Jazda samochodem po pracy z Wrocławia do Zakopanego (zwłaszcza jak wykonuje się pracę siedzącą) nie należy do przyjemnych nawet jak nie ma korków, bo jest to minimum 4,5h w jedną stronę. Nic więc dziwnego, że po tych kilku godzinach zaczęłam się zastanawiać czy krótki weekend w Tatrach to na pewno był dobry pomysł. XD W końcu to tylko półtora dnia na miejscu… No, ale i tak było już za późno, żeby zmienić zdanie.

Jechaliśmy, nie wiedząc do końca gdzie pójdziemy, bo nie wiadomo było jaką tak naprawdę mamy kondycję. Do tego Czaro nie był pewien czy jego stare buty trekkingowe wciąż są w dobrym stanie, a wyjazd był lekko spontaniczny. Rozmyślaliśmy o nim od jakiegoś miesiąca, a właściwie to ja rozmyślałam, bo Czaro nie zastanawia się nad tak odległą przyszłością, nie ma po co. Postanowiliśmy więc pójść do Hali Gąsienicowej i tam zdecydować czy rozstajemy się z kumplem i idziemy swoją drogą na Kasprowy czy idziemy wszyscy razem na Świnicę.

Na Kasprowym kiedyś byliśmy, ale było takie mleko, że żadnego widoku nie zaznaliśmy – nie była to więc taka zła opcja. Chociaż przyznaję, że jak usłyszałam o Świnicy w samochodzie i po zgoogle’owaniu moim oczom ukazały się łańcuchy przypięte do skał to chciałam tam iść! Cichaczem więc próbowałam zaszczepić im tę myśl… Chociaż nie jestem pewna czy można to nazwać 'cichaczem’, bo wspominałam o tym chyba przy każdej możliwej okazji. xD

Jako że w lipcu długo jest jasno, a my lubimy jednak nie wstawać o wariackich godzinach w dni wolne to wyruszyliśmy dopiero koło 10. Po drodze było trochę ludzi, ale większość poszła na kolejkę na Kasprowy Wierch, odetchnęłam więc z ulgą. Sama na Giewoncie nie byłam, ale słynne są zdjęcia ludzi czekających w kolejce pod szczytem, żeby wejść na górę i nie chciałam tego doświadczyć. Może innym razem.

Pewnym znakiem ostrzegawczym dla mnie była długość trasy i przewyższenie, które pokazywała mi Strava – ponad 20km i 1,500m przewyższenia(!) – zdecydowanie więcej niż zdarzało mi się chodzić w przeszłości. Nie ma więc nic dziwnego, że kiedy ze szlaku zobaczyłam gdzie znajduje się Świnica to pomyślałam, że chyba nas pogięło, jeśli planujemy na ten szczyt dojść tego samego dnia. xD No, ale nie ma zmiłuj się, trzeba iść do przodu. XD Przeszliśmy wtedy okolo 1/3 trasy, a moje kolana i mięśnie nie dawały się jeszcze w ogóle we znaki, można więc było kontynuować i czekać na to co nadejdzie.

I dotarlibyśmy zapewne do szczytu gdyby nie to, że pizgalo niemiłosiernie, zwłaszcza na przełęczy pod Świnicą, gdzie była otwarta przestrzeń i wiatr mógł hulać do woli. Dosłownie czułam jak wiatr mnie podnosi i próbuje targać w różne strony. Dodatkowo, wejście na wierzchołek było odsłonięte – upadek w przepaść przy takim wietrze był więc opcją dość realną. Z ciężkim sercem i wielkim smutkiem zrezygnowaliśmy, i wróciliśmy przez Murowaniec. W wysokich górach trzeba umieć odpuścić – tego będę się trzymać, Świnica nie ucieknie.

Trasa w większości była bardzo ciekawa, ciagle coś się na niej działo, zmieniała formę: z dróżki przeistaczała się w kamieniste schody, żeby potem stać się jakby miniaturowym potoczkiem płynącym po skałach. Od samego początku pojawiły się mocne stromizny, słońce świeciło niemiłosiernie, prognoza pokazywała 25 stopni, trzeba było co jakiś czas robić krótkie postoje, żeby uspokoić oddech i napić się wody.

Całkiem sporo ludzi szło w kaskach już pod Świnicą i w sumie nie ma się co dziwić, bo naprawdę mocno wiało (czasem można było lekko stracić równowagę) i sypało piaskiem, małe kamyczki mogły więc się poluźnić i spaść komuś na głowę. Nie mówiąc o tym, że jakby ktoś się poślizgnął to przynajmniej nie uderzyłby się mocno w głowę. Na następny raz może więc będę już bogatsza o tą jedną mądrość i też się w taki zaopatrzę.

Wędrówka była w gruncie rzeczy dość wymagająca, ale przez to też dawała dużo satysfakcji. Nawet żeby dostać się do schroniska zwanego Murowańcem, trzeba było się namęczyć. W dolinie pojawiły się piękne widoki na rozległe góry i stamtąd towarzyszyły nam już do powrotu. Z przełęczy widać było inne pasma po stronie słowackiej, jest tam tego naprawdę dużo – jeszcze tak wiele do zdobycia!

Tatry są naprawdę niesamowite i śliczne, z chęcią wracałabym tam co tydzień, ale ciężko to pogodzić z podróżami i jazdą na rowerze – nie jestem takim zajobem, żeby jeździć rowerem po Tatrach, zdecydowanie brakuje mi krzepy i siły w nogach.

Drugiego dnia wjechaliśmy jeszcze na Gubałówkę, żeby popatrzeć na panoramę gór. Nie było nas stać na więcej przez całkiem znaczące zakwasy. Przynajmniej ja je miałam – przyznaję się do nich dobrowolnie. xD A widok z Gubałówki niezmiennie cudowny.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Chcesz poczytać o konkretnym miejscu? Zajrzyj tutaj.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Dzień dobry, czy Pan Niedźwiedź? (Hala Kondratowa, Tatry)
• Bajkowa świątnia – Wat Rong Khun (Chiang Rai, Tajlandia)
• Wspomnienia z prowincji Trapani (Sycylia, Włochy)
• Rowerem w świat
• Wspinaczka po skałach w Hiszpanii

Zewsząd słychać dźwięki tajemniczych ryków, które odbijane echem brzmią jakby jakiś dziki zwierz (w domyśle niedźwiedź) stał tuż obok lub deptał ci po piętach. Wyobraźnię dodatkowo rozbudzają liczne ostrzeżenia przed niedźwiedziami i informacje jak zachować się podczas spotkania z tymi drapieżnikami.

Świstaków niestety nie widać – chowają się gdzieś po krzakach zajęte zawijaniem sreberek i tylko wysyłają na zwiady ptaki i kuny, bo tym łatwiej jest ukryć się przed ludzkim wzrokiem za przypadkową gałązką czy ławką.

Tutaj można zatrzymać się w najmniejszym schronisku w Polsce albo pójść dalej na Giewont (1894 mnpm) czy Kopę Kondracką (2005 mnpm). My musieliśmy się wrócić, bo wylądowaliśmy na Hali Kondratowej po południu i nie chcieliśmy wracać do cywilizacji po ciemku (zwłaszcza słysząc głośne pomruki dzikiej natury ). Ale napewno tam wrócimy i następnym razem zarówno Kopa Kondracka jak i Giewont będą nasze! Ten drugi szczyt nie zachęca do zdobywania ilością turystów, którzy kierują się na „śpiącego rycerza”, ale widoki są piękne, no i chęć sprawdzenia swoich sił dość wysoka!

Nie byłam długo w Tatrach i nie widziałam zbyt wiele, ale wiem już, że niejednokrotnie tam wrócę, bo mgła nieśmiało odsłaniająca góry w oddali i przepaście pod nami wzbudziły tylko apetyt na więcej! ^^

* wszystkie zdjęcia by Czaro

Nisia

Inne posty z okolicy:

• Wśród Mgieł do Przodu Brnę i Nic Nie Powstrzyma Mnie! (Kasprowy Wierch)
• Tatry dla początkujących (Dolina 5 Stawów)
• Odrobina Samotności (Zakopane)
• Relacje z gór w różnych częściach świata

Najtrudniejszy był dość stromy odcinek na początku (po zejściu z asfaltu prowadzącego nad Morskie Oko) i część pod koniec, gdzie szło się mocno w górę po śliskich kamieniach, mając z boku prawie cały czas urwisko (bez żadnych barierek of course ).

Moze to i dobrze, że dookoła panowała mgła, bo przynajmniej nie widzieliśmy dokładnie tego urwiska i na pierwsze spotkanie z nim było latwiej. W Tatrach duzo jest szczytów, gdzie wystarczy, że w złym miejscu powinie Ci się noga i można polecieć daleko w dół. No ale dzięki temu zdjęcia są przepiękne (i wspomnienia bogate), bo nic nie blokuje widoku.

Nie będę bardzo dokładnie opisywać tej trasy, bo nie mam wielu zdjęć – warunki w Tatrach w czasie naszego pobytu były bardzo kiepskie, co jednak nie powstrzymało nas przed wyjściem na niższe i bezpieczniejsze szlaki, ale pozbawiło chęci do wyciągania aparatu z plecaka (prawie ciągle padało lub mżało). Do tego ktoś już zrobił to bardzo dobrze przede mną – przed wyjściem w góry polecam zajrzeć na stronę natatry.pl, gdzie jest praktyczny opis wielu tatrzańskich szlaków.

Wspomnę tylko, że trasę polecam na początek, bo jest dość przyjemna (chociaż momentami dość męcząca). W drodze warto zejść na skały (zejście przez drzewa, ale jest spora szansa, że je zobaczycie), żeby popatrzeć na potok. Ponieważ padało dużo w trakcie naszego pobytu, potok robił wrażenie (i skały były śliskie!).

Ponieważ padał deszcz, na początku musieliśmy dużo skakać po kamieniach (albo ryzykować przemoczenie butów), bo po szlaku lały się strumienie wody. Przypomniały się więc zabawy z dzieciństwa, brakowało tylko kaloszy.

Fajny punkt widokowy znajdował się na rozwidleniu szlaków do schroniska i nad wodospadem Siklawa – mieliśmy piękną panoramę na góry i wodospad. Było to jedno z niewielu miejsc z całego wypadu, gdzie widzieliśmy coś więcej niż drzewa i pobliskie pagórki.

Powyżej leżał już śnieg, ale na szczęście było go dość mało – niewystarczająco, żeby znacząco utrudnić chodzenie.

Jak dotarliśmy na miejsce, wokół wciąż unosiła się mgła (właściwie ciężko jest powiedzieć czy faktycznie była to mgła czy już chmury :]). Dopiero po zjedzeniu posiłku, siedząc jeszcze w schronisku, zauważyłam, że się przejaśnia i widać cokolwiek na większą odległość (szczyty i tak były zasłonięte). Wyskoczyłam więc szybko z aparatem (na wypadek gdyby warunki znów się zmieniły) i udało mi się pstryknąć kilka fotek.

Jak się potem okazało (po nie więcej niż 10 minutach), mgła znów zalała dolinę jak ciepłe mleko.

Udało się nagrać krótki filmik, na którym widać jak biały puch coraz bardziej zasłania caluśki widok – trwało to może ze 2 minuty.

Próbowałam jeszcze uwiecznić ostatnie kadry z górami w tle, kiedy mgła nadchodziła z każdej strony, zamazując coraz bardziej góry aż znikło wszystko, pozostawiając tylko niezmierzoną biel.

Gdyby pogoda dopisała, mielibyśmy nieziemskie widoki, które byłyby wspaniałą nagrodą za nasze trudy. Ale niestety nie mieliśmy tyle szczęścia podczas całej 5-dniowej wyprawy. Wystarczyć więc nam musi sama satysfakcja chodzenia po górach.

Nisia

Inne posty z okolicy:

• Wśród Mgieł do Przodu Brnę i Nic Nie Powstrzyma Mnie! (Kasprowy Wierch)
• Odrobina Samotności (Zakopane)
• Przed Siebie, Na Szczyt, Ku Wolności Brnę! (Babia Góra)
• Śnieżka Wiosną
• Błędne Skały Zimą

Na pierwszy dzień wybraliśmy wspinaczkę na Kasprowy Wierch (1987m n.p.m.) z Kuźnic, bo szczyt znajdował się dość blisko i rzekomo nie jest za trudny. I może w porównaniu z Rysami, Kozim Wierchem czy Świnicą faktycznie nie jest, ale do najłatwiejszych też nie należy (witamy w Tatrach! ). Miewam problemy z kolanami – potrafią boleć dość mocno po wysiłku i to właśne okazał się być dzień radosnego bólu ;), dzień ograniczeń i demotywacji.

3 godziny (6,5 km) wystarczyły, żeby dać mi w kość i na dół trzeba było zjechać kolejką (bo kolana najbardziej się męczą właśnie przy schodzeniu). Na dodatek pogoda była kiepska i cały czas albo mżało albo padał lekki deszcz – nie mieliśmy ani chwili wytchnienia od wody; nie widzieliśmy ani centymetra nieba, nie dotarł do nas nawet maleńki promień słoneczny! A szkoda, bo sądząc po przepaści, która często nam towarzyszyła milcząco grożąc niebezpieczeństwem, mielibyśmy zapierające dech w piersi widoki.

Mimo wszystkich przeciwności cieszę się, że na szczyt weszłam i nie ugięłam się pod naporem lenistwa, obietnicy ciepła hotelowego i złudnej nadzieji, żeby lepiej poczekać na ładniejszą pogodę. Nie było łatwo, ale wdrapaliśmy się wtedy na szczyt i – mało tego! – dwa dni później znów spróbowaliśmy swoich sił, idąc na 15-km spacer do Doliny Pięciu Stawów wśród mgły (chmur?) i śniegu (o tym wkrótce ^^).

Praktycznie

Przez cały wyjazd 2-3 lekkie warstwy ubranka (podkoszulek, koszulka lub bluzka z dlugim rekawem) i lekka kurtka przeciwdeszczowa wystarczyły w drodze na górę. Trochę wyżej zakładałam czapkę, ale ogólnie było mi dość ciepło pomimo leżącego naokoło śniegu na wysokości powyżej 1500m n.p.m. i niekiedy mżawki oraz temperatury koło 2-6 stopni C. To pewnie dlatego, że dość szybko oblewa mnie fala ciepła przy wysiłku i tak już zostaje na dłużej. W drodze powrotnej za to przydał się polar, legginsy i arafata. Całą drogę przechodziłam w spodniach przeciwdeszczowych, które kupiłam specjalnie na ten wyjazd. To jest dość ciekawe, jak człowiek uczy się siebie, chodząc po górach. Nic więc dziwnego, że najlepiej jest zacząć od pagórków, a nie od razu rzucać się na Rysy.

Na nogach oczywiście dobre buty trekkingowe – muszę Wam powiedzieć, że nie oddałabym je za żadne skarby, bo dzięki grubej i sztywnej podeszwie łatwo było utrzymać równowagę na nierównych (ostrych) kamieniach i nie poślizgnąć się po drodze (czy to idąc po mokrych skałach, korzeniach czy kamieniach).

Brzmi to zapewne jak wstęp do lokowania produktu, ale nim nie jest. Przyznaję bowiem, że pierwszy raz byłam tak porządnie ubrana idąc w góry i to było naprawdę cudowne uczucie, bo nie musiałam się martwić, że przemokną mi spodnie czy że w butach zrobi się kałuża! To było po prostu piękne i dodawało poczucia beztroski, bo w końcu byłam na urlopie!
[Oczywiście wszystko ma swoje limity i skakanie po głębokich kałużach źle by się skończyło ]

Kuźnice są bardzo dobrym miejscem do wypadów, bo kilka szlaków zaczyna się właśnie tutaj. Tutaj też nocowaliśmy – miejscówka super, ale trzeba pamiętać, że najbliższy sklep znajduje się 20min drogi w dół, a (przynajmniej we wrześniu) restaurację w zajeździe zamykają o 18.

Dalej dobrze jest zakwaterować się w schronisku w Dolinie Gąsienicowej (nam się niestety nie udało, przyznaję, że schronisk jeszcze nie ogarniam), bo jest ono prawie jak przysłowiowy Rzym, do którego prowadzą wszystkie drogi.

Niesamowicie przydatne są też kamerki i pogoda, które warto sprawdzać przed każdym wyjściem. Nam dzięki temu udało się już dwukrotnie zmienić plany tak, że była lepsza widoczność (raz idąc na Śnieżkę, a raz do Doliny Pięciu Stawów). Zdecydowanie polecam patrzeć na warunki obecnie panujące w górach i dostosować do nich plan wyprawy.

Na Kasprowy jeszcze wejdę i przy odrobinie szczęścia będzie cokolwiek widać.

Linki, z których ja korzystałam:

• Pogoda i kamery TOPR: http://pogoda.topr.pl/
• Pogoda TPN: http://tpn.pl/zwiedzaj/pogoda
• 7-dniowa pogoda na Meteoblue: http://www.meteoblue.com/pl/pogoda/prognoza/tydzie%C5%84/giewont_polska_6285405
• Inne kamery: http://www.meteoblue.com/pl/pogoda/prognoza/webcams/giewont_polska_6285405
• I ogólnie strona/page na fejsie TOPR, żeby sprawdzić komunikaty.

* Wszystkie zdjęcia zostały zrobione przez Czaro, bo pogoda była tak demotywująca, że nie wyciągnęliśmy nawet raz lustrzanek z plecaków (a mój telefon nie dałby rady ).

Nisia

Inne posty z okolicy:

• Odrobina Samotności (Zakopane)
• Przed Siebie, Na Szczyt, Ku Wolności Brnę! (Babia Góra)
• Śnieżka Wiosną
• Błędne Skały Zimą
• Koniec Snu Zimowego! (Złoty Stok/Jawornik Wlk)

W pierwszą taką niby-podróż pojechałam w lutym. Ponieważ miałam ograniczone fundusze i czas (niecały dzień), chciałam pojechać gdzieś blisko, a do tego zaczęłam fascynować się górami – padło więc na Zakopane. Tak, tak, była to samotna podróż bez ludzi, ale poniekąd wśród ludzi. Od czegoś trzeba zacząć, małymi kroczkami można zajść daleko, jak stawia się je odpowiednio szybko i w konkretnych ilościach (a tutaj błędu nie popełniłam, bo 2 mesiące później wyjechałam do Hiszpanii gdzie większość miejsc zwiedzałam sama).

W Zakopanym, najpierw udałam się do informacji po mapę (cały wypad miał być improwizacją, bo po co komu plany ), a stamtąd jakimś odludnym szlakiem przed siebie.

Łaziłam tak trochę bez celu, podziawiając piękne krajobrazy i brodząc w śniegu. Mimo iż za zimą nie przepadam, to zawsze lubiłam wchodzić w śnieg po kolana i słyszeć jak chrzęści pod stopami. Albo biec po nienaruszonym śniegu – „chrup! chrup! chrup! chrup!”. ^^ Bez względu na wiek, stawałam się wtedy beztroskim dzieckiem pośród wielkiego świata.

Wrażenia?

Kiedyś nie sądziłam, że samotność jest mi potrzebna. Wręcz się jej bałam. Był nawet taki okres, kiedy strach sięgnął zenitu i samotność (i po prostu przebywanie w swoim towarzystwie) wywoływała u mnie panikę, pomimo tego, że jestem introwertykiem i miałam skłonności do bycia outsiderem. Desperacko szukałam wtedy wokół siebie ludzi, z którymi mogłabym spędzić trochę czasu.

Ale powoli, spotykając różne osoby w moim życiu, obserwując je i rozmawiając z nimi, zaczęłam rozumieć, że wiele tracę i to się musi zmienić. Nauczyłam się być ze sobą i cieszyć z tego, a także skupiać się na swoich potrzebach – i to otworzyło mi oczy na wiele spraw. Jak to podsumowała ostatnio moja przyjaciółka – trzeba umieć być ze sobą, żeby być z innymi.

Taki samotny wyjazd, choć niedługi i nie stanowiący żadnego wyzwania dla kogoś, kto troszkę pojeździł, był czymś ważnym, bo dzięki niemu pogłębiła się moja wiara w siebie i w to, że wszystko jest możliwe, kiedy tylko bardzo się tego pragnie! Wiedziałam to już wcześniej, ale do zdobywania świata zawsze był mi potrzebny towarzysz, który dawał mi siłę i oparcie (a właściwie to poczucie wsparcia niż wsparcie samo w sobie). Dzięki samotności z wyboru nauczyłam się, że zdobywać świat można samemu, ale dobrze jest mieć przy sobie kogoś, z kim można podzielić się wrażeniami.

Galeria

Takiego oto pana spotkałam na swej drodze:

Jak widać, towarzystwo można znaleźć wszędzie, haha!

Oczywiście selfie musiało być, żeby potem ludzie mi uwierzyli, że naprawdę dotarłam w góry i naprawdę sama.

Przepiękne góry widziane oczami Nisi z wysokości 1123 m.n.p.m. :

A na koniec rarytas – poniżej panorama widoku z Gubałówki z miejsca, gdzie siedziałam leniwie sącząc grzane wino i czułam się tak bardzo blisko nieba…

Nisia