[Tym, co nie wiedzą, o czym mówię, polecam przeczytać relację z poprzedniego zlotu, którą znadziecie tutaj.]

Tym razem prowadził je Bluewind, chociaż w dużej mierze pałeczkę przejął i rozgadał się także Apacz. Nie było by nic nadzwyczajnego w spotkaniu, gdyby nie to, że w pewnym momencie temat zszedł na dzielenie się wiedzą o Indianach, a właściwie na zabieganie o jakiekolwiek informacje. Apacz wspominał stare czasy, kiedy trzeba było starać się niewiadomo jak bardzo (np. często przynosić drewno), żeby taki starszy indianista podzielił się z Tobą swoją wiedzą.

Nie wiem, czy takie było zamierzenie, ale odniosłam wrażenie, jakby to było coś normalnego i zupełnie naturalnego, a wręcz nawet pożądanego. Bo wydaje się, że w ten sposób można znaleźć tych, którzy naprawdę interesują się kulturą Indian. I z jednej strony można w tym momencie przyznać rację, ale z drugiej moim zdaniem takie przeświadczenie jest naprawdę dziwne i nie do końca słuszne.

Ja osobiście uwielbiam dzielić się wiedzą i robię to, kiedy tylko mogę. Pomaga to innym w poznawaniu świata, w pogłębianiu swojej wiedzy i na przykład łamaniu stereotypów – a przecież to jest jedno z założeń ruchu. Indianiści to poniekąd ludzie, którzy nie tylko są zafascynowani kulturą tubylczych narodów, ale i pragną uświadamiać ludzi o problemach Indian, ich obecnej sytuacji, etc. Nie rozumiem więc podejścia, że o tą wiedzę trzeba walczyć – dlaczego? Wiele osób takie sytuacje mogą po prostu zrazić.

Chciałam podjąć ten temat już na spotkaniu, przeciwstawić się, ale w tamtym momencie nie udało mi się sprecyzować moich myśli, więc milczałam (a może odezwał się wieczny introwertyk, co głęboko kryje się we mnie i wychodzi, kiedy mu wygodnie; a może upał był tak wielki, że nie dało się normalnie myśleć ).

Wydaje się, że w ruchu jest o wiele więcej osób, które tak uważają, które hołdują się tym, że mają sporą wiedzę, rację absolutną i trzeba zabiegać o ich względy. Ale na szczęście są i tacy, którzy z radością opowiadają o Indianach. Takich trzeba słuchać, podziwiać i dziękować.

Nie raz w tym roku słyszałam opinie, że na zlot przyjeżdżają ludzie, którzy nie mają nic wspólnego ze zlotem i są tam tylko dlatego, że jest to dobre pole namiotowe i do tego z takim “egzotycznym” klimatem – pow wow, warsztaty i dobre jedzenie. Osoby, które mają różne opinie od starych indianistów są chyba nie do końca mile widziani – nasuwa mi się tu wątpliwość: czy jest to przejaw ochrony tożsamości ruchu czy może konserwatywności i zamknięcia się na tych, co są inni? Przecież nawet Zapatyści mówią, że „Wszyscy jesteśmy tacy sami i każdy z nas jest inny”. Ludzie się zmieniają (całe szczęście!) i tak samo zmieniać powinien się ruch – zmiana jest dobra, chociaż w pełni rozumiem, że wpadanie ze skrajności w skrajność jest słusznie niezbyt fajne.

Oczywiście krzywdzące by było stwierdzić, że wszyscy Indianiści zachowują wszystko dla siebie – jest wiele osób, które działają w ciągu całego roku i organizują różnego rodzaju spotkania. Najwięcej chyba dzieje się w Poznaniu, Krakowie i Gdańsku, ale możliwe, że jest tych miejsc więcej, bo napewno nie wszystko dociera do wszystkich (więc nie dociera i do mnie ). Niejednokrotnie uczestniczyłam w eventach, w których dzielono się informacjami i odpowiadano na pytania uczestników – i bardzo mnie to cieszy!

Nawet na samym zlocie były spotkania, w czasie których można było wiele się dowiedzieć, takie chociażby jak czytanie legend, w którym brało udział kilka osób bądź spotkanie o duchowości (niestety nie udało mi się zostać do samego końca – szkoda, bo temat był bardzo ciekawy i interesująco przedstawiony).

Jednakże trzeba pamiętać, że im bardziej grupa jest zamknięta na nowe osoby i na dzielenie się wiedzą, tym bardziej “świeżaki” będą szukać informacji gdzie indziej – u “szamanów”, co to niby pozjadali wszystkie rozumy i z chęcią opowiedzą o wszystkim, o co tylko człowiek zapyta. Wiedza ta może mieć wątpliwe źródła i pogłębiać stereotypy zamiast je obalać. Ale człowiek głodny informacji będzie ich szukał aż znajdzie i niekoniecznie musi rozpoznać, czy to, co słyszy jest prawdą, czy ubarwioną zmyśloną historyjką. Każdy może przecież stwierdzić “byłem, widziałem, zrobiłem”.

Dzisiejsze czasy różnią się od tych 20 czy 30 lat temu – obecnie internet bardzo się rozwinął i jest ogromnym źródłem informacji, z którego czerpią wszyscy. Ale zawiera także informacje nieprawdziwe czy niesprawdzone, które mogą wprowadzić w błąd. Może trzeba by więc zastanowić się na poważnie, czy uczestnicy ruchu chcą dzielić się wiedzą z tymi, którzy jej szukają? W innym wypadku stereotypy mogą się pogłębiać, bo czemu ktoś ma błagać starego indianistę o jakąś informację i liczyć na to, że “zrobi mu łaskę”, dzieląc się nią, skoro mogą otworzyć komputer i poszukać w sieci…?

Nisia

Na XL Zlocie Indianistów odbył się bieg ku pamięci tych, co odeszli. Niektórzy z nas mieli i dodatkowe prywatne intencje – ja pobiegłam również i za tych, co pozostali, za tych co żyją – żeby żyć się nie bali.

Przez bieg składaliśmy hołd tym, których już z nami nie ma. Tym, co kiedyś też mieszkali w tipi, przyjeżdżali na zloty, brali udział w biegu i działali na rzecz Indian. Tym, których już wśród nas nie ma… Myśleć o nich trzeba i pamiętać, by tak naprawdę nigdy nie odeszli.

Jednakże nie powinno zapominać się także o tych, którzy pozostali i o tych, co dopiero nadejdą – bo to oni (my) będą pisać dalszą historię PRPI, dalszą historię naszego świata. Oni również potrzebują naszego wsparcia – ważne jest, żeby o nich też pamiętać i trzymać za siebie wzajemnie kciuki. Obyśmy więc nie bali się żyć i wykorzystywać czas, który mamy, bo tak naprawdę nie ma go zbyt wiele.

Czasem tracimy odwagę, żeby marzyć i żyć tak jak chcemy, a nie jak wymaga od nas społeczeństwo. W pogoni za rzeczami mniej ważnymi zatracamy siebie i zapominamy o swoich potrzebach, czasem nawet zapominamy, że te potrzeby posiadamy.

Obyśmy więc nie bali się być sobą, obyśmy nie ograniczali innych w samorealizacji i pamiętali o tych, którzy mieli wpływ na nasze życie, ale niekoniecznie są jeszcze z nami.

Pamiętajmy o tych, co są z nami, zanim odejdą.

Bieg odbył się w czwartek 30 sierpnia koło godziny 16:30. Podzielony był na osiem 5-kilometrowych odcinków, z czego dwa pokonała grupa marszowa – a przynajmniej taki był plan, bo jeden uczestnik wybił się lekko i zamiast maszerować, zniecierpliwił się i poczuł w sobie moc, żeby jednak pobiec (tak, mówię o sobie :P). Ale potem ten uczestnik wrócił i dołączył do grupy marszowej, bo te 5 km biegania to chyba jednak było mało – tyle ma się energii, kiedy cel jest szczytny.

Przed biegiem zapoznaliśmy się z ustaleniami i przekazaliśmy sobie Zawiniątko.

 I ruszyli(śmy)! Taka drobna rozgrzewka przed startem.

Na starcie:

Grupa marszowa:

Krótki postój na zapoznanie się z lokalsami!

Pamiątkowe zdjęcie na zakończonym pierwszym odcinku!

… i na początku następnego (czyli po drugiej stronie ulicy ;P )

W drodze do obozu:

W obozie siedliśmy w kole, wspominaliśmy tych, co odeszli i zapisywaliśmy ich imiona na plakacie.

Lista osób, o których pamiętamy, a poniżej lista uczestników biegu:

Pamiętajmy!

Nisia

To podekscytowanie sprawia, że uśmiecham się pod nosem i nie straszny jest mi deszcz, pochmurne niebo, wściekli klienci czy jakiekolwiek przeciwności losu, z którymi się borykam. Biorę je za uszy i tarmoszę, bo podejście jest najważniejsze i to dzięki niemu udaje się zwalczać wszystko, co napotka się na swojej drodze.

Myślisz, że niektórzy mają straszliwego pecha, a inni przeokropne szczęście w życiu? Może trochę prawdy w tym jest, ale w dużej mierze jest to też kwestia optymizmu (bądź pesymizmu) i tego, czy poddasz się w walce. Jak się czegoś mocno pragnie to przy pewnej dawce cierpliwości zawsze się to osiągnie…

A taka ekscytacja wyjazdem czy nadchodzącymi wydarzeniami potrafi pchać do działań nie tylko powiązanych z powodem naszych emocji, ale do ogólnej aktywności w różnych sferach życiowych. Daje siłę, z której warto czerpać i działać, żyć!, bo przecież życie jest tak krótkie i ulotne.

Jeśli ktoś chce zaczerpnąć klimatu to zapraszam do przeczytania mojej relacji z poprzedniego zlotu. Ten będzie jubileuszowy, więc czeka nas sporo wrażeń, przebywanie przy ognisku i śpiewanie pieśni indiańskich, o! na przykład takiej:

Czujecie ten klimat…? Siedzieć przy ogniu wśród natury i ciszy zakłóconej tylko pieśniami płynącymi prosto z serca i rytmicznymi uderzeniami w bębenek; a nad nami miliony gwiazd…

Serdecznie zapraszam, jeśli ktoś jest zainteresowany przyjazdem. Nie jest to elita, której nie można odwiedzić, zlot jest otwarty na nowych ludzi – zarówno tych, których szczerze interesuje kultura indiańska, ale i tych co kochają naturę i chcą spędzić miło czas wśród podobnych ludzi.

Do usłyszenia po powrocie!

Nisia

Niewielu ludzi zdołało przyjechać na weekend do Zawoi – było nas bodajże 9 osób i mała Marianka, która była dodatkowym promyczkiem szczęścia – wszyscy w jej otoczeniu się uśmiechali. Ale dzięki temu, że przebywaliśmy w tak małym gronie – prawie że odcięci od świata – udało nam się stworzyć rodzinną atmosferę.  Ci, którzy – tak jak ja – normalnie mają opory przed śpiewaniem w towarzystwie, otworzyli się i odważyli śpiewać przy ognisku czy przy stole, przy którym odbywała się próba generalna.

Co to właściwie było? Warszaty pieśni indiańskiej, na których zapoznawaliśmy się z prostymi pieśniami (od czegoś trzeba zacząć) i staraliśmy zapamiętać ich słowa, ale także uczyliśmy się zignorować niepewność i brak komfortu towarzyszące tym stremowanym. Jakoś się udało, myślę, że ognisko i bębenek zachęciły nas do zapomnienia i pomogły skupić się na chwili obecnej. Wspólne śpiewy wieczorem to było coś niesamowitego.

Śpiewne szaleństwo zaczęło się już w piątek wieczorem zanim pojawili się wszyscy uczestnicy.

Ale wyjazd był czymś więcej, bo poza oczywistym śpiewaniem przy akompaniamencie bębenka i gitar, można było odpocząć od zgiełku miejskiego. Codziennie przygrywały nam ptaki, zieleń okalała nas swoim niesamowicie przyjemnym widokiem, trawa pachniała, a słońce przyjemnie głaskało skórę… Było miło.

Weekend w Zawoi to był też „spacer” w lesie, czyli wdrapywanie się na górę (w mniemaniu niektórych tylko pagórek) pod kątem, który zdawał się być prawie pionową drogą. No dobrze, przyznaję, że niektórzy tylko próbowali dotrzeć do schroniska na Babiej Górze, ale im się nie udało (haha!)… No dobra, przyznaję też, że byłam wśród tych, co polegli. Ale nie ma co żałować, bo jest to kolejny powód, żeby tam wrócić i zmierzyć się z totalnym brakiem formy i pokonać Babią z cierpiącym uśmiechem na twarzy. Ileż w tym będzie satysfakcji!

Warunki mieszkalno-wychodkowe były całkiem niezłe jak na kraniec świata, aczkolwiek pewnie nie do pomyślenia dla tych, co całe życie żyli w mieście i inaczej już nie potrafią. Co mam na myśli? Oczywiście żadnych internetów (aczkolwiek niestety zasięg łapał, więc trzeba było mieć silną wolę, aby po nim nie buszować ). Ponadto, w chatce nie było łazienki, korzystaliśmy więc z ciemnego wychodka oraz miski do mycia. Ale podłączona była zimna woda i prąd! A to było dużo więcej niż się spodziewałam, ponieważ nastawiona byłam na naprawdę spartańskie warunki. Z dziewczynami planowałyśmy nawet sabotaż, co by nam wszystkim za dobrze tam nie było!

Ci, którzy nie dotarli, a chęci mieli, będą mieć jeszcze okazję, żeby się poprawić, bo planowana jest druga część pod koniec czerwca. Mam nadzieję, że dzięki warsztatom będzie nas trochę więcej przy ognisku na XL Zlocie w Uniejowie. Szykujcie więc dobre humory, śpiwory i głosy, bo znów jedziemy w drogę!

Udało się osiągnąć to wszystko dzięki Bluewindowi, który zapodał pomysł i całe spotkanie zorganizował (i próbował nas tuczyć boczkiem uwędzonym domowym dymem ).

Ale nie udałoby mu się, gdyby nie Weronika, która zaproponowała super miejsce na końcu świata i dbała o to, żeby każdemu było wygodnie, żebyśmy się nie gubili i zawsze mieli co jeść (ta nas tuczyła szarlotką ).

Dużą zasługę trzeba jeszcze przyznać również Jankowi Stachurze z Gosią i Emilii Figurniak, którzy uczyli nas tekstów, śpiewania i z którymi prowadziliśmy ciekawe rozmowy na przeróżne tematy.

No i oczywiście nie byłoby warsztatów bez nas samych – uczestników, którzy przyjechali do Zawoi z uśmiechem na twarzy i otwartym serduchem.

I ostatnie zdjęcia na zachętę do przyjazdu na następne warsztaty.

Nisia

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Za Tych, Co Żyją – Żeby Żyć Się Nie Bali (Uniejów)
• Czy Indianiści dzielą się wiedzą?
• Indianiści są wśród nas!
• Co warto zwiedzić w Meksyku
• Przed Siebie, Na Szczyt, Ku Wolności Brnę! (Babia Góra)
• Śnieżka Wiosną (kwiecień 2017)

It took me a while to discover the atmospheric Cracow with pretty tiny streets, cosy cafes and restaurants, interesting small shops. It took me a while to accept that the vibrant city is my (another) home where I can belong and simply be happy. A city to which I would saddly say goodbye to.

The famous Piwnica pod Baranami where you can still go to listen to a concert or simply have a drink:

But what is more impotant in Cracow than the city itself are the people who live there. People who live actively and do a lot of interesting stuff. For example, you can take part in a boat competition. It’s a hard work actually, but also a lot of fun.

When living in Cracow I also went to the Lights festival. I’m not really into Bollywood and India in general, but I was invited by my friends who also took part in it, presenting yoga forms. It was an interesting experience, I must say.

I had a bunch of girls in Cracow we used to meet with from time to time and go for a beer, dance or simply meet at my house drinking wine and painting our nails (yep, painting nails! :D).

Last, but not least – the meetings and events related to Native American Indians and the Polish Movement, the people who organize the events and take part in them regardless rain or cold, regardless tiredness or lack of proper place.

At the very beginning I wouldn’t have thought that I would miss the place at any point in the future, that I would feel the sentiment to the city that had seemed to be so cold, noisy and unattractive… You can say „just go back!” and that’s true – it would be pretty easy. But now I’m not sure myself if I want to, something has broken inside me…

Life is so odd sometimes…

Nisia

O zlocie, stowarzyszeniu czy ruchu indianistów można by dużo mówić, ale najlepiej chyba samemu się rozejrzeć: PRPI czyli Polski Ruch Przyjaciół Indian, PSPI czyli Polskie Stowarzyszednie Przyjaciół Indian, XL Zlot Indianistów (już za kilka miesięcy! ) i grupa Indianiści na Facebooku.

Poznałam trochę to środowisko, mam wrażenie, że z różnej perspektywy i uważam, że chyba lepiej jest nie mieszać się w „politykę” indianistów, jeśli chce się zostać szczęśliwym, bo można dostać zawrotu głowy A to dlatego, że – jak w każdej grupie (a ta jest całkiem duża) – są spory i należą do grupy tacy, co wiedzą mniej; i tacy, co wiedzą więcej i za wszelką cenę muszą to pokazać; tacy, co mają swoje sposoby i pomysły, które wedłuch nich nie podlegają dyskusji; tacy, którzy lubią być usłyszeni; ale też inni – tacy, którzy pomogą, doradzą czy opowiedzą; albo w końcu tacy maluczcy jak ja, którzy po prostu chcą się czegoś dowiedzieć czy nauczyć (bo niewiele wiedzą w tematyce Indian), poznać nowych ludzi czy po prostu dobrze się czuć wśród osób, które są pod jakimś względem podobni do nich samych.

Wśród indianistów jest trochę osób, które z tego żyją, ale wielu z nich ma normalną pracę i nie widać po nich na ogół, że bywają dni, kiedy zakładają strój indiański bądź indiańskie ozdoby i śpią w tipi Są i tacy, którzy noszą Indian w sercach

Jeśli chodzi o zlot, to w zeszłym roku (po moim pierwszym i jedynym jak dotąd zlocie ) napisałam relację, którą można przeczytać poniżej. Są to przeżycia opisane okiem świeżaka, który jest mieszczuchem, ale uwielbia naturę i bycie wśród ludzi

Nie wspomniałam w relacji kilku rzeczy, takich jak główny ogień, który pali się przez cały zlot, ani o Firemanach, którzy go pilnują i pomagają uczestnikom, jeśli trzeba, ani o Obwoływaczach, którzy przypominają o nadchodzących spotkaniach i wydarzeniach (zajebista sprawa, bo można żyć zupełnie bez zegarka i nie martwić się, że coś nam umknie :)). Resztę trzeba zobaczyć na własne oczy Na następny zlot warto pojechać, bo będzie to 40 zlot i zapowiada się dużo ciekawych atrakcji (i masa ludzi :P).

Dla mnie najważniejsi na zlocie są ludzie – to, żeby się z nimi zobaczyć, porozmawiać, spędzić czas razem chociażby leżąc obok na hamaku i kontemplując razem ciszę i piękno przyrody (w milczeniu, of course ). Bo przecież życie jest niekończącą się podróżą (dlatego tak je uwielbiam ) – podróżą przez świat, przez muzykę, przez spokój i piękno, przez nieznane…

Idę więc cały czas naprzód. Spotykam różnych ludzi na swojej drodze. Niektórzy przyłączają się do mnie i towarzyszą w wędrówce – razem odwiedzamy nowe miejsca i dzielimy się wiedzą i umiejętnościami. Inni idą tylko do najbliższej miejscowości, by tam znaleźć swoje miejsce. Jeszcze inni w ogóle nie są skorzy do podróży – witają się tylko z uśmiechem, poświęcają kilka minut na rozmowę. Wiele z nich przewija się przez moje życie i znika. Ale każdy z nich jest ważny, bo każdy zostawia po sobie ślad… Każdy ma znaczenie, bo dzięki nim życie nabiera większego sensu, staje się bardziej kolorowe. To oni w jakimś stopniu kształtują nasz charakter, mają wpływ na to, kim jesteśmy. Bez nich jesteśmy sobą, ale z nimi ewoluujemy

W czasie tych okresów bezustannej wędrówki nadchodzi czas snu zimowego, czas odpoczynku i spokoju. Czas, kiedy docenia się to, co się osiągnęło i co się przeżyło. Czas niemej kontemplacji i szczęścia…

Ale teraz czas już obudzić się ze snu i ruszyć dalej ze swoją kreatywnościa i ciekawością swiata… Idziesz ze mną…?

A teraz wspomniana relacja… Enjoy!

Obiecałam sobie, że napiszę relację ze zlotu… Minął już ponad miesiąc, więc najwyższy czas zabrać się za nią, żeby nie zapomnieć doszczętnie wszystkich wrażeń, uczuć, przemyśleń… Żebym mogła chociaż w małym stopniu przedstawić zlot z mojego punktu widzenia – tego realnego – a nie pokazać przebarwiony obraz ze wspomnień.

Oh, dużo się działo na zlocie! Można było potańczyć, dowiedzieć się co nieco, pooglądać inscenizacje legend indiańskich (i nawet wziąć w nich udział), posłuchać prelekcji, obejrzeć film o indianach, spróbować indiańskich potraw, potańczyć do indiańskiej muzyki, pokręcić się wsród kolorowych tipi i postrzelać z łuku. Ale także spróbować związać (i rozwiązać) się z drugą osobą, napić piwa w miłym towarzystwie, dać się pogryźć „końskim muchom” i pogapić się na piękne wschody i zachody słońca (co kto lubi ). Ale przede wszystkim można było spędzić czas z ludźmi. I ze sobą. Bo to przecież też jest bardzo ważne, a w całym tym miejskim zgiełku i pośpiechu zapomina się o tych prostych rzeczach – tak ważnych, ale czasem tak mało oczywistych. Tu, w zaciszu leśnym, wśród przyrody, bez naglącej cywilizacji i presji czasowej, dało się wreszcie odpocząć, zapomnieć i odnaleźć siebie.

 

Różne pytania przychodziły mi do głowy zanim pojechałam do Supraśla. Czy można czuć się dobrze w tak dużym gronie zupełnie obcych ludzi? Czy nie zanudzi się człowiek na śmierć i po dwóch dniach będzie chciał wracać do domu?!… Zastanawiałam się, czy aby napewno chcę jechać na zlot; nawet jak już wzięłam urlop w pracy, wciąż nie byłam pewna, czy to dobra decyzja. I przyznaję: pierwsza noc była ciężka, bo zamókł mi śpiwór i karimata. Bo przemarzłam i było mi naprawdę źle… Ale znaleźli się ludzie, którzy się mną zaopiekowali i użyczyli koca i uśmiechu A niedługo potem wątpliwości zniknęły, a ja nie żałowałam swojej decyzji…

Byłam na zlocie pierwszy raz; pojechałam tam, niewiele wiedząc o tym co mnie czeka i czego mam się spodziewać. Może to i dobrze, bo nie miałam żadnych oczekiwań czy wyobrażeń. Po prostu otworzyłam się na ludzi i nowy świat. Jestem introwertykiem, w nowym otoczeniu wpadam w rolę obserwatora, ale mimo to poznałam wiele osób i mało czasu spędziłam z tymi, których znałam przed zlotem. Inaczej się po prostu nie dało – wszyscy byli przyjacielsko nastawieni i skorzy do rozmów czy pomocy…

Szczerze przyznaję, że jestem mieszczuchem! Nie cierpię owadów, nie umiem żyć bez prysznica, a i ciepłe łóżko jest mi bardzo bliskie. Ale udało mi się przetrwać ten „trudny czas w dziczy”, bez cywilizacji, bez internetu i telefonów. I nawet bardzo mi się tam podobało! W atmosferze jaka panowała na zlocie, wśród tych wszystkich życzliwych ludzi, dało się zapomnieć o świecie i odpoczywać; niedogodności stały się znośne, a czas płynął spokojnie (niech żyje Indian time!). Rzeczy, które normalnie „nie przeszłyby” w mieście, takie jak podnoszenie jedzenia z ziemi czy spożywanie owoców po łagodnym wyproszeniu z nich mrówek; ba! nawet bieganie na boso po całym terenie – mieszczuch się kłania, przypominam! – tam były normalne i dawały poczucie swobody. Człowiek nabierał jakichś dziwnych nawyków, których ciężko było się wyzbyć od razu po spotkaniu z cywilizacją (gorący prysznic..?! jak to gorący…? jak to prysznic..?! ).

Co najbardziej podobało mi się na zlocie..?
Pierwsza rzecz to Pow-wow. Kocham muzykę i taniec, więc z przyjemnością obserwowałam Ewę w swojej niesamowitej sukience z dzwonkami i dziewczyny wykonujące fancy dance (cóż za ekspresja!). Podobał mi się także żywy taniec mężczyzn, dumnie tańczące kobiety i wspólne tańce. Oczywiście nie odważyłam się jeszcze wtedy brać udział w tym wszystkim, ale zapewniam, że warto było chociaż popatrzeć

Kliknij, aby zobaczyć pokaz slajdów.

Następna rzecz to oczywiście siedzenie przy ognisku, wpatrywanie się w płomienie, słuchanie opowieści (których swoją drogą czułam wielki niedosyt) czy legend czytanych przez Szymka i śpiewanie pieśni indiańskich (których też było za mało ). Klimat był niesamowity, ogień przyjemnie parzył skórę i nie chciało się wracać do namiotu czy tipi. Miło było posłuchać śpiewu „starych indianistów” czy opowieści Bluewinda, który przybył pewnego wieczora do ognia z zawiniątkiem.

Za wiele trzeba by było pisać, żeby opowiedzieć o wszystkim co się działo na zlocie, o wszystkich odczuciach i wydarzeniach. No i każdy ma inne podejście do otaczającego świata, każdy – inne wymagania czy potrzeby. Z takich innych rzeczy, które chciałam wspomnieć, bo zapadły mi w pamięć i miały na mnie ogromny wpływ, to kąpiele w lodowatej rzecze. Ciężko było się przemóc na początku (czy mówiłam już, że zawsze kochałam gorące prysznice..?), ale w czasie takiego upału przebywając w dużej mierze na otwartym terenie i nie mając możliwości wzięcia normalnego prysznica (o tym za chwilę), nie było innego wyjścia. Pięć minut pływania w rzece wystarczyło, żeby się schłodzić i poczuć po prostu niesamowicie. To naprawdę uzależnia! Po powrocie do miasta, jak jeszcze trwały upały, myślałam tylko o tym, żeby wskoczyć do rzeki i poczuć zimną wodę na skórze.

Kliknij, aby zobaczyć pokaz slajdów.

Jeśli chodzi o praktyczne informacje – na terenie zlotu był tylko jeden prysznic, był więc często oblegany (chociaż wielu osobom nie chciało się na niego czekać, więc kolejki nie były mega długie). Ale dodatkowo można było kąpać się we wspomnianej rzecze czy opłukać przy ogólnie dostępnych kranach. Dodatkowo w kilku miejscach stały toi toie, a jedzenie można było kupić w Faktorii. Był to też jedyny obszar, gdzie można było oddać się upojeniu alkoholowemu.

Inne wrażenia i przemyślenia..?
Siedząc w tipi zastanawiałam się, czy się tak po prostu nie zapali. Ogień przecież jest w stanie pożreć wszystko… Nie zapaliło się… Mówią, że jak się prześpi chociaż raz w tipi to już nigdy nie chce się wracać do namiotu. Coś w tym chyba jest. Ale tego trzeba spróbować, a nie wierzyć na słowo

Wszystkie moje ubrania, śpiwór, plecak, dosłownie wszystko było przesiąknięte zapachem ogniska i dymu. I zapach ten towarzyszył mi jeszcze długo, nasuwając na myśl różne wspomnienia i obrazy ze zlotu i wywołując uśmiech na mojej twarzy.

Na zlocie było trochę osób z niemowlakami, kilkuletnie dzieci biegały beztrosko między tipi. Nie trzeba było się martwić, że komuś coś się stanie, że ktoś zaginie…

Pamiętam też burzę pierwszej nocy, kiedy natura pokazała swoją siłę – okolica spowita mrokiem, ciemność rozganiana tylko walącymi piorunami. Firemani dbali o święty ogień, a ja stałam w Warlodge’u i patrzyłam na błyskawice. Było naprawdę pięknie!

Mam nadzieję, że jeszcze tam wrócę, przynajmniej raz, za rok, na 40 zlot. Życie pokaże, co będzie dalej i czy stanie się to moim corocznym zwyczajem czy przejdzie w zapomnienie…

Chciałabym podziękować szczególnie (w kolejności pojawiania się): Małemu Krukowi za informację o zlocie i wprowadzenie w świetne towarzystwo; Asi za zachęcenie mnie do przyjazdu; Kashinie za miłą podróż i rozmowy; Piotrowi Kucharzowi za opiekę, legendy, syrop sosnowy i cudowną atmosferę; Lidce Obwoływaczce za szeroki uśmiech i dużo uścisków; Oli za podzielenie się śpiworem i przyjacielski stosunek do obcych (czyli mnie :P); Kasi Firemance za dużo śmiechu i pozytywnej energii; Ewie za polara, dzięki któremu wieczory przy ognisku były jeszcze bardziej przyjemne; Bluewindowi za wyrwanie mnie ze straszliwych szpon Faktorii i za kolejne wydarzenia; właścicielom pomarańczowego tipi za udostępnienie miejsca; oraz wszystkim, którzy stanęli na mojej drodze i przyczynili się do tego, że ten czas był tak wspaniały! No i oczywiście organizatorom, bo bez nich zlotu by nie było!

Nisia