Swoją podróż po Meksyku w październiku 2016 roku zaczęłam na Jukatanie od miasta Cancún, przejechałam stamtąd przez Chichén Itzę i Meridę, żeby następnie udać się do stanu Chiapas; potem zahaczyłam o stan Oaxaca, żeby skończyć moją wyprawę na mieście Meksyk i okolicy. Nie dotarłam więc na północ, ale i tak zabrakło by czasu, bo cała podróż zajęła ponad 3 tygodnie. Jeśli interesują Ciebie koszty takiego wyjazdu organizowanego na własną rękę, zerknij tutaj.

1. Uxmal – niesamowita cisza wśród ruin w dzikiej dżungli

Mam wrażenie, że były to najbardziej ciche i spokojne ruiny, w których byłam – zarówno ze względu na brak turystów czy długi odpoczynek na szczycie piramidy, gdzie słychać było tylko ptaki i owady, a widok rozpościerał się na ogromną dżunglę. Dawało to poczucie maluczkości w tym wielkim świecie i skłaniało do refleksji nad życiem i pięknem natury.

Miejsce miało niesamowity klimat nie zbrukany zbyt bardzo ludzką obecnością, gdzie królowały liczne iguany wylegujące się na słońcu.

Po pełnej słońca kilkugodzinnej wizycie w strefie archeologicznej zdecydowanie warto z pół godziny przed odjazdem udać się do wytwórni czekolady. Niekoniecznie po to by zwiedzać (potrzebne jest wtedy więcej czasu), ale po to by orzeźwić się najlepszą na świecie mrożoną czekoladą, która sprawia wrażenie, że nigdy się nie skończy, można więc rozkoszować się nią dość długo.

Uxmal znajduje się na Jukatanie, niedaleko Meridy. Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj.

2. Kanion Sumidero – płynąc wśród ogromnych skał

Było to główne miejsce, które chciałam odwiedzić jadąc do Meksyku – widziałam w internecie niesamowite zdjęcia obiecujące piękne krajobrazy i niezapomniane wspomnienia. I wcale się nie rozczarowałam – wszystkie obietnice się spełniły!

Urzekło mnie 3-godzinną przejażdżką łódką wśród ogromnych skał, licznymi zwierzętami ukrytymi w drzewach bądź na brzegu (były wśród nich i krokodyle) oraz wodospadami schowanymi w różnych miejscach. Nie przeszkadzało nawet to, że przewodnik sterujący łódką mówił po hiszpańsku, a ja rozumiałam tylko niektóre słowa.

Nie miało to jednak większego znaczenia, bo tylko pomagało skupić się na otaczającej naturze, na jej pięknie i potędze, i po prostu podziwiać. Było tak ślicznie, że chciało się zatrzymać wszystko we wspomnieniach i cały czas robić zdjęcia. Niestety (albo właśnie na szczęście) całość często nie mieściła się w kadrze, a wtedy jeszcze nie wiedziałam o istnieniu obiektywów szerokokątnych!

Kanion Sumidero znajduje się w stanie Chiapas, niedaleko Tuxtli Gutierrez i San Cristobal de las Casas. Więcej o kanionie i jak tam dojechać przeczytasz tutaj.

3. Mazunte – leniwy odpoczynek nad oceanem

Piękne plaże atakowane przez fale niepokornego oceanu, gdzie niegdzie skalisty brzeg, a do tego niesamowicie nagrzany piasek – oto obraz Mazunte, który poznałam. Dołóż do tego jeszcze przepiękne wschody i zachody słońca i nocleg przy plaży, a wszystko to zacznie składać się na wspaniały i relaksujący urlop.

Woda wyrzuca czasem na brzeg liczne skarby, na przykład w postaci przedziwacznych ryb, a w piasku chowają się setki tysięcy małych krabików, które migrują do oceanu nad ranem (przynajmniej w październiku). Piękna przyroda, cudne zachody słońca, niewielu turystów, dużo słońca i nieprzenikniony spokój.

Dla znudzonych lenistwem także pływanie z delfinami (jeśli dobrze pamiętam koszt takiej przyjemności to było 500 peso), nurkowanie, muzeum żółwi, w którym można zobaczyć także krokodyla oraz zwiedzanie Ventanilli. Ta ostatnia to znajdująca się nieopodal piękna mała wyspa z całą masą legwanów, palm i innymi niespodziankami.

Mój pobyt w tym miejscu przypominał wakacje marzeń, gdzie głównymi przyjaciółmi było słońce, ocean i hamak, i nikt nie przejmował się leniwie płynącym czasem.

Mazunte leży nad oceanem w południowej części kraju w stanie Oaxaca. Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj.

4. Agua Azul – błękitne kaskady

Wyobraź sobie ciągnące się przez długie kilometry kaskady w dzikiej dżungli. Wyobraź sobie przepięknie błękitną wodę leniwie płynącą między drzewami. Wyobraź też sobie małe naturalne baseny otoczone dziczą, gdzie można trochę popływać. A teraz wyobraź sobie to wszystko na raz – to jest właśnie Agua Azul znajdujące się w stanie Chiapas w Meksyku.

Rejon ten jest najmniej cywilizowany, najbardziej dziki i niestety najbiedniejszy (widać to po ludziach oraz cenach). Plus jest taki, że można tu podziwiać wspaniałe dzieła matki natury, w które nie udało się zbytnio wedrzeć człowiekowi. Piszę „zbytnio”, ponieważ w Agua Azul znajdują się budki z pamiątkami, a po długim spacerze można dojść do pojedynczych zamieszkałych ubogich domków. Ale widać, że to nie ludzie tu rządzą, a natura, która łaskawie ich tu wpuściła.

Uwaga! Jeśli wybierzesz się do Agua Azul przy obfitych deszczach (albo po), może spotkać Ciebie lekki zawód, bo woda będzie miała brązowy kolor zamiast obiecanego błękitnego. Mimo wszystko miejsce jest śliczne i warto się tam wybrać, jeśli jesteś miłośnikiem natury.

Agua Azul znajdują się niedaleko Palenque oraz Misol-ha w stanie Chiapas. Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj.

5. Misol-ha – potężny wodospad

Huk spadającej z wysokości wody, która dziko rozbija się o skały, mocząc wszystko na około i zagłuszając każde Twoje słowo. Miliony kropelek pryskających w każdą możliwą stronę. Wszystkie ubrania oraz plecak przemoczone, jeśli nie posłuchasz ostrzeżenia natury i zbliżysz się bardzo blisko wodospadu albo – jeszcze gorzej! – będziesz próbował przejść za nim na drugą stronę. Tego właśnie możesz spodziewać się po Misol-ha!

Na darmo zejdą próby mówienia do kamery, żeby podzielić się wrażeniami na bieżąco – mikrofon złapie głównie przeraźliwie głośny szum wody. Co więcej – cały sprzęt napewno się zamoczy, jeśli podejdziesz zbyt blisko. Myślisz, że wodoodporny pokrowiec pomoże? Na chwilę pewnie tak, ale bardzo szybko pokryje się warstwą kropel, która zakryje widok i skupi na sobie autofokus aparatu.

Na nic przyda Ci się także parasol – wszystko zamoknie, bo woda odbija się od skał i lata chaotycznie. Możesz spróbować jak niektórzy założyć płaszcz przeciwdeszczowy, który część ubrań ochroni – buty napewno zamokną, głowa i wszystkie części niezakryte. Lepszą opcją może być rozebranie się do stroju kąpielowego (musisz mieć go już założonego, bo nie ma gdzie się tam przebrać!), bo one są stworzone do tego by moknąć.

Niech Ciebie to jednak nie zrazi – fotki możesz popstrykać ze specjalnej platformy z widokiem na wodospad, a przeżycie jest niesamowite i niezmiernie ciekawe. A woda przecież w takiej formie nie zabija.

Uwaga! Wodospad nie zawsze się tak prezentuje – jeśli pojedziesz w porze suchej, może się okazać, że zamiast wielkiego wodospadu i chaotycznie rozrzucanych kropel, zastaniesz tam ciurkiem spadającą niewielką rzekę i bez problemu przejdziesz za wodospadem. Natura lubi płatać figle!

Misol-ha znajduje się w stanie Chiapas niedaleko miasta Palenque. Więcej o tym miejscu i jak tam dotrzeć przeczytasz tutaj.

6. Chichén Itzá – wielka piramida Majów

Jedną z najbardziej znanych piramid Meksyku i zarówno jednym z symboli tego kraju jest Piramida Kukulkana znajdująca się w strefie archelogicznej Chichén Itzá w stanie Jukatan. Można tu łatwo dotrzeć autobusami z każdej strony stanu, a nawet zrobić sobie jednodniową wycieczkę, gdyż dworzec położony jest tuż przy wejściu do starodawnego miasta.

Jeśli natomiast masz ochotę zostać tu dłużej, bardzo blisko leży małe miasteczko Pisté, gdzie możesz przenocować. W ten sposób łatwiej załapiesz się na bezpłatny nocny pokaz przedstawiający historię miasta – też nie lada atrakcja.

Jeśli chodzi o starodawne miasto – ma ono swój urok i prezentuje się całkiem nieźle na tle innych miast. Pewnie za sprawą ogromnej piramidy. Niestety nie można już wdrapać się na nią jak jest to dozwolone w Teotihuacan, ale tylko podziwiać z odległości. Z tego co wiem schody piramidy są już zbyt starte i wyślizgane i jest to po prostu niebezpieczne. Biorąc to pod uwagę trzeba się spieszyć z odwiedzaniem tych piramid, na które można wejść, bo za kilka/kilkanaście lat też mogą zostać zamknięte.

Znajduje się tu także niewielki cenot czyli jaskinia krasowa. Do tego akurat nie można wchodzić, ale w większości cenotów na Jukatanie można się kąpać, mają one prześwit w skale u góry, warto więc zafundować sobie taką rozrywkę i poleżeć w kapoku w orzeźwiającej wodzie, oglądając niebo nad Tobą.

Chichén Itzá znajduje się na Jukatanie, pomiędzy Meridą i Cancún, niedaleko miasta Valladolid. Więcej o Chichén Itzá przeczytasz tutaj.

7. Teotihuacan – groźne miasto Azteków

Jeśli słyszałeś kiedyś o Piramidzie Słońca i Piramidzie Księżyca to słyszałeś o Teotihuacan znajdującym się obok miasta Meksyk. Są to piramidy nieco inne niż ta w Chichén Itzá, która wygląda jakoś bardziej przyjaźnie. Może to kwestia ciemnego koloru piramid w Teotihuacan, a może wystających całkiem sporych kolców, które niegdyś pewnie służyły do poranienia zrzuconej z góry ofiary, a dziś straszą niewinnie, że jeśli tylko się poślizgniesz, wchodząc na górę, one już się Tobą zajmą…

Jest to bodajże największe miasto Azteków, które zachowało się w Meksyku. Kiedyś była to ogromna metropolia.

Nazwa myliła mi się na początku z Tenochtitlán, gdzie ponoć wszystko się zaczęło – legenda głosi, że Indianie w tamtym miejscu zobaczyli orła siedzącego na kaktusie i trzymającego w szponach węża. Oznaczać to miało idealne miejsce na potężne miasto, które chcieli zbudować i którym doprawdy potem się stało.

To stąd we fladze oraz godle Meksyku wziął się właśnie ten orzeł. W mieście Meksyk wciąż znaleźć można posąg umożliwiający to wydarzenie. Chociaż przyznaję, że nie jest ono łatwo zaznaczone na mapie, zastanawia mnie więc czy celowym nie jest by zostało zapomniane…

W każdym razie nie jest to to samo miejsce :D, ale w Teotihuacan widać tą potęgę i grozę przelanej krwi w walce o władzę i przychylność bogów.

Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj.

8. San Cristobal de las Casas – miasto w górach, w którym zatrzymał się czas

Miejsce to warte jest zobaczenia ze względu na dwie rzeczy: na samo miasto, które jest bardzo kolorowe i ciekawe oraz góry, wśród których San Cristobal jest położone. To drugie sprawia, że podróż jest długa, ale za to bardzo ekscytująca i pełna niesamowitych widoków! Miejscowi kierowcy przyzwyczajeni są do jeżdżenia po krętych drogach, często więc wcale nie zwalniają, ale zasujwają 60km/h, powodując podwyższone ciśnienie u niektórych pasażerów.

Jeśli chodzi o same miasto to jest ono bardzo barwne – budynki o interesującej architekturze pomalowane są na różne kolory. Na placach i ulicach często stoją Indianki w grubych spódnicach i klapkach (nie noszą zakrytych butów nawet jak jest zimno), sprzedając własne wyroby – najczęściej kolorowe pasy i zdobione haftem bluzki. Są nimi niesamowicie obładowane, że aż człowiek zastanawia się, jakim cudem są w stanie tyle unieść i wcale nie wyglądają jakby było im ciężko. Zapewne mają lata praktyki, bo dzieci sprzedające różne przedmioty też nie należą tu do rzadkości. A jak wiadomo, mała dziewczynka wzbudzi w turyście większe współczucie czy chociażby zainteresowanie i może więcej zarobić.

Ale nie ma się co dziwić na takie zachowanie, ponieważ stan Chiapas jest najbiedniejszym stanem w Meksyku i Indianie zarabiają tu bardzo mało. Każdy więc robi co może, żeby przeżyć i utrzymać własną rodzinę.

Będąc w San Cristobal de las Casas, warto odwiedzić też bardziej „dziką” Chamulę, która słynie z małego kościółka, gdzie wierzenia indiańskie splatają się z chrześcijaństwem. Jest to dość dziwne miejsce, gdzie podłoga wyścielona jest igliwiem, powietrze przesiąknięte dymem, wszędzie stoją zapalone świeczki, a z boku patrzą na Ciebie posągi świętych. Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj.

9. Monte Albán – niewielkie miasto Majów

Ciężko jest mi wyjaśnić, dlaczego te ruiny mnie urzekły – nie są ani ogromne ani majestatyczne. Ale jednak mają w sobie coś, co sprawia, że zaliczam je do pierwszej dziesiątki – bardziej mi się spodobały niż popularne na Jukatanie Tulum z przepiękną plażą.

Może to kwestia tego, że Monte Albán położone jest w górach, na wzgórzu, oferując widok na Oaxacę albo tego, że panuje tam cisza i spokój. Albo po prostu pojechałam tam w odpowiednim momencie i były to pierwsze ruiny, gdzie mogłam objąć wzrokiem całe miasto. Tak to czasem bywa, że niektóre miejsca budzą w nas pozytywne emocje i wrażenia, chociaż sami nie wiemy dlaczego.

Więcej zdjęć znajdziesz tutaj.

10. Palenque – dzika dżungla i ruiny

Zarówno w ówczesnym mieście Palenque jak i w strefie archeologicznej czułam się obco i wyczuwałam w pewnym sensie dzikość tych miejsc. Warto tu wspomnieć, że mimo iż uwielbiam dziką przyrodę to jednak jestem mieszczuchem, który nie lubi ogromnych owadów i niezbyt bezpiecznie czuje się w towarzystwie mrówek czy pająków. Tutaj witały mnie one na każdym kroku i od samiusieńkiego początku potęgowały wrażenie, że jestem w miejscu nieucywilizowanym i mało przyjaznym.

Ruiny położone są głęboko w dżungli, a część z nich wciąż nie została jeszcze odkryta. Wjeżdżając tutaj masz świadomość, że jesteś tu gościem widzącym tylko to, co chce pokazać Ci natura ukrywająca całe bogactwo flory i fauny i skrywająca tajemnice dawnych cywilizacji.

Czy będziesz miał(a) odwagę przyjechać tutaj, wiedząc, że będziesz bacznie obserwowany przez Matkę Ziemię, a na każdym kroku spotkasz jej zwiadowców w postaci owadów, jaszczurek czy większych zwierząt…?

Palenque znajduje się w stanie Chiapas niedaleko Misol-ha oraz Agua Azul. Więcej o tym miejscu przeczytasz tutaj.

To najciekawsze bądź najpiękniejsze miejsca w Meksyku, które widziałam. W wiele miejsc nie dotarłam, bo kraj zajmuje duży teren, gdzie niegdzie pokryty jest górami, dlatego długo zajmuje przemieszczanie się między stanami i czasem lepiej jest wsiąść w samolot.

Dla samego porównania warto zajechać do miejsc turystycznych i obleganych jak Cancún , żeby zobaczyć przepiękne i spokojne morze, a także wielkie bogate hotele oraz do miasta Meksyk, gdzie po biednym Chiapas przepych i bogactwo będą aż kłuły w oczy. W stolicy znajduje się także ogromne muzeum archeologiczne, gdzie spędzić można cały dzień, poznając historię tego kraju. Meksyk jest państwem pełnym kontrastów, a nie zauważy się tego, nie zwiedzając także tych bogatych i przepełnionych ludźmi miejsc.

Nisia

Szukasz inspiracji na kolejną podróż? Tutaj znajdziesz opisy miejsc, w których byłam wraz z linkiem do mapy.

Posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Wszystko co wiem o Meksyku
• Koszt wyjazdu do Meksyku na własną rękę
• Mit – Jedzenie Meksykańskie Jest Ostre
• Buntownicy z Oventik (Meksyk)
• Co Warto Zobaczyć w Andaluzji (Hiszpania)
• A może by tak wyjazd do Malezji?

Dziś będzie o tortilli tak popularnej w Meksyku, mezcalu, jedzeniu ulicznym oraz dziwnych przysmakach (no i kilka innych rzeczy extra ).

* Na głównym zdjęciu huevos rancheros, czyli jajka sadzone w sosie – popularne meksykańskie danie

Tortilla na tysiąc sposobów

W Meksyku prawie do każdego dania dodawana jest tortilla w różnych formach – czasem bez żadnych urozmaiceń na osobnym talerzyku, czasem smażona i chrupiąca, niejednokrotnie znajduje się w daniu pokruszona na małe kawałki, a czasem w tortille zapakowane są składniki (burito albo empanadas). Jeśli nie jest głównym składnikiem dania, to pojawiają się chociaż jej szczątkowe ilości, przynajmniej do ozdoby dania.

Nie jest to tortilla pszenna jaką znamy w Polsce z supermarketu czy McDonaldsa – ta meksykańska była zdecydowanie mniejsza i zrobiona z masy bądź mąki kukurydzianej. Była dobrą alternatywą do chleba w naszym kraju.

Tego na przykład się nie spodziewałam, zamawiając tostadas con pollo (patrz zdjęcie niżej) – w Hiszpanii zamawiając „tostadas” dostałam mniej więcej tosty. No, ale tutaj był Meksyk, tu chleba nie było i mam wrażenie, że wszystko jest robione po swojemu.

Dziwne przysmaki

W San Cristobal de las Casas w stanie Chiapas zdarzyło mi się pochrupać smażone koniki polne. Było to najdziwniejsze co do tej pory jadłam, nie mogłam więc odmówić.

Jak smakowały? Właściwie to czuć było głównie limonkę, którą były pokropione. Za to mocno chrupały między zębami, nóżki się odrywały i z każdym kęsem myślałam o tym coraz bardziej. Z każdym kolejnym owadem, który wkładałam do ust, przypominałam sobie coraz intensywniej, że jem koniki polne, za którymi ganiałam jako dziecko wśród wysokich traw na podwórku. I po kilku stwierdziłam, że zdecydowanie wystarczy mi już tych nowości, zwłaszcza, że wielkich walorów smakowych nie miały (może zjadłam ich za mało, żeby je docenić! ).

Z takich mniej dziwnych rzeczy (ale wciąż nie do końca zwyczajnych jak dla mnie) jadłam jeszcze świńskie ucho smażone na głębokim oleju. Pisałam o tym przy okazji wizyty w Kanionie Sumidero, ale przypominając – świńskie ucho było twarde i ociekające tłuszczem, ale przypomniało mi smak dzieciństwa, czyli skwarki ze słoniny.

W jednym pubie w San Cristobal, gdzie rozbrzmiewały klimatyczne dźwięki meksykańskiej muzyki, na ścianie wisiała płachta pokazująca wsparcie dla Zapatystów, a na scenie siedział młody człowiek śpiewający po hiszpańsku i przygrywający na gitarze, mój towarzysz podróży zamówił Micheladę.

Było to gorzkawe piwo z kilkoma dodatkami – w szklance bodajże znajdował się pikantny sos, górny brzeg szklanki posypano cukrem i polano limonką. Na mnie zrobiło niezbyt dobre wrażenie (eksplozja wszystkich smaków pokonała moje kubki smakowe, które dość szybko się poddały i odmówiły współpracy), a na znajomym raczej też, bo nawet nie wypił połowy. Jest to piwo dla odważnych oraz tych co nie boją się dziwnych połączeń smakowych.

[W tym miejscu muszę zaznaczyć, że nie lubuję się w dziwnych piwach – w pubie z reguły biorę jasny lagier, nie miodowy, nie pszeniczny, nie ciemny – tylko jak najbardziej zwykły. Nie zamawiałam nigdy żadnego piwa z ziemniaka czy fińskiego filtrowanego przez szyszki ławca, które swoją drogą jest ohydne. Mogę więc nie być najlepszym sędzią niestandardowego piwa.]

Restauracje vs jedzenie uliczne

Wyjeżdżając do Meksyku, miałam świadomość, że muszę uważać na mój – i tak delikatny już – żołądek. Zabrałam więc ze sobą z Polski wiśniówkę  „na odkażanie” i popijałam codziennie rano i wieczorem jeden łyczek (wypróbowane już wcześniej w Maroko). I być może jest to tylko siła sugestii, ale mnie to nie przeszkadzało, bo działało! (i nie przemieniło mnie to w alkoholiczkę! )

Czułam się całkiem dobrze i przez prawie miesiąc pobytu w tym kraju klątwa Montezumy nie dopadła mnie na poważnie ani razu. Raz kiepsko się czułam (nie jestem pewna czy to problemy żołądkowe czy zmęczenie) i czasem żołądek dawał o sobie znać, ale to samo zdarza mi się nawet jak jestem w Polsce.

Będąc w Meksyku grzechem byłoby ani razu nie spróbować jedzenia kupionego na straganu ulicznym bądź na targu. Najlepiej upolować jest coś przygotowywanego na Twoich oczach, co szybko schodzi i czym zajadają się lokalni mieszkańcy. To jest prawdziwe zapoznawanie się z kulturą kraju, w którym jesteś!

[Trzeba liczyć się z tym, że to co kupimy, może nam zupełnie nie posmakować – ale to się może przecież zdarzyć nawet w najdroższej restauracji, a kupując na straganie, nie stracimy wiele pieniędzy.]

Propo alkoholu, przypomniał mi się jeszcze jeden wymysł Meksykan, a mianowicie Mezcal – narodowa wódka z agawy o słomkowym kolorze (wikipedia uczy, że rodzajem mezcalu jest tequilla). Moim zdaniem nie jest to zbyt dobry alkohol (przyzwyczaiłam się do jego smaku, kiedy skończyła się wiśniówka i coś trzeba było pić dla świętego spokoju ). Znajomi w Polsce, których poczęstowałam po powrocie też podzielali moje zdanie!

Urozmaiceniem jest wrzucona do butelki niezbyt urodziwa gąsienica! Lepszego klimatu dodaje skorpion, którego też można znaleźć w mezcalu, jeśli człowiek dobrze rozejrzy się po sklepach. Niestety jakimś cudem nie mam zdjęcia butelki, proponuję więc zajrzeć do podlinkowanej wyżej wikipedii, gdzie można zobaczyć wstrętne robaki, które nierzadko znajdują się w środku.

Z takich bardziej normalnych rzeczy – posmakowała mi też bardzo pasta zrobiona z czerwonej fasolki oraz chipsy z bananów, na przykład o smaku limonki i chilli. Na zdjęciu chipsy kupione w sklepie, ale najlepsze były te sprzedawane na placu w małych miastach i zapakowane w woreczek bez żadnej etykietki (czyli generalnie niewiadomego pochodzenia :O ).

Tutaj znajdziesz spis kosztów mojego wyjazdu do Meksyku z praktycznymi informacjami.

Nisia

* Na ostatnim zdjęciu zajadam się lodami nazwanymi po angielsku „tuna”, czego głównym znaczeniem jest „tuńczyk”. Zaintrygowało mnie to i musiałam spróbować. Okazało się jednak, że lody nie miały nic wspólnego z rybą, bo to samo słowo używane jest zamiennie dla opuncji.

Inne posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Ruiny Wśród Chmur (Monte Albán, Meksyk)
• San Sebastian – Cicha Perełka Hiszpanii
• Pyszne Jedzenie na Targu La Boqueria w Barcelonie (Hiszpania)
• La Isla Bonita (Ventanilla, Meksyk)
• Moje Miejsca (Mapa)

Jak wszyscy wiedzą – w Meksyku jest bardzo ostre jedzenie, przed wyjazdem próbowałam więc jakoś przyzwyczaić się do jedzenia (choć trochę) ostrzejszych potraw. I co się okazało? Że niepotrzebnie, bo to mit.

Salsa

Ci, którzy martwią się, że pojadą do Meksyku i nie będą mogli nic jeść, bo nie trawią ostrego, mogą odetchnąć z ulgą, bo mało kiedy podają w knajpkach ostre jedzenie. W większości ostrość potraw pochodzi z sosów (sals) stojących na stole bądź podanych z daniem. W Meksyku byłam przez prawie miesiąc (przejechałam przez pół kraju od Jukatanu po miasto Meksyk), jadłam w knajpach turystycznych i dla lokalnych mieszkańców i tylko raz trafiłam na potrawę, której nie byłam w stanie zjeść – wszystkie inne były wystarczająco łagodne.

Fakt, że od tamtego czasu przed zamówieniem potrawy pytałam za każdym razem czy nie jest ona ostra, ale prawie zawsze odpowiadali mi, że nie.

Na samym początku zadawałam pytanie „es picante?” co znaczy „czy to jest pikantne?”, ale szybko nauczyłam się, że nie jest to najlepszy pomysł, bo często dostawałam smutną odpowiedź, że „niestety nie jest”. Często ludzie myśleli, że chciałabym zjeść coś ostrego. W obawie, że w jakimś miejscu nie dogadam się po hiszpańsku (nie wszędzie mówili po angielsku, a ja nie władam hiszpańskim biegle) i podadzą wyjątkowo dla mnie ostrą wersję jakiegoś dania, zmieniłam pytanie na „czy to nie jest pikantne?” („No es picante?”). Jedno małe słówko, a zupełnie zmieniło wydźwięk i pozbawiło niepotrzebnego ryzyka.

A jak to było z salsami? Niektóre były tak ostre, że chyba wypalały gardło. Unikałam z reguły salsy o kolorze czerwonym, bo często były zrobione z chilli, za to zajadałam się guacamole. Nigdy wcześniej jakoś szczególnie nie jadłam awokado, ale w Meksyku pokochałam je całym sercem i wciąż kocham miłością bezwzględną! Nawet po tym jak pod koniec zeszłego roku spędziliśmy tydzień w Hiszpanii na kursie wspinaczkowym i (z własnej woli) codziennie objadaliśmy się kanapkami z serem czy szynką parmeńską z guacamole właśnie zamiast masła (czasem nawet częściej niż raz dziennie).

Alkohol, który miażdży i sponiewiera

O jednej rzeczy jeszcze chciałam przy okazji wspomnieć – w stanie Chiapas miałam też okazję pić piwo zwane chicha oraz posh – oba robione przez miejscowych Indian. Skupmy się na tym drugim, bo jest to silny alkohol, który ma ok 70-80% i zrobiony jest z kukurydzy.

W rejonie nieopodal San Cristobal de las Casas, posh produkowany jest głównie w jednej wsi przez jedną rodzinę, która nieźle się na tym wzbogaca (w końcu ma monopol na posh). „Fabryka” mieści się w starym małym budynku, a alkohol trzymany jest w wielkich beczkach. Można spróbować różnych rodzajów – przynajmniej my mieliśmy taką okazję, bo znajomy, z którym byliśmy nie kupował od nich pierwszy raz, a w dodatku umiał się z nimi dogadać w lokalnym języku Tzotzil, co jest nie lada wyzwaniem. Po zakupie dostaje się posh przelany do plastikowych butelek bez etykietki.

Posh wykorzystywany jest przez Indian do ceremonii religijnych (chociaż pewnie nie tylko, ale taka jest tradycja). Co ciekawe, używa się go także w kościołach, jak na przykład w Chamuli, o której już wcześniej pisałam. Tam, poshem częstowani są wszyscy (nawet dzieci), a przy okazji zabija się i kilka kur jak akurat są pod ręką.

Zadziwiające jest to, że pomimo procentów nie czuć w poshu za bardzo smaku alkoholu – nadaje się mu różne smaki i wchodzi prawie jak woda albo sok. Jest całkiem dobry, możecie więc sobie wyobrazić, jakie są skutki, kiedy się zapomnisz.

Ze względu na wysoką zawartość alkoholu można się nim bardzo łatwo upić i obudzić się z kacem gigantem następnego dnia, będąc zupełnie niezdolnym do życia. Sama byłam tego świadkiem – ja na szczęście miałam aż za dużo rozsądku i samodyscypliny, żeby po połowie szklanki powiedzieć stop (tak, piliśmy posh na szklanki, bez żadnej popitki), ale nie wszyscy z mojego towarzystwa potrafili.

Generalnie, nie masz z nim szans, ale zawsze możesz się zmierzyć!

Tutaj znajdziesz spis kosztów mojego wyjazdu do Meksyku z praktycznymi informacjami, a tutaj ciąg dalszy o meksykańskim jedzeniu.

Nisia

Inne posty, które mogą Ci się spodobać:

• Pyszne Jedzenie na Targu La Boqueria w Barcelonie (Hiszpania)
• Meksyk – Pierwsze Wrażenie (Cancun)
• Tapas, Tapas I Jeszcze Raz Tapas! (Hiszpania)
• Idąc Przez Mroczne Piramidy (Teotihuacan, Meksyk)
• Siła Natury (Wodospad Misol-ha, Meksyk)
• Strażnicy Starożytności (Uxmal, Meksyk)
• Moje Miejsca (Mapa)

Na Monte Albán jest bardzo mało turystów, a przynajmniej mało ich było w październiku 2016 w środku dnia, kiedy słońce paliło niemiłosiernie. Może też właśnie dlatego, że nie było cienia, żeby się schować, a temperatura wynosiła ponad 30 stopni. Dlaczego więc tam byłam? A dlatego, że uwielbiam słońce i jeśli nie muszę, wolę nie wstawać z łóżka skoro świt. Plus jest taki, że mniej osób wchodziło mi w kadr i mogłam rozkoszować się prawie pustymi przestrzeniami. Mnie takie warunki odpowiadają, trzeba tylko mieć ze sobą odpowiednią ilość płynów i dbać o to, żeby się nie odwodnić.

Po spacerze wśród budynków, wdrapałam się na najwyższe miejsce, czyli pozostałości po piramidzie. Wbrew pozorom nie było to łatwe w tej temperaturze, do tego stopnie były dość wysokie (prawie do kolan) i przy każdym kroku trzeba było się wybijać do góry. Było to męczące i człowiek strasznie się przy tym pocił, ale było warto.

Miasto z ziemi nie robiło ogromnego wrażenia, bo nie było to miasto ani potężne ani rozległe. Jednakże jadąc od Cancún, nie miałam jeszcze okazji zajechać do miejsca, gdzie byłabym w stanie ujrzeć całe stare miasto z wysokości, obejmując wzrokiem cały kompleks (w Tulum budynki znajdowały się na dość rozległym terenie). Tutaj tak było i zrobiło to na mnie większe wrażenie niż bym przypuszczała.

W Monte Albán było gorąco i spokojnie, prawie bez turystów i mam z tego miejsca dobre wspomnienia. Może to też dzięki ładnym widokom, bo miasto wznosiło się na wzgórzu ponad Oaxacę i było na co popatrzeć.

Na miejscu znajdowało się także małe muzeum.

Transport do strefy archeologicznej i z powrotem kosztował 55 peso (10 zł), jechało się z pół godziny.

Więcej o kosztach całej wyprawy tutaj.

Nisia

Inne posty, które mogą Ciebie zainteresować:

• Wszystko co wiem o Meksyku
• Strażnicy Starożytności (Uxmal, Meksyk)
• Ogromna Piramida w Chichen Itza (Meksyk)
• Płynąc Skalnym Korytarzem (Kanion Sumidero, Meksyk)
• Nadmorskie Góry (Formentor, Majorka)
• Z Lotu Ptaka (Sa Coma, Majorka)

W Meksyku byłam w październiku 2016, ale pewnie niewiele się zmieniło. Mam nadzieję, że komuś się przyda.

Zwracam uwagę, że przejechałam z pół Meksyku (więc koszta są podwyższone), zaczynając od Cancun (1), poprzed Tulum, Cobę, Chichen Itzę, Meridę, Uxmal, Palenque, San Cristobal de las Casas, kanion Sumidero, Oaxacę i Mazunte (2). Stamtąd poleciałam samolotem do Mexico City (3 – bilety kupione kilka dni przed wylotem), a potem znów samolotem do Cancun. Cały pobyt w Meksyku trwał 24 dni.

* 1 peso = 19 groszy (0,19 zł) [kurs aktualny na dzień 12.12.2017]

FYI: Symbol peso jest taki sam jak dolara ($) – bywa to mylące na samym początku, trzeba więc zwracać uwagę, czy kwota nie wydaje się zbyt wysoka. Bo w bardziej turystycznych miejscach w Meksyku można też płacić dolarami. Niektórzy podając cenę w peso piszą „MEX $”.

Należy pamiętać, że wsiadając do taksówki trzeba najpierw zapytać o cenę, a nie dopiero na miejscu – w innym wypadku cena może nas nieprzyjemnie zaskoczyć. Ogólnie, jeśli kupuje się coś na straganie w Meksyku, trzeba pytać o ceny, bo Meksykanie zmieniają je w zależności od tego jak bogato wygląda kupujący. Targowanie się jest często wskazane.

Podsumowanie:

Całkowity koszt

Jak zerkałam na to, ile pięniędzy wyszło z mojego konta, ile wzięłam na wymianę na dolary, to wyszło mi około 9 tys za około 4 tygodnie, chociaż wydaje mi się to zbyt duża suma (ale wyciągi nie kłamią ).

Mimo wszystko to wlicza przejazd do Niemiec, skąd był wylot, nocleg w Berlinie oraz pamiątki i prezenty, poza tym nie oszczędzałam jakoś szczególnie (zrobiłam się rozrzutna i wygodnicka ). Na spokojnie dałoby się zamknąć w 6 tys na cały miesiąc, a jak krócej to nawet 4-4,5 tys zł – niższy standard hoteli i jedzenia, tańszy lot, rezerwacje autobusów wcześniej, a nie z dnia na dzień jak my.

Nasz wylot dostosowany był do naszego urlopu, a nie odwrotnie, więc przy przesuwaniu dat dopłaciliśmy około 1 tys zł/os. Do tego bilety za autobus potrafiły wzrosnąć prawie 2 razy do momentu zakupu, bo tutaj linia ADO rządziła się zasadą im później kupujesz, tym więcej płacisz, a nam szczególnie nie spieszyło się z kupnem. Myślę, że jeśli ktoś chciałby pojechać do Meksyku zupełnie budżetowo, do tego dorwałby tanie bilety, zaplanował wyjazd wcześnej to pewnie i 3,5 tys zł by wystarczyło.

Przelot

Sam lot kosztował mnie 3,600 zł, bo – jak pisałam – szukaliśmy przelotu w takich dniach, żeby w pełni wykorzystać nasz urlop i wrócić do domu w niedzielę, a nie w piątek (co było opcją tańszą o prawie 1 tys zł). Do tego wybieraliśmy takie opcje, żeby na spokojnie móc się przesiadać, więc mieć min 2h na lotnisku – to też miało wpływ na cenę biletu. Dało się to zrobić o wiele taniej, bo w promocji można kupić przelot z Europy do Meksyku za ok 2-2,5 tys zł.

Cała podróż w jedną stronę zajęła około 27h (z Polski do Cancun). Lecieliśmy Iberią, z 2 przesiadkami – wsiedliśmy w samolot w Berlinie, przesiadliśmy się w Madrycie, a potem w Mexico City. W tym ostatnim dostaliśmy w swoje ręce bagaż (sprawdzali bagaże na lotnisku zanim przesiadliśmy się na lot wewnętrzny), więc mogliśmy na spokojnie nie lecieć dalej, przejechać całą trasę od tej strony i darować sobie 2 wewnętrzne loty (bo lot powrotny do Polski był z Cancun, a w pierwszy trzeba wsiąść, żeby dalsze bilety były ważne). No, ale nie wiedzieliśmy o tym, mieliśmy pierwszy hotel w Cancun już opłacony i bilety na powrotny lot z Mexico City do Cancun też kupione.

Przelot z Madrytu do Meksyku trwał 11 godzin, ale minął całkiem szybko – poprzedniej nocy spałam tylko 3h z powodu różnych okoliczności ze strony wszechświata, więc byłam bardzo zmęczona i przespałam z połowę czasu w samolocie. No i każdy miał mały monitorek ze słuchawkami, gdzie mógł oglądać różne filmy (dość nowe) w języku hiszpańskim albo angielskim. Był także internet po dodatkowej opłacie (nie próbowałam). Do tego dołóżmy kocyk i poduszeczkę, które też dostawało się po starcie, obiad (dowyboru mięsne bądź nie) oraz przekąski i okazywało się, że jest całkiem milusio.

Noclegi

Hotele w okolicach 80zł / pokoj 2os to norma. My często wydawaliśmy ok. 400-500 peso za nocleg (braliśmy pokój dwuosobowy, żeby było taniej), ale zdarzają się i takie, gdzie można zapłacić 110 peso od osoby [20zł] (pewnie w pokojach kilkuosobowych o niskim standardzie, gdzie w łazience nie ma ciepłej wody). Da sie więc zaoszczedzić dość sporo, jeśli ktoś nie potrzebuje specjalnego komfortu. Jednakże takich noclegów raczej nie szuka się na booking.com, ale na miejscu (co może być ryzykowne).

Poza tym u nas wyglądało to tak, że z wyprzedzeniem zarezerwowaliśmy tylko nocleg w Cancun po przyjeździe i przed wylotem, bo plany były bardzo luźne i byliśmy otwarci na zmiany – dzięki temu udało nam się pojechać do Mazunte, o którym wcześniej nie słyszeliśmy, a które było przepięknym miejscem doskonałym na odpoczynek po intensywnym zwiedzaniu.

Noclegi rezerwował mój kumpel często dzień przed późnym wieczorem, kiedy ja padałam ze zmęczenia i nie byłam w stanie myśleć (stąd brak wszystkich danych ), więc ceny były często wyższe niż gdybyśmy zrobili rezerwację z dużym wyprzedzeniem. Chociaż promocje last minute też się zdarzały, więc tutaj trzeba wiedzieć, czy chce się ryzykować i czy Was na to stać.

Jedzenie

150-250 peso za obiad w restauracji (28-47 zł), piwo w restauracji w centrum miasta koło 60-70 peso (11 zł), drinki 80-100 peso (ok 15 zł), kawa/herbata 35-40 peso (7 zł). Jeśli jadło się „na ulicy” (czyli w budach), można było zaoszczędzić, ale trzeba być ostrożnym, zwłaszcza, jeśli ma się delikatny żołądek.

Przejazdy wewnątrz kraju

Autobusy dalekobieżne – im szybciej kupione bilety tym taniej – więcej info na stronie przewoźnika (niestety po hiszpańsku), bo cena zależy od długości trasy i daty.

Zamiast jechać przez pół kraju autobusem, czasem bardziej opłaca się polecieć samolotem, zwłaszcza jeśli komuś się spieszy – cena jest może i trochę wyższa, ale bardzo zyskuje się na czasie. Więcej o autobusach pisałam tutaj, możliwe, że za jakiś czas pojawi się też notka ogólna o przejazdach i przelotach w Meksyku.

Przeloty były też uzależnione od firmy, trasy i daty zakupu biletu, przykładowo za lot z Mexico City do Cancun, który kupiony był na ok 1,5 miesiąca przed, zapłaciłam 390zł. Natomiast lot z Huatulco do Mexico City (zakupiony z tydzień przed) kosztował 1527 peso (290zł).

W Piste można było przejechać się mini taksówką przypominającą nowoczesną rikszę – nie pamiętam, ile dokładnie kosztował nas przejazd, ale były to grosze (może koło 30 peso, czyli z 6 zł) i wychodziło taniej niż zwykłą taksówką.

Poszczególne info:

Cancun

Z lotniska można dostać się do miasta na 2 sposoby (nie licząc wynajmowania samochodu):

– taxi – pierwsze stoiska, które się spotyka próbują wcisnąć przejazd nawet za 1000 peso (około 200 zł), jak wyjdzie się poza „bramki”, cena taksówek schodzi do 700 peso (wliczając napiwek dla kierowcy). Za ceny należy pytać z góry, bo potem spotkać Was może niemiła niespodzianka. Ogólnie trzeba się targować, ale trzeba pamiętać, że te ceny tak czy tak są mocno zawyżone i kierowcy liczą na nadzianych turystów, bo do miasta można łatwo dostać się innym sposobem, czyli

– autobusem za 66 peso (!!), czyli około 12 zł. Autobus jedzie do dworca i zawsze można bezpośrednio stamtąd wziąć taksówkę dalej (stoją przed wejściem), bo będzie ona o wiele tańsza (np. 40 peso, czyli niecałe 8 zł). Widać więc zdecydowaną różnicę.

Inne opłaty:

– Autobus w mieście do strefy hotelowej, gdzie były plaże: 10,50 peso [2 zł] (nie liczy się ilość przystanków – opłata za jeden przejazd). Dla porównania za taksówkę skasują i 150 peso (28 zł).

– Nocowaliśmy w hotelu Xbalamque – przez booking dorwaliśmy promocję i kosztowało nas to ok. 100 zł/dobę za pokój 2-osobowy (więc ok. 50 zł/os). Normalnie koszt pokoju – około 215 zl + 20% podatku.

– Obiad w Mextreme niedaleko plaży w strefie hotelowej ok. 180 peso/os (34 zł) + drinki 140/180 peso. Jedzenie było dobre, meksykańskie (niekoniecznie ostre ), a do tego porcje bardzo duże. Ogólnie za obiady w restauracji płaci się podobne ceny – 150-250 peso (28-47 zł), ale w małych budkach można było najeść się i za 50 peso (10 zł).

– Wycieczki jednodniowe: przykładowa wycieczka do Tulum/Coby/pływanie w cenocie/Playa del carmen (4 miejsca jednego dnia) – 60 USD/os (215 zł), chociaż koleś mówił, że kosztują 139 USD/os (500zł), ale nam dał zniżkę – najwidoczniej opłacało mu się sprzedać po niższej cenie, bo jakoś nie wyglądał na załamanego, że TYLKO tyle płaciliśmy. Wszystkie te ceny są umowne, bo w innym miejscu właśnie tyle od nas chcieli i nie była to niska cena.

– Kolorowy gruby koc w sklepie w Cancun – koło 400 peso (76 zł). Za ten sam w małym sklepiku, gdzie nie było cen (ustalane w zależności czy klient wygląda na bogatego czy nie), koleś chciał 750 peso (142 zł) i zapewniał nas, że to specjalna zniżka dla nas. W Chamuli, prosto od Indian, taki koc kosztował 200-250 peso [ok. 40 zł] (ceny w innym mieście niżej). Sukienki koło 200 peso [38 zł].

Coba

– Wejście do strefy archeologicznej – 65 peso (12 zł) – bilet normalny ważny na jedno wejście. Na ich stronie widać, że cena wzrosła do 70 peso, wstęp codziennie między 8:00 a 16:30 (zamykają o 17:00).

– Jeśli komuś się spieszy tak jak nam się spieszyło (byliśmy na jednodniowej wycieczce z dość ograniczonym czasem), to z wejścia do samych piramid może podjechać rowerem (wynajem kosztuje 50 peso, czyli 10 zł), albo rikszą – 150 peso (30 zł). Piramidy są trochę porozrzucane po dżungli, więc warto taką opcję rozważyć.

– W Cobie byliśmy tylko jakieś 2h, w samej strefie archeologicznej, więc niewiele tam było okazji, żeby wydać pieniądze. Na zewnątrz moją uwagę zwrócił masaż stóp rybkami ;P (rybki zżerają obumarły naskórek), który kosztował bodajże 200 peso (38 zł) i trwał koło 15 min. Nie skusiłam się z powodu braku czasu, więc nie jestem w stanie powiedzieć, czy warto, ale domyślam się, że to łaskocze.

Chichen Itza

– Taksówka do najbliższego (małego) miasta, czyli Piste, kosztowała jedyne 40 peso (koło 8 zł).

– Ta strona (budzi wątpliwości czy oficjalna) podaje, że wstęp do strefy archeologicznej kosztuje 98 peso (koło 20 zł) i miejsce można zwiedzać między 9:00 a 17:00 każdego dnia. Na zdjęciu, które zrobiłam rok temu jest napisane, że wstęp kosztuje 232 peso (ok. 40 zł), a godziny otwarcia to 8:00-16:00.

– Prawie codziennie wieczorem przy piramidzie odbywał się spektakl oparty na światłach i muzyce – dobrze znać hiszpański, bo tylko w tym języku była opowiedziana historia, ale i bez tego show robiło spore wrażenie. Wstęp był bezpłatny jeśli miało się ważny bilet do strefy, ale trzeba było zrobić rezerwację przez internet – niestety nie znam strony, bo sama dowiedziałam się na miejscu w dzień odwiedzin miasta (a w necie nie ma niczego poza stroną http://www.nochesdekukulkan.com/, która w chwili obecnej nie działa), ale udało nam się wejść i bez rezerwacji. Według wyżej zlinkowanej strony spektakl odbywa się o 19:00 na jesień i w zimie oraz o godz. 20:00 na wiosnę i w lato.

Monte Alban

Transport do strefy archeologicznej i z powrotem – 55 peso (10 zł).

Uxmal

– Do Uxmal najłatwiej dojechać autobusem z Meridy – kosztuje koło 60 peso w jedną stronę (11 zł) z dworca Second Class buses (standard jak w polskich PKSach), przejazd zajmuje około 1-1,5 h.

– Niestety nie zapisałam sobie, ile kosztowało wejście do strefy archeologicznej w Uxmal, więc nie jestem w stanie określi. :/ Wydaje mi sie, że to było koło 80 pesos (15 zł), ale jest to zupełny strzał.

Merida

– Przejazd z Chichen Itza do Meridy – 150 peso .

– Nocleg w hotelu Montejo kosztował 455 peso za pokój dwuosobowy (około 86zł) za noc.

– Taxi z dworca autobusowego do centrum kosztowało 50 peso (10 zł). Na piechotę około 20 min. W nocy było ciemno, bo nie było oświetlenia na wielu uliczkach. Recepcjonista w hotelu twierdził, że miasto jest bezpieczne i nie ma się czego obawiać, chociaż sama pewnie obawiałabym się tamtędy iść .

Palenque

– Ruiny – dojazd do strefy archeologicznej z miasta busem colectivos – 20 peso (4 zł) – jest kilka miejsc w mieście, z których można bez problemu wyjechać.

– Jednodniowa wycieczka do kaskad Agua Azul i wodospadu Misol-ha – ok 150 peso (28 zł) + opłata za wejście, lub 270 peso z wejściem (51 zł), ale w obu przypadkach całkowita cena była bardzo podobna, a wyjazd odbywał się z miasta Palenque.

– Spaliśmy w hotelu Aguila real, który znaleźliśmy na booking.com – z tego co pamiętam był to zwyczajny hotel, więc nie było się o co martwić ani spodziewać szału. To co zwróciło moją uwagę to liczne mrówki, które zaczęły się osiedlać w pokoju w dniu naszego wyjazdu – ale nie zdziwiło mnie to bardzo, bo miasto wydawało się być schowane dość daleko w dżungli i przez to dość dzikie i nieprzyjazne.

Chamula / San Cristobal de las Casas

– Przejazd z Palenque autobusem ADO (strona po hiszpańsku) do San Cristobal zajął nam 8 h (3 h dłużej niż normalnie, bo droga przez góry była zajęta i jechaliśmy objazdem) – 340 peso (64 zł). Bilet kupiliśmy ze 2 dni przed, więc był droższy.

– Chamula – wstęp do kościółka 25 peso (5 zł).

– Piękne kolorowe koce od Indian – 180-250 peso (35 zł).

– Bluzki zdobione różnymi wzorami – około 200 peso (38 zł).

– Kolorowe plecione pasy – takie proste około 20 peso (4 zł). Pasy, które były bardziej „skomplikowane” i wymagały więcej pracy kosztowały i 200 peso (38 zł).

Kanior Sumidero

– Wycieczka z wliczonym wstępem do kanionu z San Cristobal de las Casas – 300 peso (57 zł). My jechaliśmy na własną rękę busem colectivo w stronę Tuxtli (ok. 1 h), koleś wysadził nas przy autostradzie (50 peso/os w jedną stronę, czyli około 10 zł), a potem colectivo do Chiapa de cruzo (7 peso, czyli koło 1,33 zł), a stamtąd trzeba było kupić przejazd łódką (190 peso, czyli 36 zł). Wychodzi więc mniej więcej na to samo.

Mazunte

– Przejazd z miasta Oaxaca do Pochutli niedaleko Mazunte kosztował 400 peso [76 zł] (bilet kupowany dzień przed) i trwał właściwie całą noc – od 21:30 do 7:00. Stamtąd wzięliśmy taksówkę do Mazunte, która kosztowała nas niecałe 200 peso (38 zł). Targowaliśmy się z taksówkarzem, bo chciał 250 peso, a my byliśmy przekonani, że to mały odcinek. Okazało się jednak, że droga zajęła około 30 minut, jak nie więcej. Ale taksówkarzowi musiało się opłacać, bo nie płakał, a obskoczyło nas ich bardzo wielu jak tylko wysiedliśmy z autobusu. Pochutla to bardzo małe miasto, niezbyt turystyczne, więc taka okazja pewnie nie trafia się zbyt często.

– niedaleko położona mała wyspa Ventanilla: taksówka do przystani z łódkami kosztowała 50 peso (ok 10 zł), wynajęcie łódki na wyspie – 100 peso/os (ok. 20zł/os). Nas pokierował przewodnik Lidio z Paraiso del Pescador, który dostał od nas dość hojny napiwek, bo aż 300 peso (55zł). Wydaje mi się, że można tam popłynąć samemu (albo podpiąć się pod jakąś grupę), ale trzeba wiedzieć, gdzie znajduje się wyspa (szczerze mówiąc nie jestem w stanie zlokalizować jej na mapie) oraz uważać na krokodyle.

– Muzem Żółwi w Mazunte – wstęp kosztuje zaledwie 30 peso (niecałe 10 zł).

– Nurkowanie w oceanie z delfinami i żółwiami (tzw. snorkelling) – 500 peso za osobę (około 100 zł), co wliczało zdjęcia podwodne. Niestety nie byłam wtedy jeszcze do tego przekonana, bo nurkowanie jest dla mnie jeszcze (!) za trudne. Ale następnym razem może się skuszę. Może to dziwne, ale do nurkowania przekonała mnie wizyta w jaskinii podwodnej na Majorce, gdzie przekonałam się na bardzo czystej wodzie, że skoki do wody nie są aż takie złe. Nurkowanie więc też nie musi być!

– Jeśli dobrze pamiętam, przelot z Mazunte (a właściwie położonego nieopodal lotniska w Huatulco) do Mexico City kosztował 1527 peso (290zł), ale zaoszczędziliśmy bardzo dużo czasu, bo inaczej musielibyśmy spędzić ok. 16 h w autobusie albo zrobić postój po drodze (więc i zapłacić za nocleg), a bilet kupowaliśmy u pośrednika w Oaxace z tydzień przed.

Teotihuacan

– Wstęp do strefy archeologicznej, gdzie znajdują się piramidy – 65 peso (12 zł). Przejazd autobusem z centrum kosztował 46 peso (9 zł) w jedną stronę z dworca Autobuses del Norte i zajmował ponad godzinę.

– Średnia cena biżuterii w sklepie przed strefą archeologiczną od 300 peso (50zł) do 1600 peso (300zł), ale były i tańsze kolczyki (90 peso) i dużo droższe – co tylko dusza zapragnie.

Mexico City

– Wjazd na punkt widokowy na wieży Latinaamericana – 90 peso (17 zł). Wieża otwarta była codziennie od 9:00 do 22:00. Info po hiszpańsku można znaleźć na ich oficjalnej stronie.

– Muzeum Templo Mayor w centrum – 65 peso [12 zł] (trzeba było plecaki zostawić u ochrony, nie można było z nimi wejść do środka).

Plan całej podróży z zaznaczonymi punktami na mapie znajdziesz tutaj.

Nisia

Inne posty o Meksyku:

• Meksyk – Pierwsze Wrażenie (Cancun)
• Buntownicy z Oventik
• Najlepsza Pomidorówka w Meksyku! (Piste)
• Płynąc Skalnym Korytarzem (Kanion Sumidero)
• Siła Natury (Wodospad Misol-ha)
• Wszystko, co wiem o Meksyku

Trzeba było wziąć taksówkę na Isla Ventanilla i tam wynająć przewodnika wraz z łódką (jak jest więcej turystów to ponoć zbierają grupę na jedną łódkę). My dostaliśmy przewodnika z hotelu, w którym mieszkaliśmy (Paraiso del Pescador). Mieliśmy więc swoją prywatną łódź i nikt nas nie poganiał. A na koniec oczywiście trzeba było dać napiwek.

Sama okolica robiła spore wrażenie – wystarczyło rozejrzeć się dookoła.

Po krótkim spacerze nad przystań (jeśli można to tak nazwać ), wsiedliśmy w małą łódeczkę i ruszyliśmy w drogę.

Po drodze przewodnik zwracał nam uwagę na różne ptaki i iguany chowające się między gałęziami, niektóre z nich ciężko było zauważyć, nie mając wprawionego oka. Czasem, ku naszej radości, przeciskaliśmy się między krzakami. A wokół panowała niesamowita wręcz cisza!

Na wyspie wolno chodziło wiele stworzeń – głównie iguan, które można było karmić jeśli zwiedzającym starczyło odwagi.

Ale były też inne zwierzęta, niektóre zamknięte, z reguły ze względu na swoje bezpieczeństwo (jelonek), stwarzanie zagrożenia dla ludzi (krokodyle) lub po prostu przez swoją złośliwość (jak niezadowolona małpka, która wcześniej dawała się ludziom we znaki).

Tak jak w Kanionie Sumidero, również tutaj moją uwagę przyciągały krokodyle.

Jeden nawet przyczaił się w wodzie przy brzegu, na wolności. Gdyby nie nasz przewodnik, nie zauważylibyśmy tego kilkumetrowego drapieżnika. Ciekawa jestem, czy takie krokodyle atakują w ogóle ludzi…

Wygląda na to, że my również byliśmy w tym miejscu atrakcją, bo jakaś mała dziewczynka przybiegła, żeby zrobić mi zdjęcie. Pomachałam jej z wielkim uśmiechem i odwdzięczyłam się jej tym samym.

Wynajęcie łódki na wyspę kosztowało nas 100 peso/os (ok. 20zł/os). Lidio z Paraiso del Pescador dostał od nas dość hojny napiwek, bo aż 300 peso – stwierdziliśmy, że niemało wysiłku kosztowało wiosłowanie w pełnym słońcu. No i widać było, że człowiek się postarał. (więcej o kosztach wyjazdu do Meksyku i przejazdu/atrakcji w tym kraju znajdziesz tutaj)

Ventanilla to było jedno z moich ulubionych miejsc w Meksyku, więc szczerze polecam o nie zahaczyć, będąc w pobliżu!

Nisia

Inne posty z okolic:

• Jak Odpocząć Nad Oceanem (Mazunte)
• Płynąc Skalnym Korytarzem (Kanion Sumidero)
• Niesamowita Podróż Wśród Chmur
• Malowniczy Kościółek i Kolorowy Targ (Chamula)

I z dalekiego Meksyku:

• Wszystko co wiem o Meksyku
• Ogromna Piramida w Chichen Itza
• Strażnicy Starożytności (Uxmal)
• Tu Uratuje Ciebie Tylko Spokój (Palenque)
• Pierwsze Spotkanie z Meksykańskimi Ruinami (Tulum)

O Mazunte pierwszy raz usłyszeliśmy od jednej z turystek, z którą rozmawialiśmy – Blue bardzo chciał jechać nad Pacyfik, a ona mówiła, że w tym miejscu jest naprawdę pięknie – i nie myliła się! Dobrze jest rozmawiać z innymi turystami w podróży, bo można dowiedzieć się co nieco o ciekawych miejscach albo wydarzeniach.

Potem znajomy z San Cristobal również wspomniał to urokliwe miejsce, więc nie mieliśmy już wątpliwości, że chcemy tu przyjechać. Był to strzał w dziesiątkę, bo – w odróżnieniu od Cancun – prawie nie było tu turystów, tylko cisza i spokój, którego właśnie potrzebowaliśmy.

Co można tu robić…?

1. NIC – koniec, kropka.

Po pierwsze i najważniejsze – można robić NIC i niczym się nie przejmować!

Nie jestem zwolenniczką wylegiwania się na plaży, ale po 3 tygodniowej wyprawie, gdzie kilka nocy przespaliśmy w autobusie (chociażby do Mazunte), po dniach, kiedy dużo chodziliśmy po ruinach, miastach i dżungli, w ogromnym upale, ryzykując odwiodnienie – stwierdziliśmy, że przyda nam się totalny odpoczynek i relaks.

2. Leżenie w hamaku

Drugim sposobem nie robienia nic jest leżenie na hamaku (zamiast na leżaku) i popijanie drinków. Ten był nasz ulubiony! Co do leżenia na plaży – jest to dość ciężkie w tych okolicach, bo piasek jest tak nagrzany, że dosłownie parzy w stopy. Jest dość przyjemny tuż przy wodzie, ale bolesne jest przejście z powrotem na swoje miejsce spoczynku (nie wyolbrzymiam!). Nad pacyfikiem bardzo przydają się klapki lub sandały.

3. Walka z żywiołem

Można również walczyć z żywiołem (o sile oceanu i fal wspominałam już wcześniej). Odpływy w Mazunte są tak silne, że porywają piasek i muszelki z plaży, i próbują zabrać i ludzi. W tym czasie chodzi ratownik i ostrzega, żeby nie pływać za daleko – ocean w końcu jest bardzo groźny i chwilę nieuwagi można przypłacić źyciem.

Bezpiecznie jest pluskać się w małych zatoczkach, gdzie fale są mniejsze i pływanie tam nie grozi dostaniem się piasku w każdą część ciała (wliczając uszy!). Kiedy potężne fale uderzają o siebie nawzajem bądź o dno, unoszą ze sobą ogromną ilość piasku, więc woda nad brzegiem zawiera go całkiem sporo. Woda jest dość czysta, ale nie tak piękna i słona jak w Cancun.

Fale są większe po południu i wieczorem. Można się naprawdę namęczyć, próbując nie dać się zatopić. Właśnie z tego powodu ja szybko się poddałam, ale Blue uparcie walczył.

4. Spacery

Łażąc po skałach lub po plaży można znaleźć różne niespodzianki, na przykład dziwną rybkę, muszelki, które różnią się od naszych, bo są bardziej płaskie, albo do połowy wyżartego przez innego stworzenie kraba.

Trzeba obserwować odpływy i przypływy, żeby ocean nie zalał Ciebie w trakcie zabawy na skałach. My weszliśmy na skały, które były kawałek od morza – w czasie przeprawy woda sięgała do kostek, a momentami prawie do kolan. Myślę, że w czasie przypływu zalało by nas do pasa i mogłoby rzucić na skały i porządnie poobijać.

5. Zwiedzanie okolic

Jeśli nudzi Ciebie plaża, możesz pozwiedzać okolice – słyszałam, że jakieś ruiny znajdują się w Huatulco i Pachutla. Para mieszkająca w naszym hotelu powiedziała nam rownież o wielkim targu, który odbywa się w Pachutli w poniedziałki. Ponoć zjeżdzają się okoliczni rolnicy z całym towarem. Nie udało nam się już go zobaczyć, bo w poniedziałek lecieliśmy dalej. Napewno jest więcej atrakcji, wystarczy poszukać lub popytać miejscowych i turystów – oni zawsze z chęcią pogadają i pomogą.

6. La Isla Bonita

Dobrą rozrywką jest również wycieczka na małą wysepkę zwaną Ventanilla, na której wylegują się krokodyle i iguany. Można to zrobić na różne sposoby, np. wziąć taksówkę z Mazunte na miejsce (około 50 peso) i tam popłynąć łódką (jedzie się wtedy grupą). My wzięliśmy przewodnika z hotelu, w którym mieszkaliśmy i mieliśmy do dyspozycji całą łódeczkę, tylko dla nas. (więcej wkrótce!).

7. Tortuga Museo

W Mazunte znajduje się Muzem Żółwi – szału nie ma, ale jest warte zwiedzenia (wstęp kosztuje zaledwie 30 peso). Najmilszą częścią są pojemniki z malutkimi żółwikami, które są przeurocze i potrafią poprawić momentalnie nawet najgorszy humor. Podobały mi się rownież anielskie żółwie, które były bardzo ruchliwe i ukladały płetwy na plecach w charakterystyczny sposób (więcej wkrótce!).

8. Nurkowanie z delfinami i żółwiami

Popularne jest także nurkowanie w oceanie z delfinami i żółwiami (tzw. snorkelling). Z reguły wypływa się koło 7-8 rano i trwa to ze 3 godziny. Jedyna cena jaką słyszałam za taką atrakcję było 500 peso za osobę (około 100 zł), co wliczało zdjęcia podwodne. Wydaje się to dość ciekawe, chociaż do mnie nurkowanie nigdy nie przemawiało – lubię pływać, ale nurkować już nie. Wiele ludzi próbuje czegoś takiego – w końcu jak często zdarza się pływać z delfinami? Ja może przekonam się następnym razem jak zawitam w te okolice, a całkiem możliwe, że jeszcze zawitam.

Tak, to też jest prawdziwy żółw!

9. Zachód słońca nad oceanem

To, czego nie można przegapić to wschody i zachody słońca. W Mazunte są po prostu przepiękne! Słońce wznosi się i opada nad skałami, niebo jest różowo pomarańczowe, a woda mieni się na błękitno. Wybrzeże Pacyfiku idealne jest na romantyczne spacery bądź śniadanie z cudownym widokiem. Wrażenia są niesamowite – zdawać by się mogło, że to jakiś film bądź bajka. Rzeczywistość przerasta wszystkie oczekiwania!

Informacje o kosztach wyjazdu do Meksyku i przejazdu/atrakcji w tym kraju znajdziesz tutaj.

Nisia

Podobnie piękne miejsca:

• Strażnicy Starożytności (Uxmal)
• Siła Natury (Wodospad Misol-ha)
• La Isla Bonita (Ventanilla)
• Płynąc Skalnym Korytarzem (Kanion Sumidero)
• Wszystko co wiem o Meksyku
• Nadmorskie Góry (Formentor, Majorka)
• Pyszne Jedzenie na Targu La Boqueria w Barcelonie (Hiszpania)

Siedzimy więc w autobusie i podziwiamy cudne widoki, bo miasto, do którego zmierzamy położone jest w górach. Mkniemy po krętych drogach, a na około tylko przepiękna, nieograniczona zieleń i ogromne góry. Od czasu do czasu mignie jakies rancho z bawołami. Od czasu do czasu miniemy jakiś samochód. A tak to tylko długie trawy, w których chowają się węże i masa drzew, które pewnie kryją bardziej niebezpieczne zwierzęta – w końcu jesteśmy w dżungli.

Muszę być wariatką, bo w moich oczach nie pojawia się strach, kiedy zbliżamy się do krawędzi drogi i od przepaści dzieli nas kilkanaście centymetrów, a my szybko śmigamy dalej – ja cieszę się jak szalona, widząc urwisko pod nami. Tak samo było w Maroko, kiedy jechaliśmy stromymi drogami i tak mało dzieliło nas od tego, żeby spaść w przepaść, a niektórzy turyści z przestrachem odwracali wzrok w drugą stronę.

Gdzie się człowiek spieszy…

Tu nie można planować za dużo ani się spieszyć. Autobus jak przyjedzie to przyjedzie. A jak nie, to trzeba czekać.

Wracając z wycieczki do miasta Palenque, stanęlismy gdzieś w środku dżungli, bo naprawiali drogę – naokoło tylko dzika przyroda i zachodzące słońce (więc ciemność nadchodziła) i trzeba było czekać. Lokalsi w ogóle się nie stresowali. Jak trzeba, to czekamy i tyle. Jedna z turystek, która z nami jechała, miała autobus za jakieś 2 godziny i była trochę zmartwiona ciągłym czekaniem, ale kierowca busa w ogóle się nie przejmował – przecież zdążymy.

Podobnie było jak jechaliśmy autobusem ADO, o których już wcześniej wspominałam, gdzieś na czerwonych światłach kierowca wysiadł i poszedł do sklepu obok po colę. Nie przejmował się, że zostawił autobus z włączonym silnikiem i otwartymi drzwiami. Na luzie wyszedł po picie i na luzie wrócił. Jak włączyło się zielone światło, inni kierowcy po prostu nas wymijali, nikt nie trąbił, nikt się nie wściekał.

Ukryte Miasta

Mówią, że San Cristobal de Las Casas jest przepiękne, że ma niesamowity klimat i coś w tym chyba jest. Napewno leży w niesamowitym miejscu – między górami, w dolinie.

Jadąc z Palenque do San Cristobal napatrzyliśmy się na śliczne góry i doliny. W pewnym momencie byliśmy na około 2 tys. m.n.p.m. Będąc w mieście, widać góry z każdej strony, które ładnie komponują się w krajobraz miejski.

Tak samo Oaxaca leży w ogromnej dolinie i rozciąga się na bardzo duży obszar, który z każdej strony otaczają ogromne góry. A na około tylko lasy i nieokiełznana przyroda – kto wie, jakie kryje w sobie tajemnice i niebezpieczeństwa.

W drodze do Oventik, wioski Zapatystów, mieliśmy wrażenie, że wjeżdżamy w chmury, była to droga do błękitnego nieba. Z każdą chwilą byliśmy coraz bliżej (szarych wtedy) chmur aż wkońcu zrównaliśmy się z nimi – znajdowaliśmy się na wysokości naszych polskich Rysów – jechaliśmy tam zakręconymi drogami, które wydłużały czas podróży.

Widoki były nie do opisania, to trzeba zobaczyć! Wiele z nich przysłoniały drzewa rosnące przy ulicy, nie dało się więc zrobić zbyt wiele zdjęć – pozostaną one w naszej pamięci.

Zastanawialiśmy się, czy poniższe miejsce prowadziło do kanionu Sumidero:

Nisia

Inne posty z okolic:

• Płynąc Skalnym Korytarzem (Kanion Sumidero)
• Oszałamiające (nie) Błękitne Kaskady (Agua Azul)
• Siła Natury (Wodospad Misol-ha)
• Malowniczy Kościółek i Kolorowy Targ (Chamula)

Od czasu do czasu gdzieś w oddali mignie mała łódeczka, nad którą zlitowała się natura i której pozwoliła bezpiecznie dryfować i zaglądać w głębiny swojego dziecięcia – Pacyfiku.

Szum jest tak głośny, że prawie trzeba krzyczeć do siebie, żeby nawzajem się słyszeć. Wieczorem nad oceanem był sztorm – widać było błyski, ale grzmoty piorunów ginęły wśród zgiełku większych niż dotąd fal.

Na opuszczonym boisku do siatkówki siadają ptaki i też z trwogą patrzą na ocean – a może jednak z miłością, bo daje im pożywienie, bo przypomina, że natura ich chroni i dba o swoje dzieci.

Szum fal uspokaja nawet najbardziej bolące serca, daje im ukojenie. Potęga oceanu napawa podziwem, daje poczucie maluczkości w oszałamiająco ogromnym i pięknym świecie; ucisza smutki, bo oto jesteśmy jednym!

Przybyliśmy tu wczoraj rano. Pierwsze co zobaczyliśmy to przepiękny wschód słońca – pomarańczowe niebo rozciągało się nad wodą powoli nabierającą innych barw. Było cudownie!

Wyszliśmy na plażę, a tam dziesiątki drobnych krabów i krabików wyruszało w niebezpieczną podróż – do oceanu. Przebiegały tak szybko, że w pierwszej chwili nie można było zorientować się, cóż za tajemnicze stworzenia uciekają w głębiny!

Nisia

Inne posty z okolicy:

• Jak Odpocząć Nad Oceanem (Mazunte)
• Płynąc Skalnym Korytarzem (Kanion Sumidero)
• Buntownicy z Oventik
• Niesamowita Podróż Wśród Chmur
• Malowniczy Kościółek i Kolorowy Targ (Chamula)

Jesteśmy obecnie w Oaxace, a jutro znów ruszamy w drogę, tym razem nad Pacyfik, na kilka dni. Będziemy robić nic w przepięknym Mazunte, które nie było w planie.

Nisia