnieć!

Nisia

[Filmiki udostępnione przez instagram.com/czesu. Zdjęcia pośrednio też, bo pochodzą z filmików ;)]

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Puste Ruiny Zamku w Sagunto (Hiszpania)
• Flashback: Ta’ Pinu (Malta)
• Pyszne Jedzenie na Targu La Boqueria w Barcelonie (Hiszpania)
• Wszystko, co wiem o Hiszpanii
• Meksyk – dla odmiany
• Grecja to nie tylko plaże (Meteory, wąwóz Enipeas)

Po zwiedzaniu w ciągu jednego dnia areny walk, katedry, alcazab i do tego jeszcze placu hiszpańskiego wraz z parkiem, nie miałam już siły się ruszać, ale mimo to dzielnie ruszyłam zerknąć, co to się dzieje ciekawego na Ferii.

Planując wyjazd do Hiszpanii, nie brałam pod uwagę przyjazdu specjalnie na festiwal – trafiłam na niego przypadkiem. Był to jedyny wieczór, który spędzałam w Sewilli, więc nie mogłam tak po prostu zignorować wydarzenia, na które zjeżdżają ludzie z całego świata! Ciekawość wygrała nad zmęczeniem i sennością. Natura odkrywcy nie pozwoliła mi pójść spać w czasie, kiedy czekał na mnie świat pełen tajemnic.

Feria trwa około tygodnia. W tym czasie po ulicach przemykają kobiety w charakterystycznych kolorowych sukienkach w różnym wieku. Czasem spotyka się też wystrojonych mężczyzn i chłopców.

Kobiety w charakterystycznych sukienkach można zobaczyć dosłownie wszędzie, nawet w Alcazabie.

Któregoś razu grupka takich kobiet zaczęła spontanicznie tańczyć na ulicy i przyklaskiwał im i śpiewał jakiś przechodzień (więcej tutaj).

Również na placu Hiszpańskim było ich niemało.

Trzeba było przejść spory kawałek, żeby dotrzeć do ferii, ale nie potrzebowałam mapy ani żadnych wskazówek, ponieważ całe tłumy zmierzały w tamtą stronę, wszyscy po prostu szli w jedno miejsce. Był to dosłownie niekończący się ogrom ludzi, płynący przed siebie wraz innymi. Nie mam tego w zwyczaju, ale tym razem wmieszałam się w morze ludzi i dałam się ponieść, nie opierając się ani trochę.

Spotkałam też dostojnych jeźdźców, wybierających się na festiwal.

W drodze przechodziłam obok wieży, ktora ładnie prezentowała się w nocy.

Kiedy tam wreszcie dotarłam, moim oczom ukazała się świecąca brama, dziesiątki bądź nawet setki namiotów i małe uliczki prowadzące między nimi. I masa ludzi, wijąca się w oba kierunki i mieszająca się na każdym zakręcie. Dawno nie widziałam tak wielkiego tłumu – pod tym względem przypomniało mi to nasz polski Woodstock, tylko że z namiotów pobrzmiewała hiszpańska muzyka, a między nimi kręciły się kobiety z kwiatami wpiętymi we włosy i ubrane w barwne sukienki z falbankami.

Połaziłam więc między namiotami, podziwiając stroje niektórych kobiet, ale nie odważyłam się wejść do żadnego z nich, i tak nie miałabym już siły na tańce. Poza tym czytałam, że duża część namiotów jest przeznaczona na spotkania prywatne i trzeba mieć zaproszenie, żeby wejść.

Niektóre tylko są publiczne, a ja nie zauważyłam żadnych ochroniarzy czy innych oznak, dzięki którym mogłabym je rozpoznać. No i moje zmęczenie obudziło we mnie ponownie introwertyka, któremu nie na rękę było zaglądanie wszędzie ciekawym wzrokiem i rozmawianie z innymi.

Jak teraz o tym myślę, sama sobie się dziwię, dlaczego nie pytałam ludzi, czy mogę zrobić im zdjęcie, zamiast robić je z odległości – jakość byłaby o wiele lepsza, a napewno nikt by się temu nie dziwił, w końcu Feria to całkiem spore wydarzenie.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Uśmiechnij Się, A Znajdziesz To, Czego Szukasz (Sewilla)
• Tapas, Tapas I Jeszcze Raz Tapas!
• Flamenco – Raj dla Zmysłów (Madryt)
• Wszystko co wiem o Hiszpanii
• Karmiąc słonie w Sanktuarium (Kuala Gandah, Malezja)
• Grecja to nie tylko plaże (Meteory, wąwóz Enipeas)

Niewielu ludzi zdołało przyjechać na weekend do Zawoi – było nas bodajże 9 osób i mała Marianka, która była dodatkowym promyczkiem szczęścia – wszyscy w jej otoczeniu się uśmiechali. Ale dzięki temu, że przebywaliśmy w tak małym gronie – prawie że odcięci od świata – udało nam się stworzyć rodzinną atmosferę.  Ci, którzy – tak jak ja – normalnie mają opory przed śpiewaniem w towarzystwie, otworzyli się i odważyli śpiewać przy ognisku czy przy stole, przy którym odbywała się próba generalna.

Co to właściwie było? Warszaty pieśni indiańskiej, na których zapoznawaliśmy się z prostymi pieśniami (od czegoś trzeba zacząć) i staraliśmy zapamiętać ich słowa, ale także uczyliśmy się zignorować niepewność i brak komfortu towarzyszące tym stremowanym. Jakoś się udało, myślę, że ognisko i bębenek zachęciły nas do zapomnienia i pomogły skupić się na chwili obecnej. Wspólne śpiewy wieczorem to było coś niesamowitego.

Śpiewne szaleństwo zaczęło się już w piątek wieczorem zanim pojawili się wszyscy uczestnicy.

Kliknij, aby zobaczyć pokaz slajdów.

Ale wyjazd był czymś więcej, bo poza oczywistym śpiewaniem przy akompaniamencie bębenka i gitar, można było odpocząć od zgiełku miejskiego. Codziennie przygrywały nam ptaki, zieleń okalała nas swoim niesamowicie przyjemnym widokiem, trawa pachniała, a słońce przyjemnie głaskało skórę… Było miło.

Weekend w Zawoi to był też „spacer” w lesie, czyli wdrapywanie się na górę (w mniemaniu niektórych tylko pagórek) pod kątem, który zdawał się być prawie pionową drogą. No dobrze, przyznaję, że niektórzy tylko próbowali dotrzeć do schroniska na Babiej Górze, ale im się nie udało (haha!)… No dobra, przyznaję też, że byłam wśród tych, co polegli. Ale nie ma co żałować, bo jest to kolejny powód, żeby tam wrócić i zmierzyć się z totalnym brakiem formy i pokonać Babią z cierpiącym uśmiechem na twarzy. Ileż w tym będzie satysfakcji!

Kliknij, aby zobaczyć pokaz slajdów.

Warunki mieszkalno-wychodkowe były całkiem niezłe jak na kraniec świata, aczkolwiek pewnie nie do pomyślenia dla tych, co całe życie żyli w mieście i inaczej już nie potrafią. Co mam na myśli? Oczywiście żadnych internetów (aczkolwiek niestety zasięg łapał, więc trzeba było mieć silną wolę, aby po nim nie buszować ). Ponadto, w chatce nie było łazienki, korzystaliśmy więc z ciemnego wychodka oraz miski do mycia. Ale podłączona była zimna woda i prąd! A to było dużo więcej niż się spodziewałam, ponieważ nastawiona byłam na naprawdę spartańskie warunki. Z dziewczynami planowałyśmy nawet sabotaż, co by nam wszystkim za dobrze tam nie było!

Ci, którzy nie dotarli, a chęci mieli, będą mieć jeszcze okazję, żeby się poprawić, bo planowana jest druga część pod koniec czerwca. Mam nadzieję, że dzięki warsztatom będzie nas trochę więcej przy ognisku na XL Zlocie w Uniejowie. Szykujcie więc dobre humory, śpiwory i głosy, bo znów jedziemy w drogę!

Udało się osiągnąć to wszystko dzięki Bluewindowi, który zapodał pomysł i całe spotkanie zorganizował (i próbował nas tuczyć boczkiem uwędzonym domowym dymem ).

Ale nie udałoby mu się, gdyby nie Weronika, która zaproponowała super miejsce na końcu świata i dbała o to, żeby każdemu było wygodnie, żebyśmy się nie gubili i zawsze mieli co jeść (ta nas tuczyła szarlotką ).

Dużą zasługę trzeba jeszcze przyznać również Jankowi Stachurze z Gosią i Emilii Figurniak, którzy uczyli nas tekstów, śpiewania i z którymi prowadziliśmy ciekawe rozmowy na przeróżne tematy.

No i oczywiście nie byłoby warsztatów bez nas samych – uczestników, którzy przyjechali do Zawoi z uśmiechem na twarzy i otwartym serduchem.

I ostatnie zdjęcia na zachętę do przyjazdu na następne warsztaty.

Nisia

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Za Tych, Co Żyją – Żeby Żyć Się Nie Bali (Uniejów)
• Czy Indianiści dzielą się wiedzą?
• Indianiści są wśród nas!
• Co warto zwiedzić w Meksyku
• Przed Siebie, Na Szczyt, Ku Wolności Brnę! (Babia Góra)
• Śnieżka Wiosną (kwiecień 2017)

Przygotowania:

Nie byłam pewna jak wyjdą, bo była to moja pierwsza sesja zdjęciowa (wolę fotografować przyrodę albo ewentualnie robić zdjęcia niepozowane, które uchwycą prawdziwe oblicza ludzi ). Ale myślę, że niektóre wyszły całkiem nieźle mimo braku doświadczenia (z obu stron, I guess ).

Kliknij, aby zobaczyć pokaz slajdów.

Chociaż na początku byliśmy trochę skrępowani to atmosfera nieco się rozluźniła i całkiem dobrze mi się z nimi współpracowało. No i oczywiście głupie miny musiały być

Kilka słów o zespole (chociaż niewiele o nich wiem, więc będzie ubogo (:P) – nazywają się Horyzont Zdarzeń (btw bardzo podoba mi się ta nazwa). Na razie grają covery (akustycznie), ale mam wrażenie, że dopiero się rozkręcają i wyjdzie z tego coś dobrego. Niedługo będzie można usłyeć ich we Wrocławiu i ocenić samemu.

Kliknij, aby zobaczyć pokaz slajdów.

I jeszcze taka jedna myśl, bo kiedy siedziałam wczoraj w mieszkaniu i przeglądałam zdjęcia, dotarło do mnie, że ominęło mnie w życiu coś ważnego: wynajmowanie mieszkania wspólnie ze znajomymi w czasie studiów. Słuchając współlokatora grającego na gitarze i podśpiewującej współlokatorki, poczułam się jak w domu, tak prawdziwie i głęboko. Zdarzały mi się podobne chwile nie raz, z różnymi ludźmi, ale próbuję powiedzieć, że każdy powinien w jakimś momencie swojego życia pomieszkać ze znajomymi, mając te dwadzieścia kilka lat, bo są to momenty niesamowite. Mnie to ominęło, bo zbyt szybko próbowałam być dorosła (no i zawsze byłam outsiderem)… No wiecie, mam na myśli próbę bycia dorosłym na 200%, co tylko oznaczało, że tak naprawdę nie byłam na to gotowa. Ale jak to mówią – nigdy nie jest za późno.