PS. Sorry za kiepskie zdjęcie, ale robione telefonem z kiepską kamerką i to w słabym oświetleniu.

Na początku zdziwiło mnie to, że tak mało ludzi tam było. Zdecydowanie nie jest to event skali wrestlingu, który ogląda się w telewizji. Wyglądało to bardziej na kameralne wydarzenie, gdzie było moze z 50 osób. Znajduje się to w hali, którą przygotowują specjalnie na to wydarzenie, więc wydaje mi sie, że po prostu podstawiają odpowiednią ilość miejsc w zależności od wykupionych biletów.

Ci, którzy przyszli, bardzo się ekscytowali wszystkimi walkami i głośno dopingowali swoich ulubieńców. A widać było, że niektórzy to stali bywalcy i ulubieńców mają. Rzucali też zabawne hasła w stronę nielubianych przeciwników. Zwłaszcza, jeśli na ringu pojawiał się Niemiec.

Albo „Niemiec”, bo w końcu postacie, które kreują wrestlingowcy to są pewne role, które mają wzbudzić określone uczucia w widzach i całkiem możliwe, że Ci „Niemcy” byli Polakami. Wrestling to tak naprawdę wielkie przedstawienie (i czasem kiepskie), a zapaśnicy to aktorzy i z takim nastawieniem trzeba go oglądać. Inaczej może wydać się po prostu głupi. Mimo wszystko trzeba pamiętać, że czasem bywa agresywnie i osobom zbyt wrażliwym może się nie spodobać.

Faktycznie niektóre rzuty są niebezpieczne i faceci mogą się tam przypadkiem pozabijać. Ale zabawnie to wygląda, kiedy grożą sobie nawzajem, dumnie wypychając pierś i prężąc muskuły (jeśli je posiadają, bo niektórzy nie mają czym się pochwalić ), a potem dają sobie plaskacza w klatę, a widownia przy tym krzyczy i wije się w empatii dla cierpiącego. Trochę jak takie koguty, co mocno się stroszą, a potem tylko plask, plask, i tyle. Wiem, że plaskacz boli, ale jednak sądziłam, że dadzą sobie wp****** jak na prawdziwych samców przystało.

Ale gdyby tak faktycznie zrobili, to na tym zabawa by się skończyła, więc przedstawienie jest konieczne. A widać, że to sprawia ludziom dużo frajdy i zdecydowanie daje okazje, aby sobie powrzeszcze, bo Twój głos zapewne zginie wśród krzyków tłumu.

Czasem wrestlingowcy wpadali na widownię, czasem po prostu siadali na krzesło w pierwszym rzędzie. Jak pisałam, każdy grał jakąś rolę – był Wiking z niemałym brzuchem i swoją Valkirią, był „przystojniak” ze swoim pupilem (drugi chłopak zachowywał się prawie jak pies, tylko na dwóch łapach ), wspomniani wcześniej Niemcy (na których z miejsca poszedł hejt tylko za narodowość), jakiś mroczny koleś w skórzanym plaszczu, facet z mopem i kilku innych. Niektórzy byli niscy i szczupli, ale był też jakiś gruby koleś – pewnie z 200kg żywej wagi. Wygląda na to, że każdy może zostać zapaśnikiem.

Doświadczenie całkiem zabawne, pewnie jeszcze tam zawitam, jak będzie czas. Może następnym razem odnajdę w sobie pewne instynkty i będę się drżeć w niebogłosy jak niektórzy. A co mi tam…

Wydarzenie nazywało się MZW Project, następne odbywa się 24 sierpnia – informacje znajdziecie na fejsie.

Bilety kosztowały bodajże 20 zł za normalne miejsce (na ławce bez oparcia), a VIP 25 zł (krzesło zwykle, pierwszy rząd). Całość trwała 2h z jedną przerwą. Na miejscu niedaleko można było kupić coś do picia, nikt też nie czepiał się, jak piło się swoje napoje.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Życie lubi niespodzianki – świątynia Senso-ji w Tokio
• Papugarnia we Wrocławiu
• Wędrówka w upale (Bardo)
• Malta w czerwcu

Poza Hiszpanią jest to drugie miejsce, do kórego chciałabym wracać. Mimo iż kraj ten jest dość mały, to myślę, że kryje w sobie wiele ciekawych zakątków i fajnie będzie je odkrywać bez pośpiechu.

Wpis z serii Z Życia Bloga, czyli co się u mnie działo w tym miesiącu i jak wyglądają moje podróże od podszewki

Przepiękne wyspy

Ci, którzy śledzą mojego Fanpage’a widzieli już, jak pięknie jest na Malcie w sezonie – od jakiegoś czasu wrzucam tam kilka zdjęć już w trakcie podróży i tym razem nie było inaczej.

Poprzednio udało mi się na szybko zwiedzić Gozo – drugą co do wielkości wyspę Malty (pierwszą jest wyspa o nazwie Malta ), a tym razem zawitałam do Comino. Chociaż jak się nad tym zastanowić to na lądzie byłam może z 10 minut, bo jednak większość czasu spędziłam na statku, na motorówce albo w wodzie. Jest więc kolejny powód, żeby tam wrócić. Zwłaszcza, że Czaro nigdy nie był na Malcie, więc liczę na to, że pojedziemy tam jeszcze razem.

W czasie rejsu zatrzymaliśmy się najpierw w Crystal Lagoon, gdzie woda fakycznie była bardzo przezroczysta (a także zimna i orzeźwiająca!), a potem w Blue Lagoon – zatoce, która jest jednym z najbardziej znanych miejsc na Malcie. W obu miejscach było przepięknie! Udało się też załapać na szybką przejażdżkę motorówką i oglądanie jaskiń.

Trochę żałowałam, że nie zabrałam wodoodpornej kamerki sportowej (mam z nią problemy techniczne ) ani trampek – żeby połazić po wzgórzach i obejrzeć widok na całą lagunę. Mimo wszystko rejs był super i polecam go każdemu, kto się tam wybiera. Więcej o tym napiszę w osobnym poście, bo myślę, że jest o czym opowiadać.

Klimatyczne miasta

Pierwszą dobę byłam na Malcie sama (bez dziewczyn, a nie że bez wszystkich mieszkańców – to by dopiero było przeżycie xD), musiałam więc jakoś zagospodarować sobie czas, bo w mojej naturze nie leży ciągłe wylegiwanie się przy basenie z drinkiem w ręku – zwłaszcza, że na następny dzień zaplanowane było podobne wylegiwanie się, ale na statku! Pojechałam więc do Birgu, jednego z kilku miast z ładnym widokiem na Valettę. Widok jest super, bo stolica prezentuje się dobrze nie tylko ze środka, ale także z okolic.

Udało mi się zobaczyć fort St Angelo, Pałac Inkwizytorów i połazić po małych uliczkach – i o ile to drugie miejsce trochę mnie rozczarowało, tak pierwsze było ładne. Mam jakieś wewnętrzne zamiłowanie do zamków, twierdz i innych fortyfikacji. Jak już wreszcie doczekam się samochodu, mam nadzieję zwiedzić większość takich miejsc w dolnośląskim i okolicach.

Z dziewczynami zwiedziłyśmy także Valletę – stolica Malty jest naprawdę śliczna i klimatyczna – kręciłyśmy się po niej pół dnia, czasem łażąc w tę i z powrotem, bo dziewczyny zmieniały zdanie, co chcą zobaczyć i gdzie iść. A miasto można obejść bardzo szybko – cała Malta jest tylko o jakieś 20 km² większa od Wrocławia(!), więc wyobraźcie sobie jak duża musi być stolica (podpowiem – niecały 1 km²!).

Mimo wszystko warto jest do niej zajechać, bo są tam nie tylko mury i małe uliczki, ale także kościoły i ogrody. No i czasem można trafić na jakieś okazyjne wydarzenie – my całkiem przypadkiem obejrzałyśmy koncert 49 perkusistów z Belgii. Przeżycie było niesamowite, wciąż nie mogę uwierzyć jakim cudem udało im się tak świetnie zsynchronizować!… Filmik się jeszcze pojawi, bo to trzeba usłyszeć!

No i w sumie to wszystko co widziałyśmy tym razem.

Rytmy latynoskie

Nie wiem, czy kiedyś wspominałam, ale uwielbiam muzykę latynoską, zwłaszcza kubańską. Marzy mi się impreza z lokalsami na Kubie właśnie do takich rytmów (jeszcze nie wiem jak tego dokonać, ale znajdę na to sposób ).

Wczoraj byłam na takim koncercie w Starym Klasztorze i wyjazd na Kubę podskoczył zdecydowanie wyżej na mojej liście priorytetów. Pomyślałam nawet, że może w przyszłym roku…? Zobaczymy czy moja miłość do muzyki wygra z miłością do Azji.

A jak było na koncercie? Pierwszy zespół, który grał, spowodował we mnie mieszane uczucia, ponieważ 1/3 ich piosenek przypominała mi raczej muzykę polskiej piosenkarki Kayah (to się jakoś odmienia? :P) i czekałam aż dziewczyna zakrzyknie „łoppa!”. Facet przy udawanej perkusji wydawał podobne dźwięki, a wokalistka grała na akordeonie, więc zdecydowanie bardziej kojarzyło mi się z polską muzyką niż latynoską.

Czasem jednak było gdzieś słychać wpływy latynoskie, jazz, a w jednym momencie wokal skojarzył mi się z gotyckim zespołem Moonlight (tutaj możliwe, że popłynęłam ze skojarzeniem :P).

Drugi zespół za to był cudowny – grali też moje ukochane utwory z Buena Vista Social Club (pełny album znajdziecie tutaj). Zdecydowanie nie miałam wątpliwości, że to muzyka latynoska. Piosenkarka miała cudny mocny głos, a muzyka była super (zdjęć niestety brak).

Btw jeśli znacie fajne utwory w podobnym klimacie to proszę o linka albo nazwę w komentarzu, bo bardzo mi takich brakuje w życiu.

A jeśli do tego mieszkacie we Wrocławiu, to we wrześniu ma się odbyć nny kocert zespołu kubańskiego – link tutaj.

A teraz czekam kolejny miesiąc, bo w lipcu jedziemy z Czarkiem na Kretę!

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Praktycznie o Malcie
• Co nieco o Sztokholmie
• Życie lubi niespodzianki (świątynia Senso-ji w Tokio, Japonia)
• Przygotowując przepyszne sushi w Tokio

Ostatnia prezentacja nie pomogła mi w pełni pokonać mojego strachu przed wystąpieniami publicznymi, jedynie pokazała, że nie jest to takie trudne jak mi się wydawało. Na wrzesień organizuję więc kolejną – tym razem o Malezji.

Zapraszam więc do pubu Wędrówki we Wrocławiu dnia 4 września o godzinie 20 – link do wydarzenia fejsbuczkowego znajdziecie poniżej:

Malezja w 2 tygodnie – prezentacja

A tych, którym nie uda się przyjść, pragnę poinformować, że nastąpi powtórka w bibliotece wrocławskiej jakoś w listopadzie, więc nie rozpaczajcie.

Do zobaczenia!

Nisia

Na początku byłam sceptycznie nastawiona do pokazu, bo kiedyś znajoma Hiszpanka, która w przeszłości tańczyła flamenco i miała nawet specjalne buty i sukienkę, zaprezentowała mi ten taniec i – szczerze mówiąc – nie zrobił on na mnie ogromnego wrażenia. Taniec był ciekawy, ale wydawał mi się mało żywiołowy i czegoś mi tam brakowało.

Dobrze, że się nie zraziłam, bo profesjonalny występ dobrego zespołu wygląda zupełnie inaczej!

Połączenie wrażeń

Przy flamenco wszystko ma znaczenie – klimat knajpy, w której oglądasz pokaz, nastawienie, z którym przyszedłeś na miejsce, oświetlenie w pomieszczeniu, emocje targające tancerzami, głos i zapał śpiewaka, reakcje tłumu, a nawet to, co w knajpie pijesz (najlepiej żeby była to sangria! ). Wszystkie te okoliczności składają się w nierozerwalną całość, tworząc niesamowitą atmosferę.

Przy flamenco trzeba poczuć napięcie oczekiwania na następny ruch tancerza, kiedy ten nagle zatrzyma się z rękoma zmysłowo wygiętymi do góry i prowokująco spojrzy prosto na Ciebie, a stukot jego obcasów poniesie echo pomieszczenia. Trzeba być przesiąkniętym muzyką aż do szpiku kości, słuchając gardłowej przyśpiewki i cudownych dźwięków gitary. Trzeba poczuć ją swoją duszą, kiedy dołączasz się do śpiewaka i publiki, krzycząc radośnie „ole!”.

Flamenco to połączenie żywiołowej muzyki, energicznych ruchów, przenikających na wskroś śpiewów oraz wzmagające się napięcie.

Flamenco to przedstawienie pełne patosu. To kontrast spokoju oraz dzikości. To wybuchowa mieszanka, gra świateł. To piękna kolorowa sukienka falująca rytmicznie do muzyki. To nawet pot spływający z twarzy zmęczonego tancerza…

[Niestety jest lekka kakofonia dźwięków na filmikach i ludzie zasłaniają, ale myślę, że da Wam jakieś pojęcie jak wygląda występ flamenco. ]

La Quimera

Na naszą wieczorną przygodę z flamenco wybraliśmy się w Madrycie do knajpki, która nazywała się La Quimera i znajdowała się niedaleko areny corridy, na Calle de Sancho Dávila, 34. Większość widzów to byli lokalsi i nie wszyscy kelnerzy mówili po angielsku.

Bilet trzeba było kupić z wyprzedzeniem przez ich stronę. Za wejście na pokaz oraz drink zapłaciliśmy €18.50/os. Można było także wybrać droższą opcję z jedzeniem. Ale nawet bez tego można było domówić jakąś potrawę – trzeba to było jednak zrobić przed występem.

Tancerze wyszli na scenę koło godz. 22, a występ ich trwał około półtorej godziny, wliczając przerwę na odświeżenie i zmianę sukienki przez tancerkę. Warto być w knajpie z pół godziny wcześniej i zająć dobre miejsce niedaleko sceny. Najlepiej jednak nie być tuż przed sceną, bo spływający z tancerza pot może wylądować w Twoim drinku, wyrzucony jak z procy przy gwałtownym ruchu.

Dojazd

Do La Quimery łatwo można dojechać metrem do stacji Ventas. Stamtąd czeka Ciebie około 10-minutowy spacer na południe. Rozkład jazdy znajdziesz na metromadrid.es – pamiętaj, żeby kupić bilet dla zona A (€2).

Miejsce jest oddalone od centrum, ale zdecydowanie mogę je polecić – czeka Ciebie tam wiele emocji, smaczne jedzenie oraz przepyszna sangria! Flamenca w La Quimerze nie da się zapomnieć!

Nisia

[Filmiki udostępnione przez instagram.com/czesu. Zdjęcia pośrednio też, bo pochodzą z filmików ;)]

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Puste Ruiny Zamku w Sagunto (Hiszpania)
• Flashback: Ta’ Pinu (Malta)
• Pyszne Jedzenie na Targu La Boqueria w Barcelonie (Hiszpania)
• Wszystko, co wiem o Hiszpanii
• Meksyk – dla odmiany
• Grecja to nie tylko plaże (Meteory, wąwóz Enipeas)

Oficjalnie mogę ogłosić, że będę mieć wystawę zdjęć i prezentację we Wrocławiu w Bibliotece przy ul. Szewskiej. Będzie to pierwszy raz (i mam nadzieję, że nie ostatni!), więc trzymajcie kciuki! Napewno będzie pełno ekscytacji, napewno będzie stresująco, ale po to żyjemy, żeby wyznaczać sobie poprzeczki wysoko i pokonywać swój strach.

Wszystkich, którzy są/będą we Wrocławiu, serdecznie zapraszam.

Wydarzenia można znaleźć na mojej stronie na Facebooku.

Wystawa (5.12.2016 – 31.01.2017):

http://www.facebook.com/events/1775540739370652/

Prezentacja (7 grudnia 2016 o godz. 18):

http://www.facebook.com/events/1822498781301870/

Cieszę się przeogromnie i mam nadzieję, że przybędziecie tłumnie!

Nisia

Po zwiedzaniu w ciągu jednego dnia areny walk, katedry, alcazab i do tego jeszcze placu hiszpańskiego wraz z parkiem, nie miałam już siły się ruszać, ale mimo to dzielnie ruszyłam zerknąć, co to się dzieje ciekawego na Ferii.

Planując wyjazd do Hiszpanii, nie brałam pod uwagę przyjazdu specjalnie na festiwal – trafiłam na niego przypadkiem. Był to jedyny wieczór, który spędzałam w Sewilli, więc nie mogłam tak po prostu zignorować wydarzenia, na które zjeżdżają ludzie z całego świata! Ciekawość wygrała nad zmęczeniem i sennością. Natura odkrywcy nie pozwoliła mi pójść spać w czasie, kiedy czekał na mnie świat pełen tajemnic.

Feria trwa około tygodnia. W tym czasie po ulicach przemykają kobiety w charakterystycznych kolorowych sukienkach w różnym wieku. Czasem spotyka się też wystrojonych mężczyzn i chłopców.

Kobiety w charakterystycznych sukienkach można zobaczyć dosłownie wszędzie, nawet w Alcazabie.

Któregoś razu grupka takich kobiet zaczęła spontanicznie tańczyć na ulicy i przyklaskiwał im i śpiewał jakiś przechodzień (więcej tutaj).

Również na placu Hiszpańskim było ich niemało.

Trzeba było przejść spory kawałek, żeby dotrzeć do ferii, ale nie potrzebowałam mapy ani żadnych wskazówek, ponieważ całe tłumy zmierzały w tamtą stronę, wszyscy po prostu szli w jedno miejsce. Był to dosłownie niekończący się ogrom ludzi, płynący przed siebie wraz innymi. Nie mam tego w zwyczaju, ale tym razem wmieszałam się w morze ludzi i dałam się ponieść, nie opierając się ani trochę.

Spotkałam też dostojnych jeźdźców, wybierających się na festiwal.

W drodze przechodziłam obok wieży, ktora ładnie prezentowała się w nocy.

Kiedy tam wreszcie dotarłam, moim oczom ukazała się świecąca brama, dziesiątki bądź nawet setki namiotów i małe uliczki prowadzące między nimi. I masa ludzi, wijąca się w oba kierunki i mieszająca się na każdym zakręcie. Dawno nie widziałam tak wielkiego tłumu – pod tym względem przypomniało mi to nasz polski Woodstock, tylko że z namiotów pobrzmiewała hiszpańska muzyka, a między nimi kręciły się kobiety z kwiatami wpiętymi we włosy i ubrane w barwne sukienki z falbankami.

Połaziłam więc między namiotami, podziwiając stroje niektórych kobiet, ale nie odważyłam się wejść do żadnego z nich, i tak nie miałabym już siły na tańce. Poza tym czytałam, że duża część namiotów jest przeznaczona na spotkania prywatne i trzeba mieć zaproszenie, żeby wejść.

Niektóre tylko są publiczne, a ja nie zauważyłam żadnych ochroniarzy czy innych oznak, dzięki którym mogłabym je rozpoznać. No i moje zmęczenie obudziło we mnie ponownie introwertyka, któremu nie na rękę było zaglądanie wszędzie ciekawym wzrokiem i rozmawianie z innymi.

Jak teraz o tym myślę, sama sobie się dziwię, dlaczego nie pytałam ludzi, czy mogę zrobić im zdjęcie, zamiast robić je z odległości – jakość byłaby o wiele lepsza, a napewno nikt by się temu nie dziwił, w końcu Feria to całkiem spore wydarzenie.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Uśmiechnij Się, A Znajdziesz To, Czego Szukasz (Sewilla)
• Tapas, Tapas I Jeszcze Raz Tapas!
• Flamenco – Raj dla Zmysłów (Madryt)
• Wszystko co wiem o Hiszpanii
• Karmiąc słonie w Sanktuarium (Kuala Gandah, Malezja)
• Grecja to nie tylko plaże (Meteory, wąwóz Enipeas)

[Tym, co nie wiedzą, o czym mówię, polecam przeczytać relację z poprzedniego zlotu, którą znadziecie tutaj.]

Tym razem prowadził je Bluewind, chociaż w dużej mierze pałeczkę przejął i rozgadał się także Apacz. Nie było by nic nadzwyczajnego w spotkaniu, gdyby nie to, że w pewnym momencie temat zszedł na dzielenie się wiedzą o Indianach, a właściwie na zabieganie o jakiekolwiek informacje. Apacz wspominał stare czasy, kiedy trzeba było starać się niewiadomo jak bardzo (np. często przynosić drewno), żeby taki starszy indianista podzielił się z Tobą swoją wiedzą.

Nie wiem, czy takie było zamierzenie, ale odniosłam wrażenie, jakby to było coś normalnego i zupełnie naturalnego, a wręcz nawet pożądanego. Bo wydaje się, że w ten sposób można znaleźć tych, którzy naprawdę interesują się kulturą Indian. I z jednej strony można w tym momencie przyznać rację, ale z drugiej moim zdaniem takie przeświadczenie jest naprawdę dziwne i nie do końca słuszne.

Ja osobiście uwielbiam dzielić się wiedzą i robię to, kiedy tylko mogę. Pomaga to innym w poznawaniu świata, w pogłębianiu swojej wiedzy i na przykład łamaniu stereotypów – a przecież to jest jedno z założeń ruchu. Indianiści to poniekąd ludzie, którzy nie tylko są zafascynowani kulturą tubylczych narodów, ale i pragną uświadamiać ludzi o problemach Indian, ich obecnej sytuacji, etc. Nie rozumiem więc podejścia, że o tą wiedzę trzeba walczyć – dlaczego? Wiele osób takie sytuacje mogą po prostu zrazić.

Chciałam podjąć ten temat już na spotkaniu, przeciwstawić się, ale w tamtym momencie nie udało mi się sprecyzować moich myśli, więc milczałam (a może odezwał się wieczny introwertyk, co głęboko kryje się we mnie i wychodzi, kiedy mu wygodnie; a może upał był tak wielki, że nie dało się normalnie myśleć ).

Wydaje się, że w ruchu jest o wiele więcej osób, które tak uważają, które hołdują się tym, że mają sporą wiedzę, rację absolutną i trzeba zabiegać o ich względy. Ale na szczęście są i tacy, którzy z radością opowiadają o Indianach. Takich trzeba słuchać, podziwiać i dziękować.

Nie raz w tym roku słyszałam opinie, że na zlot przyjeżdżają ludzie, którzy nie mają nic wspólnego ze zlotem i są tam tylko dlatego, że jest to dobre pole namiotowe i do tego z takim “egzotycznym” klimatem – pow wow, warsztaty i dobre jedzenie. Osoby, które mają różne opinie od starych indianistów są chyba nie do końca mile widziani – nasuwa mi się tu wątpliwość: czy jest to przejaw ochrony tożsamości ruchu czy może konserwatywności i zamknięcia się na tych, co są inni? Przecież nawet Zapatyści mówią, że „Wszyscy jesteśmy tacy sami i każdy z nas jest inny”. Ludzie się zmieniają (całe szczęście!) i tak samo zmieniać powinien się ruch – zmiana jest dobra, chociaż w pełni rozumiem, że wpadanie ze skrajności w skrajność jest słusznie niezbyt fajne.

Oczywiście krzywdzące by było stwierdzić, że wszyscy Indianiści zachowują wszystko dla siebie – jest wiele osób, które działają w ciągu całego roku i organizują różnego rodzaju spotkania. Najwięcej chyba dzieje się w Poznaniu, Krakowie i Gdańsku, ale możliwe, że jest tych miejsc więcej, bo napewno nie wszystko dociera do wszystkich (więc nie dociera i do mnie ). Niejednokrotnie uczestniczyłam w eventach, w których dzielono się informacjami i odpowiadano na pytania uczestników – i bardzo mnie to cieszy!

Nawet na samym zlocie były spotkania, w czasie których można było wiele się dowiedzieć, takie chociażby jak czytanie legend, w którym brało udział kilka osób bądź spotkanie o duchowości (niestety nie udało mi się zostać do samego końca – szkoda, bo temat był bardzo ciekawy i interesująco przedstawiony).

Jednakże trzeba pamiętać, że im bardziej grupa jest zamknięta na nowe osoby i na dzielenie się wiedzą, tym bardziej “świeżaki” będą szukać informacji gdzie indziej – u “szamanów”, co to niby pozjadali wszystkie rozumy i z chęcią opowiedzą o wszystkim, o co tylko człowiek zapyta. Wiedza ta może mieć wątpliwe źródła i pogłębiać stereotypy zamiast je obalać. Ale człowiek głodny informacji będzie ich szukał aż znajdzie i niekoniecznie musi rozpoznać, czy to, co słyszy jest prawdą, czy ubarwioną zmyśloną historyjką. Każdy może przecież stwierdzić “byłem, widziałem, zrobiłem”.

Dzisiejsze czasy różnią się od tych 20 czy 30 lat temu – obecnie internet bardzo się rozwinął i jest ogromnym źródłem informacji, z którego czerpią wszyscy. Ale zawiera także informacje nieprawdziwe czy niesprawdzone, które mogą wprowadzić w błąd. Może trzeba by więc zastanowić się na poważnie, czy uczestnicy ruchu chcą dzielić się wiedzą z tymi, którzy jej szukają? W innym wypadku stereotypy mogą się pogłębiać, bo czemu ktoś ma błagać starego indianistę o jakąś informację i liczyć na to, że “zrobi mu łaskę”, dzieląc się nią, skoro mogą otworzyć komputer i poszukać w sieci…?

Nisia

Ci, których zachwyca ekspresja płynąca z rzeźb, doceniliby wystawę rzeźb z piasku, która obecnie znajduje się w Ahlbeck (oficjalna strona w języku polskim). Festiwal trwa do 4 listopada tego roku, więc warto się wybrać, będąc w pobliżu.

Na miejscu zwiedziłyśmy wszystkie kontynenty, różne kultury i kraje. Byłyśmy na przykład przy Koloseum w Rzymie i z wielkim napięciem oglądałyśmy walkę gladiatorów. Tygrys, który nagle wbiegł na arenę, budził zarazem podziw jak i strach!

Mijało nas dwóch mężczyzn z serami, których zapach roznosił się na całą ulicę. Ci, których zachwyca intensywna woń serów, napewno z chęcią wgryźliby się w twardy żółty krążek.

Obok stał samotny chłopiec. Kim był (i co robił?!)? Skąd się tu wziął? Czy to legendary amorek na krótkiej przerwie w ukochanej pracy? Popatrz, czy gdzieś z boku nie leży jego łuk i strzały… Czy to może żebrak z biednej dzielnicy nieopodal? Co mówi Tobie jego twarz? Jaka jest jego historia…?

Czas tak szybko płynął, a my podróżowałyśmy między krajami w zatrważającym tempie. Odnosiło się wrażenie, że wystarczy odwrócić się i już jesteśmy w zupełnie innym miejscu.

Tym razem oczom naszym ukazał się monumentalny budynek, do którego ludzie lgnęli niesamowicie. Wznosił się wysoko, prezentując swoją moc i siłę tych, którzy go zbudowali!

Maski, maski, wszędzie maski! Ludzie bez twarzy! Ludzie z ukrytymi obliczami, chowającymi się za sztucznym uśmiechem, za fałszywym obrazem beztroski! Ludzie, którzy chcą być tajemniczy, którzy boją się pokazać swoje prawdziwe „ja” albo po prostu chcą na chwilę stać się kimś innym, na tą jedną wyjątkową noc!

Niczym wenus stoi spokojnie, a wiatr rozwiewa jej długie włosy. Jak boginia, która dopiero co przyszła na świat w pełnej postaci, w prostocie i pięknie!

Tak bardzo lśni perłowy kolczyk tej zamyślonej holenderskiej dziewczyny, że nie można oderwać wzroku… Gdzie patrzy? Co widzi? O czym myśli?…

A ta Włoszka? Czemu uśmiecha się tak bardzo delikatnie? Czy jest to jest naturalny uśmiech czy spowodował go malarz skrzętnie malujący jej portret?

Potem znikąd nagle wypłynął nasz rodak znany na cały świat wraz ze swoim dziełem, zmieniający rzeczywistość raz na zawsze. I tak nagle Ziemia nabrała kształtu i zrobiła się okrągła.

Następnie ujrzałyśmy Kazimierza III Wielkiego – tego, który wydał statut regulujący zasady wydobywania i handlu solą. Tego, który powołał Akademię Krakowską. Tego, podczas panowania którego powstało prawie 100 nowych miast. Dumnie patrzy na królestwo, które umocnił. Zadowolenie widać w jego oczach. Herb godnie nosi przypięty do szaty.

Historia znana każdemu, nawet tym, co w nią nie wierzą, co próbują wyrzucić ją ze swojego umysłu bądź zepchnąć do najciemniejszego zakamarka świadomości. Historia wybrańca, który zbawił świat i cierpiał za każdego człowieka.

Czy widzisz zmysłowy taniec tej Hiszpanki? Piękna suknia faluje w koło jak dzikie fale nieokiełznanego morza, które tylko pragną złapać obserwującego w swoje sidła i wciągnąć go w nieskończoność, w zapomnienie. Tak, to o Tobie mowa!…

Żeby dostać się na drugi kontynent, wsiadłyśmy w kolej transsyberyjską i tak przemierzałyśmy świat! Za oknami migały piękne krajobrazy ukazujące dziką przyrodę, śniegi i ludzi z obcych krajów. Brnęłyśmy w nieznane, coraz dalej i dalej.

Okrutny wzrok tego mężczyzny przywodzi na myśl dziesiątki wojen, które stoczył; setki poległych, których widział; ludzie, którym sam odebrał życie. Nienawiść malująca się na twarzy tego mężczyzny uprzytamniła nam, że śmierć to jego chleb powszedni.

Mur ciągnący się na prawie 2,5 tysiąca kilometrów, chroniący naród przed najazdami, ukrywający część jedwabnego szlaku. Jest tak ogromny, że widać go aż z orbity ziemskiej!

Lekki uśmiech zadowolenia, a może mściwy uśmieszek zemsty? Ślepe oczy, które jednak widzą więcej niż niejeden człowiek.

Wśród ogromnych kopuł siedzi wzniosła postać. Nie są mu znane ziemskie pokusy. Prymitywne przyjemności nie mącą jego umysłu, który wznosi się ponad pospolite potrzeby i dąży do perfekcji, do oświecenia.

Czy przyjrzałeś się gejszom, które zwinnie przemknęły przez ulicę, unikając ciekawskich spojrzeń śmiertelników? Czy dostrzegłeś dumę w oczach jednej z nich? Zauważyłeś bogato zdobiony wachlarz i kimona? A drewniany kushi we włosach – czy nie umknął Twojej uwadze?

Samuraj – honorowy wojownik, wyćwiczony, by zabijać, by nie zawahać się w obliczu nadchodzącej śmierci. Siedział obok, a my nieśmiale spoglądałyśmy w jego stronę, próbując nie zwrócić na siebie uwagi tego bezlitosnego mężczyzny…

Wiecie kogo jeszcze spotkałyśmy w naszej wyprawie w czasoprzestrzeni? Otóż zawodnik sumo we własnej osobie! Swą bezwzględną postawą groził jakiemuś naiwnemu śmiałkowi, który brawurowo rzucił mu wyzwanie. Niech go aniołowie trzymają w swej opiece, kiedy zmierzy się z ogromną masą swego przeciwnika!

Potem przeniosłyśmy się do Australii, gdzie poczułyśmy się nieco bardziej bezpiecznie, pomimo olbrzymich jaszczurek i kangurów, które patrzyły na nas z wyrzutem, jakby chciały powiedzieć „co tu robią te śmieszne istoty?”.

W pośpiechu, opuszczając Azję, zapomniałyśmy zajrzeć do Indii. Wróciłyśmy się więc, żeby popatrzeć na ludzi jeżdżących na słoniach. Mądre oczy tych ogromnych stworzeń patrzyły z ciekawością na świat i zapadały milcząco w pamięć.

O zgrozo! Śmierć na chwilę zajrzała nam w oczy! Wyłoniła się z mgły, pokazując swoje straszliwe oblicze! Puste oczy patrzyły na nas, powodując gęsią skórkę!… Życia szukaj, za życiem podążaj!

Cóż za spektakl! Mrożące krew w żyłach przedstawienie! Tylko tu tak bawią się postacią śmierci, odnosi się wrażenie, że nic sobie z niej nie robią… biorą w ręce podobiznę śmierci i ulepiają jak plastelinę, kreując z niej potrzebny obraz, zmieniając jej oblicze według własnych upodobań. Tak, to musi być już Meksyk…

Patrz, tam pod ścianą przykucnął strwożony drogą Meksykanin. Z boku leży wierna na zawsze gitarra, już nie tak połyskująca, już nie taka nowa jak kiedy pierwszy raz wziął ją do ręki i wsłuchiwał się zauroczony w jej piękne dźwięki. Śpi teraz, zmęczony, bez dachu nad głową, pewnie w podróży – sam, ale nie samotny.

Rebelianci – trzymaj się od nich z daleka, żeby nie wzięli Ciebie za jednego z nich! A jeśli nie straszne Ci więzienie to stań i walcz! Nie daj się reżimowi! Nie ulegnij systemowi – walcz aż opuszczą Ciebie wszystkie siły! No czego się boisz? Stań u boku Che Guevary!

El Castillo w Chichen Itza – mała namiastka tego, co oczom moim ukaże się w październiku w drodze przez nieznane, przez dzikie i fascynujące! Mierząca 30 metrów piramida będzie tylko jedną z wielu takich miejsc w podróży przez Meksyk! Viva la Mexico!

Zawsze marzyłam, żeby pojechać na wyspę Wielkanocną i oto jestem! Patrzę na ogromne figury i nie mogę wyjść z podziwu! To w końcu jak powstały? Przywieźli je kosmici? Czy naprawdę wystaje tylko głowa, a reszta schowana jest w ziemi? Tyle pytań, na które tak ciężko znaleźć odpowiedzi.

Z lica Indianina bije mądrość jego przodków. Kryje w sobie wiedzę przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Odwaga, którą odziedziczył po swoim ojcu, dziadzie i pradziadzie, chroni jego rodzinę i dom. Walczy o swoje prawa na ziemi, którą jemu odebrano.

Na chwilę znajdujemy się na festiwalu w Rio, gdzie kobiety ubrane w skąpe, lecz połyskujące i kolorowe stroje, tańczą do samego rana. Któż widział taką różnorodność kolorów, świateł i ozdób! Żywa muzyka, pióra i rzeka ludzi napierająca na Ciebie, coraz bliżej i bliżej. Czy dasz się porwać?

Cóż to za kobieta ubrana tak odświętnie, z lamą u boku? Dokąd zmierza? Niecodzienny widok i zaskakujący kontrast po festiwalu w Rio. Czyżby miała ona znaczącą władzę, trzymała w swych rękach całe miasto?

Ludy budzące podziw i strach… Broń ociekająca krwią, chęć zemsty w oczach, nienawiść. Niezrozumiałe znaki, składane ofiary, wymarłe kultury… Lepiej chodźmy dalej…

A tu zaczyna się zaraza cywilizacji – hazard, chciwość, równość dla wybranych i wolność okupiona krwią. No, ale, ale, niektórym dostarcza nieposkromione możliwości, amerykański sen obfitujący w sukcesy, bogactwo i szczęście! Wystarczy sięgnąć po nie ręką!

Grzech, choroby, otyłość, sława, śmierć. Ale i sztuka, dobrobyt, piękna przyroda.

Widzicie głowy wielkich prezydentów, tkwiących uparcie w górze Rushmore? Washington, Jefferson, Roosevelt i Lincoln. Pomnik wysoki na około 18 metrów wykuwany był przez 14 lat. Ma przypominać o patriotyźnmie, o potędze i świetności Ameryki.

Widzisz ten ogromny biały dom, wznoszący się za plecami? Spójrz tylko, ile ludzi chce go obejrzeć, ile podziwia jego majestat i władzę tych, którzy tam obradują.

Zmieniamy klimaty – przenosimy się na pustynię, gdzie natura uświadamia nam jak maluccy i bezbronni jesteśmy w tym świecie, który wydaje nam się naszą własnością, naszym przytulnym domem. Pustynia zadziwia nas swoim pięknem, krajobraz przed naszymi oczami nieustannie się zmienia – wystarczy, że zawieje wiatr bądź słońce zacznie podążać ku horyzontowi.

Mówią, że Ozyrys był bogiem śmierci i odrodzonego życia. Był także litościwym sędzią zmarłych… Anubis z głową szakala chronił zmarłych w podróży do zaświatów… A Horus? Set? Ra?…

Toż to faraon we własnej osobie opiekujący się wszystkimi mieszkańcami Egiptu! Bóg żyjący na ziemi, sprawujący władzę absolutną. Kapłan, sędzia i wódz, budujący ogromne świątynie władca, przed którym drżały kiedyś inne narody.

Uważaj na sfinksa, żeby nie zadał Ci zagadki, na którą nie będziesz w stanie odpowiedzieć! Jeśli tak się zdarzy, zostaniesz uduszony lub rzucony w przepaść i na zawsze pożegnasz się ze swoim życiem, z bliskimi, z ludzkim padołem. Co to za zwierzę, rozbrzmiewa nagle tajemniczy głos w powietrzu, obdarzone głosem, które z rana chodzi na czworakach, w południe na dwóch nogach, a wieczorem na trzech?

Baśnie tysiąca i jednej nocy, haremy, niewolnice, szejkowie u progu potęgi pozwalającej zgnieść człowieka jednym skinieniem palca. Wpasowałbyś się w takim miejscu? A może byłby to dla Ciebie świat idealny, gdzie sam dążyłbyś do władzy…?

Wydawać by się Wam mogło, że wszystko już wiecie, każdą rzeźbę widzieliście. Ale warto zobaczyć wystawę na żywo, poczuć wszystko na własnej skórze i samemu ujrzeć ich historie, no bo kto wie tak naprawdę, czy opowieść opowiedziana moimi słowami jest prawdziwa?

Popatrzcie tylko na nie!

Nisia

Na XL Zlocie Indianistów odbył się bieg ku pamięci tych, co odeszli. Niektórzy z nas mieli i dodatkowe prywatne intencje – ja pobiegłam również i za tych, co pozostali, za tych co żyją – żeby żyć się nie bali.

Przez bieg składaliśmy hołd tym, których już z nami nie ma. Tym, co kiedyś też mieszkali w tipi, przyjeżdżali na zloty, brali udział w biegu i działali na rzecz Indian. Tym, których już wśród nas nie ma… Myśleć o nich trzeba i pamiętać, by tak naprawdę nigdy nie odeszli.

Jednakże nie powinno zapominać się także o tych, którzy pozostali i o tych, co dopiero nadejdą – bo to oni (my) będą pisać dalszą historię PRPI, dalszą historię naszego świata. Oni również potrzebują naszego wsparcia – ważne jest, żeby o nich też pamiętać i trzymać za siebie wzajemnie kciuki. Obyśmy więc nie bali się żyć i wykorzystywać czas, który mamy, bo tak naprawdę nie ma go zbyt wiele.

Czasem tracimy odwagę, żeby marzyć i żyć tak jak chcemy, a nie jak wymaga od nas społeczeństwo. W pogoni za rzeczami mniej ważnymi zatracamy siebie i zapominamy o swoich potrzebach, czasem nawet zapominamy, że te potrzeby posiadamy.

Obyśmy więc nie bali się być sobą, obyśmy nie ograniczali innych w samorealizacji i pamiętali o tych, którzy mieli wpływ na nasze życie, ale niekoniecznie są jeszcze z nami.

Pamiętajmy o tych, co są z nami, zanim odejdą.

Bieg odbył się w czwartek 30 sierpnia koło godziny 16:30. Podzielony był na osiem 5-kilometrowych odcinków, z czego dwa pokonała grupa marszowa – a przynajmniej taki był plan, bo jeden uczestnik wybił się lekko i zamiast maszerować, zniecierpliwił się i poczuł w sobie moc, żeby jednak pobiec (tak, mówię o sobie :P). Ale potem ten uczestnik wrócił i dołączył do grupy marszowej, bo te 5 km biegania to chyba jednak było mało – tyle ma się energii, kiedy cel jest szczytny.

Przed biegiem zapoznaliśmy się z ustaleniami i przekazaliśmy sobie Zawiniątko.

 I ruszyli(śmy)! Taka drobna rozgrzewka przed startem.

Na starcie:

Grupa marszowa:

Krótki postój na zapoznanie się z lokalsami!

Pamiątkowe zdjęcie na zakończonym pierwszym odcinku!

… i na początku następnego (czyli po drugiej stronie ulicy ;P )

W drodze do obozu:

W obozie siedliśmy w kole, wspominaliśmy tych, co odeszli i zapisywaliśmy ich imiona na plakacie.

Lista osób, o których pamiętamy, a poniżej lista uczestników biegu:

Pamiętajmy!

Nisia

To podekscytowanie sprawia, że uśmiecham się pod nosem i nie straszny jest mi deszcz, pochmurne niebo, wściekli klienci czy jakiekolwiek przeciwności losu, z którymi się borykam. Biorę je za uszy i tarmoszę, bo podejście jest najważniejsze i to dzięki niemu udaje się zwalczać wszystko, co napotka się na swojej drodze.

Myślisz, że niektórzy mają straszliwego pecha, a inni przeokropne szczęście w życiu? Może trochę prawdy w tym jest, ale w dużej mierze jest to też kwestia optymizmu (bądź pesymizmu) i tego, czy poddasz się w walce. Jak się czegoś mocno pragnie to przy pewnej dawce cierpliwości zawsze się to osiągnie…

A taka ekscytacja wyjazdem czy nadchodzącymi wydarzeniami potrafi pchać do działań nie tylko powiązanych z powodem naszych emocji, ale do ogólnej aktywności w różnych sferach życiowych. Daje siłę, z której warto czerpać i działać, żyć!, bo przecież życie jest tak krótkie i ulotne.

Jeśli ktoś chce zaczerpnąć klimatu to zapraszam do przeczytania mojej relacji z poprzedniego zlotu. Ten będzie jubileuszowy, więc czeka nas sporo wrażeń, przebywanie przy ognisku i śpiewanie pieśni indiańskich, o! na przykład takiej:

Czujecie ten klimat…? Siedzieć przy ogniu wśród natury i ciszy zakłóconej tylko pieśniami płynącymi prosto z serca i rytmicznymi uderzeniami w bębenek; a nad nami miliony gwiazd…

Serdecznie zapraszam, jeśli ktoś jest zainteresowany przyjazdem. Nie jest to elita, której nie można odwiedzić, zlot jest otwarty na nowych ludzi – zarówno tych, których szczerze interesuje kultura indiańska, ale i tych co kochają naturę i chcą spędzić miło czas wśród podobnych ludzi.

Do usłyszenia po powrocie!

Nisia